Przeglądaj wg Słowo kluczowe "GSP"

Teraz wyświetlane 1 - 1 z 1
  • Miniatura
    Pozycja
    System preferencji celnych Unii Europejskiej i zasady jego funkcjonowania
    (Oficyna Wydawnicza AFM, 2010) Czermińska, Małgorzata
    W warunkach globalizacji rynków i rozwoju światowego handlu, o znaczeniu danego państwa przesądza stopień zaangażowania w wymianę międzynarodową. Stąd o bezpieczeństwie kraju decyduje nie tylko jego potencjał militarny, ale także ekonomiczny oraz prowadzona zagraniczna polityka gospodarcza, a w szczególności handlowa. Współpraca gospodarcza z zagranicą to obszar powstawania największych zagrożeń, bowiem dotyczy często krajów o różnym poziomie rozwoju ekonomicznego. Działania mające na celu liberalizację wymiany międzynarodowej, zmniejszenie różnic w poziomie rozwoju gospodarczego, regionalną integrację gospodarczą, należy zatem traktować jako sprzyjające zwiększeniu bezpieczeństwa międzynarodowego. Temu służy również – w szerokim ujęciu – rozbudowany system preferencji celnych Unii Europejskiej. Poprzez liberalizację wymiany z krajami trzecimi sprzyja bowiem rozwojowi gospodarczemu, przyczynia się do wzrostu wymiany i umożliwia tworzenie regionalnych ugrupowań integracyjnych, zwłaszcza stref wolnego handlu. Unia Europejska stosuje bardzo rozbudowany i skomplikowany system preferencji celnych, przyznawanych bądź to jednostronnie, bądź na zasadzie wzajemności innym państwom. Unijny system preferencji celnych obejmuje autonomiczne przepisy z zakresu handlu preferencyjnego, ale także postanowienia kształtowane w oparciu o międzynarodowe porozumienia i regulacje, mające swe źródło w inicjatywie i regulacjach innych państw. Zaliczyć do nich można zwłaszcza Powszechny System Preferencji (Generalized System of Preferences – GSP). Wspólnota Europejska zawiera również szereg umów preferencyjnych z różnymi krajami czy grupami krajów o różnym zakresie i skali przywilejów handlowych. Na szczególną uwagę zasługują porozumienia handlowe, na mocy których tworzona jest unia celna między Wspólnotą a jej partnerami: z Turcją, Andorą, San Marino oraz umowy, w których przewiduje się utworzenie strefy wolnego handlu: z krajami EFTA, krajami Bałkanów Zachodnich, państwami Basenu Morza Śródziemnego. Unia Europejska prowadzi również negocjacje w prawie liberalizacji wymiany handlowej z kolejnymi państwami: krajami Ameryki Łacińskiej, Azji, m.in. z MERCOSUREM, z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej, z krajami ASEAN.