Przeglądaj wg Słowo kluczowe "wolność podmiotowa"
Teraz wyświetlane 1 - 4 z 4
Wyników na stronę
Opcje sortowania
Pozycja Blaski i cienie życia – Perspektywa psychologiczna(Oficyna Wydawnicza AFM, 2020) Ostrowski, Tadeusz M.; Kubacka-Jasiecka, Dorota; Nęcki, Zbigniew; Nęcki, Szymon; Stach, Ryszard; Donesch-Jeżo, Ewa; Czerniak, Anna; Mirski, Andrzej; Mirska-Tomasz, Natalia; Widlarz, Natalia; Siemiginowska, Patrycja; Sikorska, Iwona; Osikowska, Wanda; Iskra-Golec, IrenaZ wprowadzenia: "Książka zatytułowana Blaski i cienie życia – perspektywa psychologiczna wpisuje się w badania dotyczące uwarunkowań zachowania człowieka w wymiarze biologicznym, psychicznym i społecznym. Poszczególne rozdziały tej publikacji powiązane są z różnorodną problematyką, ale mają pewną wspólną właściwość – wszystkie dotyczą psychologicznych problemów życia współczesnego człowieka, jakże złożonych i interesujących z perspektywy badań i praktyki zawodowej."(...)Pozycja Egzystencjalne uwarunkowania odporności i prężności psychicznej(Oficyna Wydawnicza AFM, 2022) Ostrowski, Tadeusz M.Ze wstępu: "Problematyka motywacji poruszona w tej książce ma zróżnicowany kontekst teoretyczny. Kwestia uwarunkowań sensu życia, określonych w teorii libertalno-walorycznej (Ostrowski, 2008), rozpatrywana jest, z jednej strony, w kontekście psychologii egzystencjalnej, co nadaje określony charakter i klimat przedstawionym teoriom i wynikom badań. Z drugiej strony, odniesienie sensu życia i jego uwarunkowań do problematyki odporności i prężności psychicznej wymaga wyjścia poza granice paradygmatu humanistycznego i skierowania się w stronę psychologii jako nauki o zachowaniu, ze względu na teorię temperamentu, bez której nie sposób mówić o odporności psychicznej. Teoria i badania dotyczące temperamentu, czyli formalnych cech zachowania, z założenia odnoszą się do każdej istoty żywej w paradygmacie biopsychologicznym, z uwzględnieniem genetycznych i środowiskowych predyktorów zachowania. W tym ujęciu jednostka oznacza każdą istotę żywą i z założenia jest postrzegana jako organizm. Nie oznacza to jednak redukcjonizmu tego podejścia, a związane jest z potrzebą używania pojęć o szerszym obszarze znaczeniowym niż humanistyczny, tj. obszarze, który jest adekwatny do wiedzy o organizmach żywych."(...)Pozycja Państwo i Społeczeństwo 2025, nr specjalny Pedagogiczno-psychologiczne aspekty współczesności(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Aksman, Joanna; Majczyna, Marek; Grzesiak, Krystyna; Misiuk, Agnieszka; Bachowska, Monika; Rokicki, Andrzej; Skulicz, Danuta; Nęcki, Zbigniew; Ostrowski, Tadeusz Marian; Majka, Rafał; Korab, Maciej; Franczyk, Joanna Agata; Kępiński, JanWprowadzenie: "Współczesność i dynamika zachodzących w niej zmian powodują, że spektrum problemów pedagogicznych bardzo się poszerza. Z tego powodu zarówno naukowcy, jak i praktycy, biorąc pod uwagę coraz to nowsze wyzwania edukacyjno-wychowawcze, podejmują wiele wątków badawczych, przedstawiając je – co charakterystyczne – za pomocą różnych mediów, a także podczas szkoleń, konferencji czy webinarów. Choć świat popandemiczny (po 2020 r.) charakteryzuje się rozkwitem nowych technologii i sposobów elektronicznego komunikowania się, a także nowym rodzajem relacji wirtualnych, to jednak człowiek (dziecko, młodzież, dorośli: w tym nauczyciele, seniorzy) w niesamowicie obfitym elektronicznie świecie coraz częściej czuje się samotny, a nawet – jak prezentują to najnowsze badania – zagrożone staje się jego zdrowie fizyczne i psychiczne. Na potwierdzenie powyższej tezy warto przytoczyć wnioski z wykonanego w 2023 r. dużego badania jakości życia dzieci i młodzieży w Polsce, dokonanego na próbie ponad 4,6 tys. osób. Zbadano jakość życia w następujących aspektach: aktywność fizyczna, samopoczucie psychiczne, życie rodzinne i osobiste, wsparcie społeczne i rówieśnicy, środowisko szkolne oraz – co związane z migracją wojenną na Ukrainie – relacje z dziećmi i młodzieżą z Ukrainy. Co symptomatyczne, samopoczucie fizyczne dzieci wraz z wiekiem obniża się, podobne dane dotyczą dobrostanu psychicznego, który jest znacznie wyższy u dzieci niż u młodzieży. Jak twierdzą badacze, niepokój w aspekcie samopoczucia psychicznego budzą przede wszystkim dane dotyczące własnej samooceny. Wraz z wiekiem wzrasta także niechęć dzieci do szkoły. W aspekcie kontaktów z rówieśnikami z Ukrainy polscy uczniowie twierdzą, że nie mają możliwości wspólnych kontaktów, bowiem często uczniowie ci tworzą oddzielne grupy, jeśli chodzi o zajęcia pozalekcyjne. Budujące jest to, że relacje z rodzicami oraz rówieśnikami oceniane są dobrze, choć zarówno dzieci, jak i młodzież wskazują na zbyt mało czasu, który rodzice im poświęcają. Na obniżenie dobrostanu psychicznego uczniów w 2020 r. wskazywały także autorki raportu Wypalenie szkolne u adolescentów będącego podsumowaniem polsko-amerykańskich badań. W szczególności potwierdzono tezę, że „ryzyko pojawienia się wypalenia szkolnego rośnie w sytuacji niekorzystnej psychospołecznej charakterystyki jednostki i jej środowiska oraz występujących deficytów w zakresie globalnej zdolności do walki ze stresem”. W opisywanych badaniach dotyczących uczniów szkół ponadpodstawowych zwrócono szczególną uwagę na ich chroniczne poczucie przeciążenia psychicznego, wyczerpanie sił, nadmierne obowiązki szkolne, presję otoczenia dotyczącą wysokich wyników i sukcesów edukacyjnych, zawiedzenie wiedzą przekazywaną w szkole. Autorki badania twierdzą, że niezdolność młodych ludzi do korzystania z posiadanych zasobów osobistych oraz presja środowiska (rodziny, szkoły, rówieśników) są bezpośrednimi przyczynami utraty pozytywnego nastawienia do szkoły i powodem rezygnacji z dalszego kształcenia. Badania te wskazywały wyraźnie na potrzebę wygenerowania strategii zaradczych obejmujących: szczebel indywidualny w placówce konkretnego ucznia, szczebel budowania bliskich relacji ze środowiskiem pozaszkolnym oraz szczebel kompleksowych zmian systemowych o charakterze ogólnopolskim, uwzględniający oddziaływania prozdrowotne. Postulaty te znajdują odzwierciedlenie w dzisiejszych działaniach polityki edukacyjnej, bowiem w roku szkolnym 2025/2026 wprowadzony zostanie nowy przedmiot: edukacja zdrowotna, obejmujący także znaczenie budowania więzi, poznawania swoich słabych i mocnych stron, budowania pozytywnego klimatu współdziałania, samorozwoju i motywacji do nabywania wiedzy przez uczniów. Na bardzo ciekawe zjawisko związane ze współczesnymi problemami pedagogicznymi, w wydanej w 2021 r. publikacji pod znamiennym tytułem Samotne ciało. Doświadczenie cielesności przez dzieci i ich rodziców, zwróciła uwagę Katarzyna Schier, która od wielu lat prowadzi liczne badania nad zapisem doświadczeń interpersonalnych nie tylko w umysłach danych osób, ale także w ich ciałach. W publikacji zawarte są teksty różnych zaproszonych do debaty naukowczyń, które podjęły się rozważań nad postawioną przez Schier tezą, iż „dziecko z trudną historią rodzinną, czyli wychowywane przez «poranionych» dorosłych, staje się SAMOTNE – nie tylko w sensie funkcjonowania psychicznego, lecz także cielesnego”. Autorka tych badań z biegiem lat zmodyfikowała tezę, którą przyjęła za Susan Grogan, że obraz ciała to myśli, uczucia i spostrzeżenia danej osoby na temat jej ciała. Schier rozszerzyła tę definicję o obszar działania w odniesieniu do ciała – skłoniły ją do tego powszechne w naszej kulturze modyfikacje ciała, szczególnie w odniesieniu do osób w okresie dorastania, które przecież pozostają w trakcie kształtowania tożsamości w wymiarze psychicznym i cielesnym. Autorka uważa, że ogromną rolę odgrywają wczesnodziecięce doświadczenia w relacji dziecko–opiekun. Współwystępująca samotność dziecka na poziomie cielesnym i psychicznym wiązać się może z zaniedbywaniem relacji z opiekunem, m.in. w sytuacji różnego rodzaju przemocy – fizycznej, psychicznej, seksualnej, a także przemocy ukrytej, o której możemy mówić np. w sytuacji odwrócenia ról w rodzinie, kiedy dziecko, przykładowo, z powodu uzależnienia jednego z rodziców musi pełnić rolę rodzica. Bezpieczna więź z opiekunem i jego empatia w stosunku do dziecka to – jak określił to Simon Baron-Cohen – „wewnętrzny garniec złota”, jeden z najcenniejszych zasobów występujących na naszym świecie."(...)Pozycja Prężność psychiczna osób dializowanych z perspektywy motywacji egzystencjalnej(Oficyna Wydawnicza AFM, 2024) Ostrowski, Tadeusz M.Uwarunkowania egzystencjalne prężności psychicznej zdefiniowano, odwołując się do teorii libertalno-walorycznej sensu życia w ujęciu Tadeusza Ostrowskiego. Zgodnie z teorią sens życia jest ukształtowany przez poczucie wolności podmiotowej oraz wrażliwość wobec wartości. Celem badań było określenie związku pomiędzy sensem życia i jego uwarunkowaniami a prężnością psychiczną osób z niewydolnością nerek leczonych za pomocą hemodializy. Zbadano 48 osób poddawanych dializie. Zastosowano metody własne: Kwestionariusz Poczucia Wolności, Kwestionariusz Wartości, Kwestionariusz Stosunku do Życia oraz Skalę Pomiaru Prężności (SPP-25) w opracowaniu Niny Ogińskiej-Bulik i Zygfryda Juczyńskiego i skalę kontrolną z Kwestionariusza Samooceny (autorstwa Williama H. Fittsa w opracowaniu Anny Sadlińskiej). Wyniki badania osób dializowanych porównano z grupą 168 osób zdrowych. Osoby dializowane mają znacząco niższe poczucie sensu życia w porównaniu z osobami zdrowymi, natomiast większe znaczenie przykładają do wartości twórczych. Jedną z tych wartości jest szeroko rozumiany obowiązek, który oceniają jako szczególnie ważny w ich życiu. Prężność osób dializowanych nie odbiega od normy, z wyjątkiem Optymistycznego nastawienia do życia i zdolności do mobilizowania się w trudnych sytuacjach, który to czynnik jest mniejszy w tej grupie. Wariancję prężności osób dializowanych w 29% wyjaśnia poczucie wolności podmiotowej oraz sens życia.