Przeglądaj wg Słowo kluczowe "European Union"
Teraz wyświetlane 1 - 20 z 83
Wyników na stronę
Opcje sortowania
Pozycja Antyunijne imperium ojca Rydzyka. Od Radia Maryja do Telewizji Trwam(Oficyna Wydawnicza ASPRA-JR, 2003) Pokorna-Ignatowicz, KatarzynaW poglądach wyrażanych na antenie Radia Maryja, Unia Europejska jest od dawna stałym tematem, tym częściej poruszanym, im bliższa stawała się akcesja Polski do niej. Zdaniem gości i słuchaczy, Unia uważana jest za najpoważniejsze zagrożenie dla polskiej tożsamości, suwerenności, kultury, religii, narodu i uosabia wszystkie grzechy współczesnego świata. Takie stwierdzenia systematycznie pojawiają się na antenie radia, wygłaszane są zarówno przez zaproszonych gości, jak i dzwoniących słuchaczy. Ich zadaniem, wejście Polski do struktur unijnych oznaczać będzie śmiertelne zagrożenie dla tradycyjnych wartości - religii, rodziny, ojczyzny i dla całego narodu.Pozycja Asymetryczne partnerstwo czy pragmatyczna współpraca? Szansa na Polsko-Niemiecki sojusz w pogrążonej w kryzysie UE(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Stankiewicz, JakubBy 2014, the EU will celebrate the 10th anniversary of the biggest ever expansion of its borders. In 2004, among its members appointed countries of the region, which since the end of World War II have been isolated politically, economically and mentally from benefits of the ,,Western” integration. The upcoming anniversary is a good time for a broader rethink how Poland uses the existing opportunities that obtained with the accession to the EU. The thesis of the author is the conviction that without the accession to the EU, Poland would not have obtained the current relative stability in the political, economic and social. However, at the same time, author believes the EU would fail without Polish current role in international relations. By analyzing the above issues, author tries to answer the question of whether currently existing opportunity to strengthen the position of the Polish EU, specifically in the first circle of integration by strengthening cooperation with Germany? In addition, the article is subjected to criticism, opinions about the marginal role of Polish in the European structures. Author in the following dissertation is based on extensive literature Polish and foreign, as well as his own thoughts and previous work published in national journals.”Pozycja Bezpieczeństwo energetyczne Polski a swoboda wyboru źródeł energii w kontekście unijnej polityki klimatyczno-energetycznej(Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Młynarski, TomaszUnia Europejska, jako promotor polityki klimatycznej mającej na uwadze ochronę środowiska, stawia państwom członkowskim coraz wyższe i ambitniejsze wymagania ekologiczno-energetyczne. Dla Polski oznacza to wyzwanie głębokiej transformacji sektora energetycznego, obejmującej konieczność redukcji emisji GHG w wytwórstwie energii. Artykuł przedstawia uwarunkowania i założenia polityki energetycznej Polski, w tym dylemat swobody wyboru źródeł energii w świetle oczekiwań polityki klimatycznej UE, opartej na paradygmacie dekarbonizacji. W praktyce prowadzi to do drastycznego ograniczenia ilości węgla w bilansie energetycznym państwa i de facto ogranicza wolność wyboru własnego miksu energetycznego.Pozycja Bezpieczeństwo zaopatrzenia energetycznego Niemiec w kontekście unii energetycznej Unii Europejskiej(Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Molo, BeataArtykuł przedstawia problem zapewnienia bezpieczeństwa zaopatrzenia energetycznego Niemiec w procesie tworzenia unii energetycznej UE. Rozwój odnawialnych źródeł energii, zwiększenie potencjału oszczędzania energii i dokończenie budowy rynku wewnętrznego energii, jak również rozbudowa połączeń transgranicznych są z perspektywy Niemiec priorytetowe dla zapewnienia bezpieczeństwa zaopatrzenia energetycznego w ramach tworzonej unii energetycznej. W artykule uwzględniona została geneza i filary unii energetycznej, jak również stanowisko Niemiec wobec tego projektu.Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2019, nr 1 (XXXIV) : Niemcy wobec problemów bezpieczeństwa i współpracy międzynarodowej w XXI wieku(Oficyna Wydawnicza AFM, 2019) Molo, Beata; Kruk, Aleksandra; Koszel, Bogdan; Kiwerska, Jadwiga; Malinowski, Krzysztof; Dobosz-Dobrowolska, Joanna; Morozowski, Tomasz; Ciesielska-Klikowska, Joanna; Bielawska, Agnieszka; Kubiak, Piotr; Trajman, Joanna; Świder, Małgorzata; Szołdra, Kamil; Gibas-Krzak, Danuta; Stępniewska, Paulina; Gawron, Dominika; Marcinkowski, DominikZ wprowadzenia: "Pierwsze ćwierćwiecze XXI wieku obfituje w dyskusje na temat wagi i znaczenia wyzwań międzynarodowych. Również niemieccy politycy prezentują strategie i programy osiągania przez Niemcy celów i interesów na arenie międzynarodowej. Ocena realizacji niemieckiej polityki bezpieczeństwa oraz poziomu współpracy międzynarodowej wymaga uwzględnienia wielu czynników o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Minister obrony Ursula von der Leyen proponowała „przywództwo z centrum”, a prezydent Joachim Gauck postulował zwiększenie „odpowiedzialności międzynarodowej” Niemiec. Podczas gdy minister spraw zagranicznych Guido Westerwelle opowiedział się za trwaniem przy „kulturze wstrzemięźliwości”, socjaldemokraci Sigmar Gabriel i Frank-Walter Steinmeier optowali za polityką zaangażowania Niemiec. Kanclerz Angela Merkel odnosząc się do dyskusji dotyczących rozbrojenia podkreślała, że odstraszanie stanowi istotny element stabilizacji środowiska międzynarodowego i postulowała realistyczne podejście do problematyki zbrojeń."(...)Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2019, nr 4 (XXXVII) : Podnoszenie poziomu bezpieczeństwa. Metody i narzędzia(Oficyna Wydawnicza AFM, 2019) Ziarko, Janusz; Chodyński, Andrzej; Marjański, Andrzej; Ropęga, Jarosław; Świerczyńska, Jowita; Zawadzka, Sylwia; Majchrowska, Elżbieta; Laszczak, Mirosław; Komsta, PiotrZ wprowadzenia: "Nauki o bezpieczeństwie oraz nauki o zarządzaniu i jakości jako dyscypliny naukowe wchodzą w skład dziedziny nauk społecznych. Obiektem i przedmiotem badań w naukach społecznych jest rzeczywistość społeczna, na którą składają się: zbiorowości i zbiory społeczne, instytucje społeczne, a także procesy oraz zjawiska społeczne. Występuje przy tym heterogeniczność obiektu badań, co wymaga stosowania różnorodnych narzędzi badawczych, metod i technik – często pochodzących z innych dyscyplin naukowych, spoza dziedziny nauk społecznych. Jednym z celów badań dotyczących bezpieczeństwa może być podniesienie jego poziomu, także z wykorzystaniem dorobku nauk o zarządzaniu. Należy brać pod uwagę zróżnicowane rozumienie pojęcia „bezpieczeństwo” i fakt, że termin ten jest obecnie dyskutowany."(...)Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2025, nr 2 (LIX) Znaczenie odporności dla bezpieczeństwa jednostek i społeczności(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Ziarko, Janusz; Mazur, Zofia; Sitarski, Michał; Grzesiak, Krystyna; Leśniak, Małgorzata; Piwowarczyk, Katarzyna; Zinkiewicz, Beata; Herman, Marceli; Sitarski, Michał; Ostrowska, Monika; Mazur, Sławomir; Kupiński, Jerzy; Keplin, Jarosław; Gut, Jerzy; Budziaszek, Wiktoria; Urban, MariuszWprowadzenie: "Współczesne społeczności bardzo często doświadczają niezwykle intensywnych klęsk żywiołowych – katastrof zagrażających zdrowiu i życiu ludzi, ich mieniu, środowisku przyrodniczemu i infrastrukturze gospodarczej. Sytuacje katastrofalne związane są ze zjawiskami naturalnymi (powodzie, lawiny, burze, ekstremalnie niskie i wysokie temperatury, susze, pożary lasów, epidemie chorób zakaźnych, aktywności wulkaniczne, trzęsienia ziemi), a także powodowane są przez człowieka – w tym zniszczenia będące wynikiem konfliktów i wojen, ataków terrorystycznych czy różnego rodzaju awarii przemysłowych. Chociaż zagrożenia są nieuniknione, a całkowite wyeliminowanie ryzyka jest niemożliwe, niezwykle ważne jest umożliwienie społecznościom uodpornienia się na skutki zagrożeń naturalnych i powodowanych przez ludzi. Odporność społeczna, czyli trwała zdolność społeczności do przetr wania i odbudowy po skutkach katastrof, staje się kluczowa dla zapewnienia społecznościom bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych. Polega ona na przewidywaniu, planowaniu i ograniczaniu ryzyka związanego z katastrofami w celu skutecznej ochrony osób, społeczności i krajów, ich źródeł utrzymania, zdrowia, dziedzictwa kulturowego, aktywów społeczno-gospodarczych i ekosystemów . Odporność jest z natury dynamiczna i opiera się na heraklitejskiej koncepcji „wszystko się zmienia, nic nie jest niezmienne”. Jej dynamizm obejmuje złożoność, niepewność, zmianę, kryzys jako normalne, a nie wyjątkowe warunki. Dlatego analiza odporności społecznej ukierunkowana jest na zrozumienie mechanizmów, dzięki którym społeczność może dostosować się nie tylko do wyzwań, z którymi ma do czynienia bezpośrednio, ale także do tych nieoczekiwanych i nieznanych. Odporność sprawia, że społeczności stają się przygotowane, że są chronione przed zagrożeniami kryzysowymi o negatywnych dla nich konsekwencjach oraz że są zdolne do reagowania na nie i szybkiego odzyskiwania sił po ich ustąpieniu. Obecnie wśród teoretyków i praktyków zarządzania kryzysowego panuje zgoda co do tego, że odporność społeczności ujmować można jako składającą się z trzech wymiarów : 1) zdolności radzenia sobie poprzez pokonywanie wszelkiego rodzaju przeciwności losu; 2) zdolności adaptacyjnej, jako zdolności do uczenia się na podstawie przeszłych doświadczeń i dostosowywania się do przyszłych wyzwań; 3) zdolności transformacyjnej, jako zdolności do reorganizacji instytucji, które wspierają indywidualny dobrobyt i zrównoważoną odporność społeczną w obliczu przyszłych kryzysów. Ale odporność uznawana jest także za koncepcję niejasną, niewyjaśniającą relacji między trzema wymiarami odporności społecznej. Nadal nie wiemy, w jakich warunkach wymiary odporności społecznej mogą się wzajemnie wzmacniać, a w jakich jedna zdolność może podważać inną, a także nie wiemy, na czym dokładnie polega proces budowania odporności. Odporność pozostaje ciągle pojęciem amorficznym, rozumianym i stosowanym w różny sposób przez różne grupy badaczy i praktyków. Brakuje nam dokładnej wiedzy na temat czynników determinujących odporność społeczności, nie wiemy, jak można czy należy te czynniki zmienić, ale także brak nam wiedzy na temat „dźwigni” działań, które umożliwiłyby społecznościom szybki rozwój zdolności odpornościowych. Odporność społeczna wymaga ujęcia w spójne ramy analityczne, opierające się na wiedzy naukowej i doświadczeniach praktycznych, które zaoferują właściwą perspektywę – adekwatną do dzisiejszych wyzwań związanych intensyfikacją zagrożeń i zmian, przed którymi stają społeczeństwa . Przegląd literatury pozwala zidentyfikować wiele czynników korelujących z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność. Rozpatrywane są one – bądź mogą być – w różnych kontekstach, np. w odniesieniu do rodzaju zagrożenia czy specyficznych cech charakteryzujących społeczność. Wskazuje się, że odporność społeczna jest głównie kształtowana przez instytucje oraz społeczne relacje i sieci, które umożliwiają ludziom dostęp do zasobów, uczenie się na podstawie doświadczeń, a także opracowywanie i testowanie konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze wspólnymi zagrożeniami. Mówi się także o rozwijaniu dostępu do kapitałów pozwalających nie tylko na radzenie sobie z niekorzystnymi warunkami i dostosowywanie się do nich (zdolność reaktywna), ale także na poszukiwanie i tworzenie opcji postępowania (zdolność proaktywna) i w ten sposób rozwijania zwiększonej kompetencji (czyli pozytywnych zdolności) w radzeniu sobie z zagrożeniami. Zaznaczyć też należy, że omawiane w literaturze zagadnienia związane np. z czynnikami korelującymi z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność, ze zmniejszeniem podatności społeczności na katastrofalne zagrożenia czy prowadzeniem działań zapobiegawczych ukierunkowanych na minimalizowanie negatywnych skutków katastrofy, są prezentowane dość ogólnie, za mało szczegółowo, co obniża przydatność tej wiedzy i możliwość jej praktycznego zastosowania. Odporność społeczności jest stosunkowo nowym terminem w odniesieniu do społecznego bezpieczeństwa. Obejmuje on i rozwija wiele tradycyjnych tematów związanych ze społeczną gotowością na wypadek sytuacji kryzysowych. Akcentuje się, że społeczności bardziej efektywnie przygotowują się, reagują i odzyskują siły po katastrofach, gdy są aktywnymi partnerami w procesach decyzyjnych i w działaniach zaradczych. Podkreśla się też, że społeczność potrafi łagodzić skutki katastrof, gdy stale rozwija swoje zdolności odpornościowe w następujących obszarach: 1) angażowania się, poprzez swoich przedstawicieli, w planowanie wydarzeń związanych z poprawą bezpieczeństwa i osobistym przygotowaniem do sytuacji kryzysowych, 2) rozwijania sieci i relacji społecznych i aktywnego w nich uczestnictwa, 3) promowania przedsięwzięć związanych z poprawą przygotowania społeczności do sprawnego uczestniczenia w reagowaniu kryzysowym, 4) dążenia do uwzględniania w planach i programach zarządzania kryzysowego sił i środków, które wspierają funkcjonalne potrzeby osób z grup ryzyka, 5) tworzenia planów skutecznego reagowania na potrzeby życiowe członków społeczności po katastrofie, 6) uczestniczenia w tworzeniu planów odbudowy mienia jednostkowego i społecznego, które należy uruchamiać natychmiast po katastrofie. Widzimy, że wzmacnianie odporności powinno opierać się na rzetelnej wiedzy, umiejętnościach i dobrych praktykach z zakresu uczestnictwa publicznego, zarządzania kryzysowego i ograniczania ryzyka katastrof. Wymaga też kompetencyjnego rozwoju społeczności, który : 1) uwzględnia międzyludzkie różnice związane z wiekiem, płcią, sprawnością psychofizyczną, pochodzeniem kulturowym i językowym, statusem społeczno-ekonomicznym bądź jakimkolwiek innym aspektem różnorodności, a także 2) implikuje podejścia włączające i angażujące różne grupy osób, społeczności i organizacji, wykorzystując ich mocne strony i uwzględniając słabości. Wzmacnianie odporności wymaga więc społecznego zaangażowania, gdyż odporności na katastrof y nie można rozwijać bez udziału społeczności ani w jej imieniu. Niezbędna jest aktywność osób, grup, organizacji – niezależnie od tego, czy związane są one z rządem, administracją samorządową, organizacjami pozarządowymi czy sektorem prywatnym. Społeczne zaangażowanie łączy wszystkich interesariuszy w dziele przygotowania i realizacji programów mających na celu zmniejszanie ryzyka katastrof oraz wspieranie odporności. Świadomość znaczenia odporności społeczności dla jej bezpieczeństwa staje się coraz bardziej powszechna, ale zrozumienie, jak przygotowywać i wykorzystywać różnorodne programy i zasoby do budowania odporności, stanowi poważne wyzwanie. Niezbędna staje się strategia – wyznaczająca kierunki działań i sposoby postępowania uwzględniające społeczną i terytorialną specyfikę – którą społeczności mogłyby sukcesywnie wdrażać z zamiarem wzmocnienia swojej odporności na katastrof y. Faktem jest, że społeczności wdrażają wiele różnych przedsięwzięć z zamiarem wzmocnienia swojej odporności, ale w tych działaniach trudno jest dostrzec społecznie aprobowaną myśl przewodnią. Wiązać to można z metodycznymi niedostatkami, które sprawiają, że zarówno podmioty rządowe i pozarządowe, jak i społeczności mają minimalne możliwości dzielenia się doświadczeniami z działań na rzecz budowania i/ lub wzmacniania swojej odporności na katastrof y czy omawiania, w jaki sposób angażować i integrować interesariuszy do wspólnych działań. Stąd lokalnym władzom, społecznościom i ich partnerom trudno jest syntetyzować informacje związane z własnymi doświadczeniami. Jeszcze trudniej jest im integrować te informacje z informacjami czerpanymi z zasobów literatury po to, by rozjaśniać problemy lokalnego bezpieczeństwa, co stanowiłoby podstawę lokalnego planowania kryzysowego. Z po-wyższego widać ogrom potrzeb w zakresie wiedzy wyjaśniającej uwarunkowania odporności lokalnej społeczności, którą lokalne władze i społeczności mogłaby wykorzystywać w planowaniu i realizacji przedsięwzięć włączających społeczności do działań służących poprawie bezpieczeństwa – poprzez czynienie tych społeczności bardziej odpornymi. Tematyka artykułów zebranych w niniejszym numerze „Bezpieczeństwa. Teorii i Praktyki” dotyczy uwarunkowań odporności społecznej na zagrożenia kryzysowe. Przyjęcie odporności jako podstawowego podejścia do przeciwdziałania klęskom żywiołowym oznacza określenie uwarunkowań i obszarów działań, w których różne zakresy naszej pracy mogą się wzajemnie uzupełniać i wzmacniać. W numerze prezentowane są wyniki dociekań badawczych autorów nad odpornością na naturalne klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka, które stanowić mogą punkt wyjścia do dalszych partnerskich dyskusji i prac badawczych. Autorzy rozpatrują odporność w odniesieniu do zdolności przetrwania trudnej sytuacji i/lub szybkiego wyjścia z niej, a także wyprzedzania ryzyka i stawiania czoła wyzwaniom, zanim się pojawią. Patrzą też na odporność jako na zdolność systemu, społeczności lub społeczeństwa narażonego na zagrożenia do przeciwstawiania się, absorbowania, przystosowywania się, adaptowania, przekształcania i odzyskiwania sił po ustąpieniu zagrożenia w odpowiednim czasie i w sposób efektywny, w tym poprzez zachowanie i przywrócenie podstawowych struktur i funkcji systemu. Autorzy z jednej strony prezentują teoretyczne i metodologiczne ujęcia oceny odporności państwa i społeczeństwa na zagrożenia kryzysowe, a z drugiej – praktyczne podejścia i narzędzia budowania odpornych społeczności. Uwaga autorów koncentruje się też na zdolności adaptacyjnej, którą traktują jako kluczową, bo odporność to nie tylko zdolność przetrwania kryzysowego zagrożenia, ale przede wszystkim adaptacyjna zdolność do radzenia sobie z nim. Z tej perspektywy analizują też przygotowanie jednostek i społeczności do właściwego reagowania na zagrożenia związane z dezinformacją i wskazują na znaczenie przeciwdziałania dezinformacji w budowaniu odporności państwa i jego instytucji na zagrożenia hybrydowe. Podkreślają wagę edukacji międzykulturowej i przygotowania strzeleckiego młodzieży w aspekcie budowania odporności społecznej. Ważnym elementem rozważań jest odporność jednostkowa i sposoby działania sprzyjające jej wzmacnianiu."(...)Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka nr 1 (XXVI), 2017 (Regionalne i globalne uwarunkowania bezpieczeństwa Niemiec)(Oficyna Wydawnicza AFM, 2017) Molo, Beata; Koszel, Bogdan; Cziomer, Erhard; Morozowski, Tomasz; Ciesielska-Klikowska, Joanna; Stolarczyk, Mieczysław; Paterek, Anna; Trzcielińska-Polus, Aleksandra; Kruk, Aleksandra; Schöll-Mazurek, Kamila; Tomala. Magdalena; Kargol, Anna; Sękowski, Paweł; Bałamut, Anna; Stępniewska, Paulina; Gawron, Dominika; Furgacz, Przemysław; Malinowski, Krzysztof; Molo, Beata; Budzowski, KlemensZe wstępu: Dynamika zjawisk i procesów zachodzących w środowisku międzynarodowym implikuje konieczność ciągłej modyfikacji, względnie transformacji, dotychczasowych strategii i polityki bezpieczeństwa przez poszczególne państwa, w tym także Niemcy, ze względu na ich znaczącą pozycję i rolę na arenie międzynarodowej. Pomijając kwestie szczegółowe, należy odnotować, że przyjęta w lipcu 2016 r. przez rząd federalny Biała Księga 2016 (która zastąpiła podobny dokument z 2006 r.) zdefiniowała zasadnicze zagrożenia dla bezpieczeństwa wewnętrznego i międzynarodowego Niemiec, a także dla ich sojuszników. Katalog wymienionych w dokumencie zagrożeń obejmuje zarówno klasyczne zagrożenia dla suwerenności i integralności terytorialnej, jak i kwestię cyberbezpieczeństwa oraz terroryzmu, niekontrolowane migracje, proliferację broni masowego rażenia, nielegalny obrót bronią konwencjonalną i technologią wojskową, bezpieczeństwo energetyczne, państwa upadłe oraz zagrożenia dla zdrowia, a także życia w postaci epidemii i pandemii. W Białej Księdze 2016 podkreślono znaczenie NATO i Unii Europejskiej dla bezpieczeństwa Niemiec, wskazując przy tym na potrzebę współdziałania obu organizacji międzynarodowych. Ponadto zadeklarowano podjęcie działań przez Niemcy na rzecz wzmocnienia WPBiO. W dokumencie omówiono również kierunki rozwoju Bundeswehry. Uwzględniając powyższe, Autorzy niniejszego tomu podjęli w swoich opracowaniach zagadnienia związane z wybranymi aspektami bezpieczeństwa Niemiec w zmieniających się uwarunkowaniach regionalnych i globalnych.Pozycja Bliskowschodni proces pokojowy 25 lat po porozumieniu z Oslo – rola Unii Europejskiej(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Diawoł-Sitko, AnnaCelem poniższego opracowania jest syntetyczne przedstawienie zaangażowania Unii Europejskiej w rozwiązanie konfl iktu izraelsko-palestyńskiego. Rok 2018 jest dobrym momentem na podsumowanie roli Unii Europejskiej oraz innych aktorów regionalnych i międzynarodowych w rozwiązaniu kwestii palestyńskiej. Obecnie mija 25 lat od podpisania porozumienia z Oslo i 30 lat od deklaracji niepodległości ogłoszonej przez Organizację Wyzwolenia Palestyny. Z kolei w 2017 r. minęło 50 lat od zajęcia przez Izrael Strefy Gazy oraz Zachodniego Brzegu Jordanu. W artykule autorka zdecydowała się przyjąć tezę, iż konfl ikt izraelsko-palestyński stanowi jedno z głównych wyzwań dla polityki zagranicznej UE oraz jest nieodłączną cechą regionalnego układu sił i bez jego uregulowania nie można myśleć o trwałym pokoju na Bliskim Wschodzie86. Implikacje konfl iktu dla Unii Europejskiej są wielowymiarowe oraz dotyczą bezpieczeństwa, dialogu politycznego, kwestii gospodarczych i społecznych. Mają również wpływ na całościową politykę prowadzoną przez Unię wobec regionu śródziemnomorskiego. Powyższe zagadnienie stanowi ponadto ważny przyczynek do pogłębienia badań nad ewolucją Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa Unii. Artykuł podzielony jest na pięć części. Pierwsza przedstawia źródło, ewolucję oraz poszczególne etapy konfl iktu od końca drugiej wojny światowej. W drugiej części wskazane zostały implikacje zapisów porozumienia z Oslo dla procesu negocjacji pokojowych. W trzeciej zawarto zidentyfi kowane najważniejsze problemy, które uniemożliwiają osiągnięcie trwałego pokoju między Izraelem a Palestyną. W czwartej części przedstawiono stanowisko Unii Europejskiej wobec konfl iktu i rozwiązania dwupaństwowego oraz współpracy dwustronnej z Izraelem i Palestyną. Ostatnia, piąta część stanowi omówienie problemów związanych z zaangażowaniem Unii Europejskiej na rzecz zakończenia konfl iktu. Analiza przeprowadzona w niniejszym artykule oparta została na zróżnicowanych źródłach i literaturze przedmiotu, w szczególności z lat 2015–2018 oraz badaniach własnych autorki. W opracowaniu zastosowano ujęcie krytyczne i problemowe, uwzględniające zachowanie podstawowych aktorów, ważnych z punktu widzenia omawianego tematu oraz wykorzystano następujące metody badawcze: czynnikową, instytucjonalno-prawną, analizy zawartości oraz elementy metody decyzyjnej.Pozycja Brexit i jego następstwa dla Francji i jej członkostwa w Unii Europejskiej(Oficyna Wydawnicza AFM, 2017) Młynarski, TomaszRelacje między Francją a Wielką Brytanią kształtuje odwieczna rywalizacja regionalna i aspiracje maksymalizacji wpływów międzynarodowych, ale także bliskość i powiązania gospodarczo-polityczne związane z tymi aspiracjami. Podstawą współpracy francusko-brytyjskiej jest podobna percepcja w kwestiach strategicznych. Oba państwa podobnie rozumieją wyzwania polityczne, gospodarcze, kulturalne i są ważnymi partnerami „skazanymi” na kooperację militarną. Brexit wywołał polityczny wstrząs wśród europejskich liderów, inicjując pragmatyczną refleksję nad przyszłością UE. W Paryżu decyzję o Brexicie określono jako z jednej strony bolesną (straty gospodarcze), z drugiej jako szansę na przekształcenie UE zgodnie z francuską wizją integracji (koniec brytyjskiego weta wobec przyspieszania integracji). Niewątpliwie Brexit wzmocni w UE oś Paryż–Berlin i przyspieszy ściślejszą współpracę gospodarczą i militarną. W praktyce jednak wyjście Wielkiej Brytanii z UE osłabi realny wymiar WPBiO i może stać się źródłem długoterminowego zróżnicowania „projektu europejskiego” w oparciu o różne prędkości integracji.Pozycja Emerging regional arrangements: Deeper integration between Egypt and the European Union (EU)(Oficyna Wydawnicza AFM, 2009) Hassanien, Karim Badr El-Din AttiaFrom introduction: "Economic and trade relations between the EU and the neighboring Southern Mediterranean (MED) countries are organized by the Euro-Mediterranean Partnership (also referred to as the Barcelona Process), which was launched in November 1995. The partner countries are Egypt, Algeria, Jordan, Israel, Lebanon, Morocco, Syria, Tunisia, the Palestinian Authority, and Turkey. The EU-Egypt Association (Partnership) Agreement forms the legal basis organizing relations between Egypt and the EU. It is modeled on the network of Euro-Mediterranean Partnership Agreements between the Union and its partners on the southern flank of the Mediterranean Sea."(...)Pozycja EU-Strategien im Wandel von Zeit und Situation(Oficyna Wydawnicza AFM, 2022) Lapins, WulfDie Europäische Union ist ein einzigartiges politisch-normatives System, grundverschieden zu historischen oder präsenten Staatsformen oder internationalen Zusammenschlüssen. Gleichwohl hat diese Union in ihrer Geschichte vielfache Strategien aufgelegt und umgesetzt. Der Europäische Rat vereinbart die politischen Zielvorstellungen und Prioritäten. Die Europäische Kommission erarbeitet eigenständig daraus die Strategien.Pozycja Europejski model edukacji(Oficyna Wydawnicza AFM, 2013) Januszewska, ElżbietaThe article presents the model of education, which is currently adopted and implemented in the European Union. The author describes the main aims and objectives of education as well as the priorities and ideals of education adopted in the European Union. The article presents the basic foundations upon which the European model of education, discusses the educational programs of the Union and the use of information technologies.Pozycja Gender in politics. Prospects and recommendations(Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2016) du Vall, Marta; Majorek, MartaThis study focuses on the issue of participation of women in politics, particularly in the area of gender equality in governance and access to the resources associated with it. The results available show an increase in women’s participation in political life. There are definitely more women applying for offices and many of them achieve success. Indubitably, the easily discernible progress is overshadowed by the continuing gender gap, manifested in persistent, lower participation of women. In this chapter, it is primarily quantitative data and reports that have been considered, and analysis of the results available enables us to present the changes in the representation of women in political decision-making circles both at the national and supra-national levels. We have analysed the data describing the situation in Poland, the Nordic countries, and the European Union. In the context of initiatives for equal representation of women in representative bodies exercising functions and decision-making, it is worth noting that, even in countries which have achieved a satisfactory level in terms of numbers, this is not fully reflected in the implementation of gender equality in the area of politics. This is because the practice, often used, is to limit access to certain areas of political activism. There is still a well-established social, stereotypical division into areas traditionally “reserved” for representatives of both sexes, such as social affairs or education.Pozycja Główne kontrowersje wokół budowy gazociągu Nord Stream 2(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Molo, BeataOpracowanie koncentruje się na przedstawieniu politycznych i prawnych aspektów dyskusji wokół realizacji projektu gazociągu Nord Stream 2 zarówno w Niemczech, jak również w szerszym kontekście – Unii Europejskiej i części państw członkowskich przeciwnych Nord Stream 2, podkreślających przy tym nie tylko zwiększenie zależności UE od rosyjskiego surowca, lecz także utratę znaczenia Ukrainy jako państwa tranzytowego. W artykule omówiono znaczenie gazu ziemnego w Niemczech, przede wszystkim w kontekście procesu transformacji energetycznej oraz przedstawiono odmienne stanowiska wobec Nord Stream 2, prezentowane przez rząd federalny, część elity politycznej i niektóre pozarządowe organizacje ekologiczne. Słowa kluczowe: Niemcy, Unia Europejska, gaz ziemny, Nord Stream 2Pozycja Kilka uwag na temat polskiej polityki migracyjnej w rocznicę 10-lecia członkostwa w UE(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Bojenko-Izdebska, EwaThis article analyses Polish migration and asylum policies and how they conform to EU legislation. Firstly, it focuses on the most important stages of developing these policies in the EU and their legal and institutional implementation in Poland. Secondly, it discusses the current trends of economic migration to Poland, the challenges of migrant integration, and the attitudes of Polish citizens to migrant workers. Finally, it shows how Polish asylum and visa policies, and ways of combatting illegal immigration are in line with EU requirements. The article also shows that in recent years economic migration has been recognised as positively infl uencing economic growth and innovation, especially when migration of highly qualifi ed workers is regulated. One of the most important challenges for the future is the development of appropriate integration strategies for migrants coming to Poland.Pozycja Krakowskie Studia Międzynarodowe 2019, nr 2 (XVI) Handel międzynarodowy a współpraca polityczno-gospodarcza państw(Oficyna Wydawnicza AFM, 2019) Bombińska, Elżbieta; Czermińska, Małgorzata; Hajdukiewicz, Agnieszka; Majchrowska, Elżbieta; Pluciński, Eugeniusz M.; Starzyk, Kazimierz; Zysk, Wojciech; Adamczyk, Natalia; Cziomer, Erhard; Lasoń, Marcin; Tkach, Liudmyla; Molo, Beata; Paterek, Anna; Świerczyńska, JowitaZ wprowadzenia: "Handel międzynarodowy ma kluczowe znaczenie dla współpracy polityczno-gospodaczej państw oraz innych struktur w kontekście ich powiązań dwu- i wielostronnych w skali regionalnej i ogólnoświatowej. W toku nasilającej się globalizacji XXI w. istotne znaczenie dla pogłębienia i poszerzenia wymiany handlowej posiadają między innymi: • wzrost wolumenu obrotów towarowych, wzrost znaczenia handlu elektronicznego; • nowe i złożone międzynarodowe łańcuchy dostaw; • postępująca modernizacja transportu i komunikacji międzynarodowej; • powiązanie wymiany handlowej z przepływem inwestycji i usług; • wzrost roli i znaczenia wielonarodowych przedsiębiorstw przemysłowo- -handlowych; • wzrost zagrożeń związanych z globalizacją w postaci przestępczości zorganizowanej, nielegalnego handlu, ataków terrorystycznych; • przyspieszenie przepływu informacji w skali międzynarodowej; • nowa jakość kształcenia oraz doboru kadry specjalistycznej i kierowniczej; • wzrost kosztów badań, rozwoju i szereg innych działań organizacyjnych. Współcześnie, pod koniec drugiej dekady XXI w., handel międzynarodowy odgrywa pierwszoplanową rolę w rywalizacji państw w ich dążeniu do ustanowienienia nowego układu sił oraz multilateralnego porządku międzynarodowego, zmierzającego do przebudowy dotychczas dominującego, prozachodniego modelu gospodarki neoliberalnej. Widoczną tendencją w tym zakresie jest między innymi nasilająca się od przełomu 2018/2019 wojna celno-handlowa między USA oraz Chińską Republiką Ludową o trudnych do przewidzenia następstwach globalnych i regionalnych, w tym także dla UE."(...)Pozycja Krakowskie Studia Międzynarodowe 2019, nr 4 (XVI) Edukacja Praw Człowieka: Osiągnięcia i wyzwania na przyszłość(Oficyna Wydawnicza AFM, 2019) Briskman, Linda; Bednarczyk, Bogusława; Poynting, Scott; Czermińska, Małgorzata; Gazzotti, Elisa; Kolendowska-Matejczuk, Marta; Mrowicki, Marcin; Brataniec, Katarzyna; Khvostova, Margaryta; Wrześniewska-Wal, Iwona; Tomczyk, Ewelina; Wojcieszak, ŁukaszZ wprowadzenia: "Bieżący numer „Krakowskich Studiów Międzynarodowych” poświęcamy pamięci Profesora Michała Chorośnickiego. Zmarły w grudniu 2019 roku Prof. dr hab. Michał Chorośnicki był wieloletnim członkiem Rady programowej naszego czasopisma. A przede wszystkim był naszym Przyjacielem, zawsze gotowym do współpracy i pomocy. Artykuł Strategie Handlowe Donalda Trumpa. Kilka refleksji nad procesem transformacji NAFTA w USMCA, przedstawiający zakres badań Profesora Michała Chorośnickiego, przygotował Profesor Rett R. Ludwikowski z Columbus School of Law (The Catholic University of America), natomiast uczniowie i współpracownicy Profesora z Katedry Strategii Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Jagiellońskiego przybliżają nam postać Uczonego we wspomnieniach in memoriam."(...)Pozycja Krakowskie Studia Międzynarodowe 2022, nr 1 (XIX), Wyzwania polityki bezpieczeństwa W świetle inwazji Rosji na Ukrainę(Oficyna Wydawnicza AFM, 2022) Orłowski, Tomasz; Chłoń, Tomasz; d’Aboville, Benoît; Feroci, Ferdinando Nelli; Suwara, Ewa; Czachor, Rafał; Babij, Krzysztof; Jaśkowski, RafałZ wprowadzenia: "Oddajemy w Państwa ręce pierwszy numer „Krakowskich Studiów Międzynarodowych” za rok 2022. Ten rok będzie zapamiętany w historii stosunków międzynarodowych jako przełomowy. Już dzisiaj dostrzega się, że jest i będzie wyznacznikiem głębokich zmian w polityce europejskiej. 24 lutego tego roku siły zbrojne Federacji Rosyjskiej napadły na Ukrainę, dokonując aktu niczym nieusprawiedliwionej agresji na suwerenne państwo. Zgromadzenie Ogólne ONZ uznało tę agresję za pogwałcenie art. 2 ust. 4 Karty Narodów Zjednoczonych jako normy bezwzględnie wiążącej (ius cogens). Co więcej, Federacja Rosyjska była jednym z trzech gwarantów bezpieczeństwa Ukrainy, związana podpisanym 5 grudnia 1994 roku memorandum budapeszteńskim, którego pierwszy paragraf brzmi: „Federacja Rosyjska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Stany Zjednoczone Ameryki potwierdzają swoje zobowiązanie wobec Ukrainy, zgodnie z zasadami Aktu Końcowego KBWE, do poszanowania niepodległości, suwerenności i istniejących granic Ukrainy”"(...)Pozycja Krakowskie Studia Międzynarodowe nr 1 (XIV), 2017 (Kryzys funkcjonowania oraz roli międzynarodowej Unii Europejskiej w drugiej dekadzie XXI wieku : Część 1: Zagrożenia, wyzwania i przyszłość unijnej polityki bezpieczeństwa)(Oficyna Wydawnicza AFM, 2017) Żukrowska, Katarzyna; Zięba, Ryszard; Miszczak, Krzysztof; Lasoń, Marcin; Molo, Beata; Marczuk, Karina; Mickiewicz, Piotr; Waśko-Owsiejczuk, Ewelina; Leunig, Ragnar; Kudzin-Borkowska, Małgorzata; Cziomer, Erhard; Bednarczyk, BogusławaZe wstępu: Dwa numery „Krakowskich Studiów Międzynarodowych” (KSM) przygotowane w 2017 r. zawierają pogłębione analizy i oceny przyczyn, istoty i następstw postępującego w ostatnich dwóch latach kryzysu Unii Europejskiej (UE). Nawiązują one tematycznie do numerów, które ukazały się w latach 2014–2016, a omawiały między innymi: strategiczne oraz gospodarcze aspekty współpracy transatlantyckiej, współzależności bezpieczeństwa globalnego i transatlantyckiego oraz problemy współpracy Polski z Niemcami w UE.