Przeglądaj wg Autor "Ostrowska, Monika"
Teraz wyświetlane 1 - 13 z 13
Wyników na stronę
Opcje sortowania
Pozycja Analiza ryzyka wystąpienia zjawiska stresu i wypalenia zawodowego wśród funkcjonariuszy Policji(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Ostrowska, Monika; Woźniak, RafałPozycja Bezpieczeństwo Teoria i Praktyka nr 4, 2011(Oficyna Wydawnicza AFM, 2011) Kobus, Ireneusz; Mocarska, Dorota; Sadło-Nowak, Agnieszka; Zawartka, Marek; Strzelec, Adam; Jasiński, Artur; Olvasztóné Balogh, Zsuzsanna; Bognár, József; Herpainé Lakó, Judit; Kopkáné Plachy, Judit; Vécseyné Kovách, Magdolna; Mazur, Jadwiga; Wojtycza, Janusz; Kraj, Kazimierz; Ostrowska, Monika; Molo, Beata; Borkowski, Kamil; Budzowski, KlemensPozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2022, nr 4 (XLIX): Stress in uniformed services(Oficyna Wydawnicza AFM, 2022) Ostrowska, Monika; Mazur, Sławomir; Janik, Krzysztof; Skowroński, Andrzej; Podlasiński, Cezary; Gut, Jerzy; Niedziela, Kamil; Mihalčová, Bohuslava; Pružinský, Michal; Osmólska, Iwona; Pruchniak, Józef; Stojecka-Zuber, Renata; Nowak, Zbigniew; Nagody-Mrozowicz, Kazimierz; Mrozowicz, Konstanty; Wojtycza, JanuszIntroduction: "The term stress has become very popular in recent years. Although widely used, it is still ambiguous. It is applied when referring to uncommon, traumatic events, but also with regard to everyday life situations and related experiences. The concept of stress is derived from the works of physiologist Walter Cannon and endocrinologist Hans Selye and concerns primarily biological stress considered in terms of reactions to present stimuli. Any symptoms of maladjustment or lack of adaptation are treated as indicators of stress. Cannon used the term stress to describe the ‘fight or flight’ response triggered to restore the disturbed balance of the body as a result of the activity of disruptive stimuli."(...)Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2025, nr 2 (LIX) Znaczenie odporności dla bezpieczeństwa jednostek i społeczności(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Ziarko, Janusz; Mazur, Zofia; Sitarski, Michał; Grzesiak, Krystyna; Leśniak, Małgorzata; Piwowarczyk, Katarzyna; Zinkiewicz, Beata; Herman, Marceli; Sitarski, Michał; Ostrowska, Monika; Mazur, Sławomir; Kupiński, Jerzy; Keplin, Jarosław; Gut, Jerzy; Budziaszek, Wiktoria; Urban, MariuszWprowadzenie: "Współczesne społeczności bardzo często doświadczają niezwykle intensywnych klęsk żywiołowych – katastrof zagrażających zdrowiu i życiu ludzi, ich mieniu, środowisku przyrodniczemu i infrastrukturze gospodarczej. Sytuacje katastrofalne związane są ze zjawiskami naturalnymi (powodzie, lawiny, burze, ekstremalnie niskie i wysokie temperatury, susze, pożary lasów, epidemie chorób zakaźnych, aktywności wulkaniczne, trzęsienia ziemi), a także powodowane są przez człowieka – w tym zniszczenia będące wynikiem konfliktów i wojen, ataków terrorystycznych czy różnego rodzaju awarii przemysłowych. Chociaż zagrożenia są nieuniknione, a całkowite wyeliminowanie ryzyka jest niemożliwe, niezwykle ważne jest umożliwienie społecznościom uodpornienia się na skutki zagrożeń naturalnych i powodowanych przez ludzi. Odporność społeczna, czyli trwała zdolność społeczności do przetr wania i odbudowy po skutkach katastrof, staje się kluczowa dla zapewnienia społecznościom bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych. Polega ona na przewidywaniu, planowaniu i ograniczaniu ryzyka związanego z katastrofami w celu skutecznej ochrony osób, społeczności i krajów, ich źródeł utrzymania, zdrowia, dziedzictwa kulturowego, aktywów społeczno-gospodarczych i ekosystemów . Odporność jest z natury dynamiczna i opiera się na heraklitejskiej koncepcji „wszystko się zmienia, nic nie jest niezmienne”. Jej dynamizm obejmuje złożoność, niepewność, zmianę, kryzys jako normalne, a nie wyjątkowe warunki. Dlatego analiza odporności społecznej ukierunkowana jest na zrozumienie mechanizmów, dzięki którym społeczność może dostosować się nie tylko do wyzwań, z którymi ma do czynienia bezpośrednio, ale także do tych nieoczekiwanych i nieznanych. Odporność sprawia, że społeczności stają się przygotowane, że są chronione przed zagrożeniami kryzysowymi o negatywnych dla nich konsekwencjach oraz że są zdolne do reagowania na nie i szybkiego odzyskiwania sił po ich ustąpieniu. Obecnie wśród teoretyków i praktyków zarządzania kryzysowego panuje zgoda co do tego, że odporność społeczności ujmować można jako składającą się z trzech wymiarów : 1) zdolności radzenia sobie poprzez pokonywanie wszelkiego rodzaju przeciwności losu; 2) zdolności adaptacyjnej, jako zdolności do uczenia się na podstawie przeszłych doświadczeń i dostosowywania się do przyszłych wyzwań; 3) zdolności transformacyjnej, jako zdolności do reorganizacji instytucji, które wspierają indywidualny dobrobyt i zrównoważoną odporność społeczną w obliczu przyszłych kryzysów. Ale odporność uznawana jest także za koncepcję niejasną, niewyjaśniającą relacji między trzema wymiarami odporności społecznej. Nadal nie wiemy, w jakich warunkach wymiary odporności społecznej mogą się wzajemnie wzmacniać, a w jakich jedna zdolność może podważać inną, a także nie wiemy, na czym dokładnie polega proces budowania odporności. Odporność pozostaje ciągle pojęciem amorficznym, rozumianym i stosowanym w różny sposób przez różne grupy badaczy i praktyków. Brakuje nam dokładnej wiedzy na temat czynników determinujących odporność społeczności, nie wiemy, jak można czy należy te czynniki zmienić, ale także brak nam wiedzy na temat „dźwigni” działań, które umożliwiłyby społecznościom szybki rozwój zdolności odpornościowych. Odporność społeczna wymaga ujęcia w spójne ramy analityczne, opierające się na wiedzy naukowej i doświadczeniach praktycznych, które zaoferują właściwą perspektywę – adekwatną do dzisiejszych wyzwań związanych intensyfikacją zagrożeń i zmian, przed którymi stają społeczeństwa . Przegląd literatury pozwala zidentyfikować wiele czynników korelujących z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność. Rozpatrywane są one – bądź mogą być – w różnych kontekstach, np. w odniesieniu do rodzaju zagrożenia czy specyficznych cech charakteryzujących społeczność. Wskazuje się, że odporność społeczna jest głównie kształtowana przez instytucje oraz społeczne relacje i sieci, które umożliwiają ludziom dostęp do zasobów, uczenie się na podstawie doświadczeń, a także opracowywanie i testowanie konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze wspólnymi zagrożeniami. Mówi się także o rozwijaniu dostępu do kapitałów pozwalających nie tylko na radzenie sobie z niekorzystnymi warunkami i dostosowywanie się do nich (zdolność reaktywna), ale także na poszukiwanie i tworzenie opcji postępowania (zdolność proaktywna) i w ten sposób rozwijania zwiększonej kompetencji (czyli pozytywnych zdolności) w radzeniu sobie z zagrożeniami. Zaznaczyć też należy, że omawiane w literaturze zagadnienia związane np. z czynnikami korelującymi z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność, ze zmniejszeniem podatności społeczności na katastrofalne zagrożenia czy prowadzeniem działań zapobiegawczych ukierunkowanych na minimalizowanie negatywnych skutków katastrofy, są prezentowane dość ogólnie, za mało szczegółowo, co obniża przydatność tej wiedzy i możliwość jej praktycznego zastosowania. Odporność społeczności jest stosunkowo nowym terminem w odniesieniu do społecznego bezpieczeństwa. Obejmuje on i rozwija wiele tradycyjnych tematów związanych ze społeczną gotowością na wypadek sytuacji kryzysowych. Akcentuje się, że społeczności bardziej efektywnie przygotowują się, reagują i odzyskują siły po katastrofach, gdy są aktywnymi partnerami w procesach decyzyjnych i w działaniach zaradczych. Podkreśla się też, że społeczność potrafi łagodzić skutki katastrof, gdy stale rozwija swoje zdolności odpornościowe w następujących obszarach: 1) angażowania się, poprzez swoich przedstawicieli, w planowanie wydarzeń związanych z poprawą bezpieczeństwa i osobistym przygotowaniem do sytuacji kryzysowych, 2) rozwijania sieci i relacji społecznych i aktywnego w nich uczestnictwa, 3) promowania przedsięwzięć związanych z poprawą przygotowania społeczności do sprawnego uczestniczenia w reagowaniu kryzysowym, 4) dążenia do uwzględniania w planach i programach zarządzania kryzysowego sił i środków, które wspierają funkcjonalne potrzeby osób z grup ryzyka, 5) tworzenia planów skutecznego reagowania na potrzeby życiowe członków społeczności po katastrofie, 6) uczestniczenia w tworzeniu planów odbudowy mienia jednostkowego i społecznego, które należy uruchamiać natychmiast po katastrofie. Widzimy, że wzmacnianie odporności powinno opierać się na rzetelnej wiedzy, umiejętnościach i dobrych praktykach z zakresu uczestnictwa publicznego, zarządzania kryzysowego i ograniczania ryzyka katastrof. Wymaga też kompetencyjnego rozwoju społeczności, który : 1) uwzględnia międzyludzkie różnice związane z wiekiem, płcią, sprawnością psychofizyczną, pochodzeniem kulturowym i językowym, statusem społeczno-ekonomicznym bądź jakimkolwiek innym aspektem różnorodności, a także 2) implikuje podejścia włączające i angażujące różne grupy osób, społeczności i organizacji, wykorzystując ich mocne strony i uwzględniając słabości. Wzmacnianie odporności wymaga więc społecznego zaangażowania, gdyż odporności na katastrof y nie można rozwijać bez udziału społeczności ani w jej imieniu. Niezbędna jest aktywność osób, grup, organizacji – niezależnie od tego, czy związane są one z rządem, administracją samorządową, organizacjami pozarządowymi czy sektorem prywatnym. Społeczne zaangażowanie łączy wszystkich interesariuszy w dziele przygotowania i realizacji programów mających na celu zmniejszanie ryzyka katastrof oraz wspieranie odporności. Świadomość znaczenia odporności społeczności dla jej bezpieczeństwa staje się coraz bardziej powszechna, ale zrozumienie, jak przygotowywać i wykorzystywać różnorodne programy i zasoby do budowania odporności, stanowi poważne wyzwanie. Niezbędna staje się strategia – wyznaczająca kierunki działań i sposoby postępowania uwzględniające społeczną i terytorialną specyfikę – którą społeczności mogłyby sukcesywnie wdrażać z zamiarem wzmocnienia swojej odporności na katastrof y. Faktem jest, że społeczności wdrażają wiele różnych przedsięwzięć z zamiarem wzmocnienia swojej odporności, ale w tych działaniach trudno jest dostrzec społecznie aprobowaną myśl przewodnią. Wiązać to można z metodycznymi niedostatkami, które sprawiają, że zarówno podmioty rządowe i pozarządowe, jak i społeczności mają minimalne możliwości dzielenia się doświadczeniami z działań na rzecz budowania i/ lub wzmacniania swojej odporności na katastrof y czy omawiania, w jaki sposób angażować i integrować interesariuszy do wspólnych działań. Stąd lokalnym władzom, społecznościom i ich partnerom trudno jest syntetyzować informacje związane z własnymi doświadczeniami. Jeszcze trudniej jest im integrować te informacje z informacjami czerpanymi z zasobów literatury po to, by rozjaśniać problemy lokalnego bezpieczeństwa, co stanowiłoby podstawę lokalnego planowania kryzysowego. Z po-wyższego widać ogrom potrzeb w zakresie wiedzy wyjaśniającej uwarunkowania odporności lokalnej społeczności, którą lokalne władze i społeczności mogłaby wykorzystywać w planowaniu i realizacji przedsięwzięć włączających społeczności do działań służących poprawie bezpieczeństwa – poprzez czynienie tych społeczności bardziej odpornymi. Tematyka artykułów zebranych w niniejszym numerze „Bezpieczeństwa. Teorii i Praktyki” dotyczy uwarunkowań odporności społecznej na zagrożenia kryzysowe. Przyjęcie odporności jako podstawowego podejścia do przeciwdziałania klęskom żywiołowym oznacza określenie uwarunkowań i obszarów działań, w których różne zakresy naszej pracy mogą się wzajemnie uzupełniać i wzmacniać. W numerze prezentowane są wyniki dociekań badawczych autorów nad odpornością na naturalne klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka, które stanowić mogą punkt wyjścia do dalszych partnerskich dyskusji i prac badawczych. Autorzy rozpatrują odporność w odniesieniu do zdolności przetrwania trudnej sytuacji i/lub szybkiego wyjścia z niej, a także wyprzedzania ryzyka i stawiania czoła wyzwaniom, zanim się pojawią. Patrzą też na odporność jako na zdolność systemu, społeczności lub społeczeństwa narażonego na zagrożenia do przeciwstawiania się, absorbowania, przystosowywania się, adaptowania, przekształcania i odzyskiwania sił po ustąpieniu zagrożenia w odpowiednim czasie i w sposób efektywny, w tym poprzez zachowanie i przywrócenie podstawowych struktur i funkcji systemu. Autorzy z jednej strony prezentują teoretyczne i metodologiczne ujęcia oceny odporności państwa i społeczeństwa na zagrożenia kryzysowe, a z drugiej – praktyczne podejścia i narzędzia budowania odpornych społeczności. Uwaga autorów koncentruje się też na zdolności adaptacyjnej, którą traktują jako kluczową, bo odporność to nie tylko zdolność przetrwania kryzysowego zagrożenia, ale przede wszystkim adaptacyjna zdolność do radzenia sobie z nim. Z tej perspektywy analizują też przygotowanie jednostek i społeczności do właściwego reagowania na zagrożenia związane z dezinformacją i wskazują na znaczenie przeciwdziałania dezinformacji w budowaniu odporności państwa i jego instytucji na zagrożenia hybrydowe. Podkreślają wagę edukacji międzykulturowej i przygotowania strzeleckiego młodzieży w aspekcie budowania odporności społecznej. Ważnym elementem rozważań jest odporność jednostkowa i sposoby działania sprzyjające jej wzmacnianiu."(...)Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka nr 2, 2014(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Lasoń, Marcin; Brylonek, Marek; Adamczyk, Natalia; Kobus, Ireneusz; Grzywna, Zbigniew; Kargol, Anna; Adamczyk, Natalia; Kraj, Kazimierz; Ostrowska, Monika; Budzowski, KlemensPozycja Burnout in the police officers serving at Krakow Constabulary(Oficyna Wydawnicza AFM, 2022) Ostrowska, Monika; Stojecka-Zuber, Renata; Nowak, ZbigniewUndoubtedly, serving as a police officer is associated with a high level of occupational stress. The stressfulness of this profession, which keeps increasing every year, results from several reasons, of which the most important ones include frequent participation in difficult and sometimes dramatic situations, endangering one’s own life and the lives of others, making quick decisions, bearing the burden of a potentially unjustified use of weapons, and exposure to trauma and other traumatic experiences of other people. The high level of stress related to the profession of a police officer is also associated with other factors, such as low wages, shifts, or paperwork. This paper looks at the notion and consequences of burnout among police officers on the example of the Krakow Constabulary. The study rests on a detailed survey of 110 officers based on the application of the ANOVA method of analysis of variance.Pozycja Combat stress within the Polish Armed Forces(Oficyna Wydawnicza AFM, 2022) Ostrowska, Monika; Podlasiński, CezaryThe military forces usually conjure up the image of soldiers who serve in a given country, or those who carry out their duties in peacekeeping missions. They are frequently in the spotlight during their stay in the area of their operations and the performance of their duties. The memories of them and of any of the possible problems that they may encounter usually fade away once they have gone back to their country, or once they have returned to their parent unit. Interestingly, this rule also applies to other members of the military personnel. Service in the army, which frequently implies exposure to atrocities and ongoing hostilities, undoubtedly leaves its mark on people’s physical and mental health, and it can also have a major impact on the lives of professional soldiers and their families. Paradoxically, the level of stress experienced increases as the sense of a real threat goes down. Being a soldier is one of those professions in which exposure to stress is high, and there is a major risk of post-traumatic stress disorder (PTSD), especially in those members of the armed forces who have taken part in foreign missions. This paper looks at the historical background of the phenomenon, its symptoms, its methods of diagnosis, as well as the entire system of monitoring, supporting and treating post-traumatic stress in the Polish Armed Forces. Such a study has been possible thanks to a thorough analysis of the applicable pieces of legislation, backed by an insight into a series guidelines, orders and dispositions given at all levels of command and supervision in the army.Pozycja Edukacja i zarządzanie bezpieczeństwem w przygotowaniu kadr dla szkolnictwa i przedsiębiorczości(Oficyna Wydawnicza AFM, 2015) Ostrowska, Monika; Ziarko, Janusz; Przeciszowski, Rafał; Szkarłat, Agnieszka; Kremel, Anna; Ostrowska, Monika; Ziarko, JanuszPozycja National and international security in contemporary changing reality. Pt. 1(Oficyna Wydawnicza AFM, 2012) Bieniek, Mieczysław; Bryk, Andrzej; Patalong, Piotr; Kręcikij, Janusz; Cziomer, Erhard; Skulimowski, Mariusz; Mazur, Sławomir; Ostrowska, Monika; Bieniek, Mieczysław; Mazur, Sławomir“National and International Security in Contemporary Changing Reality” is a compelling, must-read work for those who study and try to gain a better understanding of today’s national and international security environment. A collection of diverse views of Polish and international authors on military, security, international relations, new forms of warfare such as cyber-terrorism and challenges they bring about allows the reader not only to see the whole complexity and interdependencies of the current security network, but creates a solid foundation for any further studies, especially for those readers who wish to obtain a better understanding of the Polish and other former Warsaw Pact countries’ perspective on the current and future role of international organizations such as NATO and the EU. While discussing security and defense from many different angles, authors – whose backgrounds are diverse and who jointly represent a vast and profound experience in defense-related matters – invite the reader to embark on a fascinating journey through the modern world of multifaceted security relations, links among sometime remote areas of defence-related studies, and challenges that not only NATO and its members but all the nations of the modern world must face and live up to.Pozycja Straż Miejska Miasta Krakowa w latach 1991-2016(Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Mazur, Sławomir; Ostrowska, Monika; Wojtycza, JanuszZ wprowadzenia: "Inspiracją do powstania niniejszej monografii stał się jubileusz ćwierćwiecza działalności Straży Miejskiej Miasta Krakowa, umundurowanej jednostki organizacyjnej, podporządkowanej Prezydentowi Miasta, powołanej w celu ochrony życia, zdrowia i mienia obywateli przed bezprawnymi zamachami oraz ochrony porządku i spokoju w miejscach publicznych. Organizację Straży Miejskiej umożliwiła Ustawa z 6 kwietnia 1990 roku o Policji, na podstawie której Prezydent Miasta Krakowa Krzysztof Bachmiński 25 marca 1991 r. Zarządzeniem Nr 9/91 o utworzeniu Straży Miejskiej powołał ją do życia. Straż Miejska w Krakowie zastąpiła istniejące wcześniej – utworzoną 16 sierpnia 1975 roku Miejską Służbę Porządkową i utworzoną 22 czerwca 1989 roku Dzielnicową Straż Porządkową Kraków-Śródmieście. Początkowo Straż zatrudniała 155 osób, w tym 145 funkcjonariuszy. Mieściła się w budynku Urzędu Miasta Krakowa w Pałacu Wielkopolskich przy placu Wszystkich Świętych 3/4, a później przez kolejne 6 lat w Rynku Podgórskim."(...)Pozycja Terroryzm a przestępczość zorganizowana – ujęcie teoretyczne(Oficyna Wydawnicza AFM) Ostrowska, Monika; Stojecka-Zuber, RenataTerroryzm, mimo braku jednoznacznej definicji, jest zjawiskiem nie do pomylenia z żadnym innym, a więc łatwym do identyfikacji. Źródeł działań terrorystów należy upatrywać w ideologiach i religiach, a także w różnorakich uwarunkowaniach społeczno-ekonomicznych, historyczno-politycznych, socjologicznych i psychologicznych. Terroryści kierują się różnymi motywacjami, stosują też różne strategie działania, w których wspólnym elementem jest manipulacja strachem. Na przestrzeni lat radykalnej zmianie uległa struktura grup terrorystycznych, nie zmieniły się natomiast środki i metody ich działania. Realizacja zadań wyznaczanych przez grupy terrorystyczne wymaga środków finansowych. Jest to najważniejszy powód, dla którego terroryści podejmują współpracę z grupami parającymi się przestępczością zorganizowaną. Współpraca ta ma zwykle charakter albo partnerski, albo immanentny, albo podporządkowania i przyczyniła się do tego, że terroryzm i przestępczość zorganizowana stały się współcześnie jednymi z największych zagrożeń bezpieczeństwa państw i społeczeństw.Pozycja Współczesne wyzwania teorii i praktyki bezpieczeństwa(Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Mazur, Sławomir; Ostrowska, Monika; Kręcikij, Janusz; Pružinský, Michal; Tworkowski, Bogdan; Stęplewski, Bogumił; Góralczyk, Katarzyna; Pawlik, Renata; Mazur, Jadwiga; Michalczyk, Tadeusz; Kudzin-Borkowska, Małgorzata; Lelito, Ryszard; Michalczyk, Tadeusz; Dymińska, Zyta Maria; Grzywna, Zbigniew; Gajda, Agnieszka; Stęplewski, BogumiłZ wprowadzenia: "Nauki o bezpieczeństwie mają niespełna sześcioletnią historię, kiedy to 8 sierpnia 2011 roku minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego ustanowiła je swoim rozporządzeniem jako nawą dyscyplinę naukową w dziedzinie nauk społecznych nowo utworzonego obszaru wiedzy np. nauki społeczne. Samo zaś bezpieczeństwo należy do jednej z najbardziej elementarnych potrzeb człowieka. Jest podstawowym prawem i jego potrzebą, sprowadza się ono do eliminowania sytuacji zagrażających człowiekowi i jego dobrom. Poczucie bezpieczeństwa jest jedną z dwóch najistotniejszych potrzeb człowieka warunkującą dalszy jego rozwój i funkcjonowanie w społeczeństwie. Bezpieczeństwo ma umożliwić prawidłowy rozwój społeczny przy przestrzeganiu zasad współżycia społecznego."(...)Pozycja Zjawisko stresu i wypalenia zawodowego wśród nauczycieli przedmiotu „Edukacja dla Bezpieczeństwa”(Oficyna Wydawnicza AFM, 2017) Ostrowska, Monika; Mazur, ZofiaZ wprowadzenia: "Problematyka stresu i wypalenia zawodowego stanowi we współczesnych czasach wyodrębnioną dziedzinę badań na gruncie psychologii. Zagadnienia te doczekały się licznych modeli teoretycznych, wyjaśniających etiologię, dynamikę i mechanizmy wypalenia, a także umożliwiających planowanie działań na rzecz przeciwdziałania temu zjawisku. Władysław Łosiak twierdzi, że wpływ otoczenia społecznego nie zawsze jest korzystny, zwłaszcza w kontekście wsparcia społecznego. Często obecność i działania innych osób są źródłem stresu. Czynniki te występują przede wszystkim w miejscu pracy. Problematyka stresu w miejscu pracy jest bardzo istotna, biorąc pod uwagę znaczenie pracy zawodowej dla każdego dorosłego człowieka. Z oddziaływaniem otoczenia społecznego w pracy wiążą się takie podstawowe czynniki stresogenne, jak nadmierne wymagania, rywalizacja, zły styl zarządzania, niejednoznaczność roli czy mobbing. Innym, ważnym czynnikiem stresogennym jest występowanie problemów w relacji praca – dom, kiedy występuje konflikt interesów społecznych, rodzinnych i zawodowych, albo negatywne doświadczenia w jednym obszarze odbijają się negatywnie na funkcjonowaniu w drugim. Zaobserwowano również zjawisko transmisji stresu, które polega na tym, że stres doświadczany w pracy przez jednego z małżonków, może powodować stres u drugiego." (...)