Przeglądaj wg Autor "Leśniak, Małgorzata"
Teraz wyświetlane 1 - 14 z 14
Wyników na stronę
Opcje sortowania
Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2025, nr 2 (LIX) Znaczenie odporności dla bezpieczeństwa jednostek i społeczności(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Ziarko, Janusz; Mazur, Zofia; Sitarski, Michał; Grzesiak, Krystyna; Leśniak, Małgorzata; Piwowarczyk, Katarzyna; Zinkiewicz, Beata; Herman, Marceli; Sitarski, Michał; Ostrowska, Monika; Mazur, Sławomir; Kupiński, Jerzy; Keplin, Jarosław; Gut, Jerzy; Budziaszek, Wiktoria; Urban, MariuszWprowadzenie: "Współczesne społeczności bardzo często doświadczają niezwykle intensywnych klęsk żywiołowych – katastrof zagrażających zdrowiu i życiu ludzi, ich mieniu, środowisku przyrodniczemu i infrastrukturze gospodarczej. Sytuacje katastrofalne związane są ze zjawiskami naturalnymi (powodzie, lawiny, burze, ekstremalnie niskie i wysokie temperatury, susze, pożary lasów, epidemie chorób zakaźnych, aktywności wulkaniczne, trzęsienia ziemi), a także powodowane są przez człowieka – w tym zniszczenia będące wynikiem konfliktów i wojen, ataków terrorystycznych czy różnego rodzaju awarii przemysłowych. Chociaż zagrożenia są nieuniknione, a całkowite wyeliminowanie ryzyka jest niemożliwe, niezwykle ważne jest umożliwienie społecznościom uodpornienia się na skutki zagrożeń naturalnych i powodowanych przez ludzi. Odporność społeczna, czyli trwała zdolność społeczności do przetr wania i odbudowy po skutkach katastrof, staje się kluczowa dla zapewnienia społecznościom bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych. Polega ona na przewidywaniu, planowaniu i ograniczaniu ryzyka związanego z katastrofami w celu skutecznej ochrony osób, społeczności i krajów, ich źródeł utrzymania, zdrowia, dziedzictwa kulturowego, aktywów społeczno-gospodarczych i ekosystemów . Odporność jest z natury dynamiczna i opiera się na heraklitejskiej koncepcji „wszystko się zmienia, nic nie jest niezmienne”. Jej dynamizm obejmuje złożoność, niepewność, zmianę, kryzys jako normalne, a nie wyjątkowe warunki. Dlatego analiza odporności społecznej ukierunkowana jest na zrozumienie mechanizmów, dzięki którym społeczność może dostosować się nie tylko do wyzwań, z którymi ma do czynienia bezpośrednio, ale także do tych nieoczekiwanych i nieznanych. Odporność sprawia, że społeczności stają się przygotowane, że są chronione przed zagrożeniami kryzysowymi o negatywnych dla nich konsekwencjach oraz że są zdolne do reagowania na nie i szybkiego odzyskiwania sił po ich ustąpieniu. Obecnie wśród teoretyków i praktyków zarządzania kryzysowego panuje zgoda co do tego, że odporność społeczności ujmować można jako składającą się z trzech wymiarów : 1) zdolności radzenia sobie poprzez pokonywanie wszelkiego rodzaju przeciwności losu; 2) zdolności adaptacyjnej, jako zdolności do uczenia się na podstawie przeszłych doświadczeń i dostosowywania się do przyszłych wyzwań; 3) zdolności transformacyjnej, jako zdolności do reorganizacji instytucji, które wspierają indywidualny dobrobyt i zrównoważoną odporność społeczną w obliczu przyszłych kryzysów. Ale odporność uznawana jest także za koncepcję niejasną, niewyjaśniającą relacji między trzema wymiarami odporności społecznej. Nadal nie wiemy, w jakich warunkach wymiary odporności społecznej mogą się wzajemnie wzmacniać, a w jakich jedna zdolność może podważać inną, a także nie wiemy, na czym dokładnie polega proces budowania odporności. Odporność pozostaje ciągle pojęciem amorficznym, rozumianym i stosowanym w różny sposób przez różne grupy badaczy i praktyków. Brakuje nam dokładnej wiedzy na temat czynników determinujących odporność społeczności, nie wiemy, jak można czy należy te czynniki zmienić, ale także brak nam wiedzy na temat „dźwigni” działań, które umożliwiłyby społecznościom szybki rozwój zdolności odpornościowych. Odporność społeczna wymaga ujęcia w spójne ramy analityczne, opierające się na wiedzy naukowej i doświadczeniach praktycznych, które zaoferują właściwą perspektywę – adekwatną do dzisiejszych wyzwań związanych intensyfikacją zagrożeń i zmian, przed którymi stają społeczeństwa . Przegląd literatury pozwala zidentyfikować wiele czynników korelujących z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność. Rozpatrywane są one – bądź mogą być – w różnych kontekstach, np. w odniesieniu do rodzaju zagrożenia czy specyficznych cech charakteryzujących społeczność. Wskazuje się, że odporność społeczna jest głównie kształtowana przez instytucje oraz społeczne relacje i sieci, które umożliwiają ludziom dostęp do zasobów, uczenie się na podstawie doświadczeń, a także opracowywanie i testowanie konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze wspólnymi zagrożeniami. Mówi się także o rozwijaniu dostępu do kapitałów pozwalających nie tylko na radzenie sobie z niekorzystnymi warunkami i dostosowywanie się do nich (zdolność reaktywna), ale także na poszukiwanie i tworzenie opcji postępowania (zdolność proaktywna) i w ten sposób rozwijania zwiększonej kompetencji (czyli pozytywnych zdolności) w radzeniu sobie z zagrożeniami. Zaznaczyć też należy, że omawiane w literaturze zagadnienia związane np. z czynnikami korelującymi z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność, ze zmniejszeniem podatności społeczności na katastrofalne zagrożenia czy prowadzeniem działań zapobiegawczych ukierunkowanych na minimalizowanie negatywnych skutków katastrofy, są prezentowane dość ogólnie, za mało szczegółowo, co obniża przydatność tej wiedzy i możliwość jej praktycznego zastosowania. Odporność społeczności jest stosunkowo nowym terminem w odniesieniu do społecznego bezpieczeństwa. Obejmuje on i rozwija wiele tradycyjnych tematów związanych ze społeczną gotowością na wypadek sytuacji kryzysowych. Akcentuje się, że społeczności bardziej efektywnie przygotowują się, reagują i odzyskują siły po katastrofach, gdy są aktywnymi partnerami w procesach decyzyjnych i w działaniach zaradczych. Podkreśla się też, że społeczność potrafi łagodzić skutki katastrof, gdy stale rozwija swoje zdolności odpornościowe w następujących obszarach: 1) angażowania się, poprzez swoich przedstawicieli, w planowanie wydarzeń związanych z poprawą bezpieczeństwa i osobistym przygotowaniem do sytuacji kryzysowych, 2) rozwijania sieci i relacji społecznych i aktywnego w nich uczestnictwa, 3) promowania przedsięwzięć związanych z poprawą przygotowania społeczności do sprawnego uczestniczenia w reagowaniu kryzysowym, 4) dążenia do uwzględniania w planach i programach zarządzania kryzysowego sił i środków, które wspierają funkcjonalne potrzeby osób z grup ryzyka, 5) tworzenia planów skutecznego reagowania na potrzeby życiowe członków społeczności po katastrofie, 6) uczestniczenia w tworzeniu planów odbudowy mienia jednostkowego i społecznego, które należy uruchamiać natychmiast po katastrofie. Widzimy, że wzmacnianie odporności powinno opierać się na rzetelnej wiedzy, umiejętnościach i dobrych praktykach z zakresu uczestnictwa publicznego, zarządzania kryzysowego i ograniczania ryzyka katastrof. Wymaga też kompetencyjnego rozwoju społeczności, który : 1) uwzględnia międzyludzkie różnice związane z wiekiem, płcią, sprawnością psychofizyczną, pochodzeniem kulturowym i językowym, statusem społeczno-ekonomicznym bądź jakimkolwiek innym aspektem różnorodności, a także 2) implikuje podejścia włączające i angażujące różne grupy osób, społeczności i organizacji, wykorzystując ich mocne strony i uwzględniając słabości. Wzmacnianie odporności wymaga więc społecznego zaangażowania, gdyż odporności na katastrof y nie można rozwijać bez udziału społeczności ani w jej imieniu. Niezbędna jest aktywność osób, grup, organizacji – niezależnie od tego, czy związane są one z rządem, administracją samorządową, organizacjami pozarządowymi czy sektorem prywatnym. Społeczne zaangażowanie łączy wszystkich interesariuszy w dziele przygotowania i realizacji programów mających na celu zmniejszanie ryzyka katastrof oraz wspieranie odporności. Świadomość znaczenia odporności społeczności dla jej bezpieczeństwa staje się coraz bardziej powszechna, ale zrozumienie, jak przygotowywać i wykorzystywać różnorodne programy i zasoby do budowania odporności, stanowi poważne wyzwanie. Niezbędna staje się strategia – wyznaczająca kierunki działań i sposoby postępowania uwzględniające społeczną i terytorialną specyfikę – którą społeczności mogłyby sukcesywnie wdrażać z zamiarem wzmocnienia swojej odporności na katastrof y. Faktem jest, że społeczności wdrażają wiele różnych przedsięwzięć z zamiarem wzmocnienia swojej odporności, ale w tych działaniach trudno jest dostrzec społecznie aprobowaną myśl przewodnią. Wiązać to można z metodycznymi niedostatkami, które sprawiają, że zarówno podmioty rządowe i pozarządowe, jak i społeczności mają minimalne możliwości dzielenia się doświadczeniami z działań na rzecz budowania i/ lub wzmacniania swojej odporności na katastrof y czy omawiania, w jaki sposób angażować i integrować interesariuszy do wspólnych działań. Stąd lokalnym władzom, społecznościom i ich partnerom trudno jest syntetyzować informacje związane z własnymi doświadczeniami. Jeszcze trudniej jest im integrować te informacje z informacjami czerpanymi z zasobów literatury po to, by rozjaśniać problemy lokalnego bezpieczeństwa, co stanowiłoby podstawę lokalnego planowania kryzysowego. Z po-wyższego widać ogrom potrzeb w zakresie wiedzy wyjaśniającej uwarunkowania odporności lokalnej społeczności, którą lokalne władze i społeczności mogłaby wykorzystywać w planowaniu i realizacji przedsięwzięć włączających społeczności do działań służących poprawie bezpieczeństwa – poprzez czynienie tych społeczności bardziej odpornymi. Tematyka artykułów zebranych w niniejszym numerze „Bezpieczeństwa. Teorii i Praktyki” dotyczy uwarunkowań odporności społecznej na zagrożenia kryzysowe. Przyjęcie odporności jako podstawowego podejścia do przeciwdziałania klęskom żywiołowym oznacza określenie uwarunkowań i obszarów działań, w których różne zakresy naszej pracy mogą się wzajemnie uzupełniać i wzmacniać. W numerze prezentowane są wyniki dociekań badawczych autorów nad odpornością na naturalne klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka, które stanowić mogą punkt wyjścia do dalszych partnerskich dyskusji i prac badawczych. Autorzy rozpatrują odporność w odniesieniu do zdolności przetrwania trudnej sytuacji i/lub szybkiego wyjścia z niej, a także wyprzedzania ryzyka i stawiania czoła wyzwaniom, zanim się pojawią. Patrzą też na odporność jako na zdolność systemu, społeczności lub społeczeństwa narażonego na zagrożenia do przeciwstawiania się, absorbowania, przystosowywania się, adaptowania, przekształcania i odzyskiwania sił po ustąpieniu zagrożenia w odpowiednim czasie i w sposób efektywny, w tym poprzez zachowanie i przywrócenie podstawowych struktur i funkcji systemu. Autorzy z jednej strony prezentują teoretyczne i metodologiczne ujęcia oceny odporności państwa i społeczeństwa na zagrożenia kryzysowe, a z drugiej – praktyczne podejścia i narzędzia budowania odpornych społeczności. Uwaga autorów koncentruje się też na zdolności adaptacyjnej, którą traktują jako kluczową, bo odporność to nie tylko zdolność przetrwania kryzysowego zagrożenia, ale przede wszystkim adaptacyjna zdolność do radzenia sobie z nim. Z tej perspektywy analizują też przygotowanie jednostek i społeczności do właściwego reagowania na zagrożenia związane z dezinformacją i wskazują na znaczenie przeciwdziałania dezinformacji w budowaniu odporności państwa i jego instytucji na zagrożenia hybrydowe. Podkreślają wagę edukacji międzykulturowej i przygotowania strzeleckiego młodzieży w aspekcie budowania odporności społecznej. Ważnym elementem rozważań jest odporność jednostkowa i sposoby działania sprzyjające jej wzmacnianiu."(...)Pozycja Integracja akademicka widziana oczami studentów z Ukrainy(Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Leśniak, MałgorzataPozycja Mediacja w rozwiązywaniu konfliktów wieku adolescencji(Oficyna Wydawnicza AFM, 2009) Leśniak, Małgorzata; Zdrzalik, Katarzyna; Skorupski, Wojciech; Szczepaniak, Paweł; Olearczyk, Teresa; Huget, Patrycja; Foryś, Zofia; Cepuch, Grażyna; Dębska, Grażyna; Pieprzyca, Paulina; Leśniak, MałgorzataMediacja, choć jest instytucją stosunkowo młodą w polskim systemie prawa (ma niespełna trzynaście lat), z powodzeniem może być wykorzystywana w bardzo szerokim zakresie. Podstawowym jej założeniem jest koncepcja sprawiedliwości naprawczej, opierająca się w głównej mierze na zadośćuczynieniu, która może być rozumiana jako alternatywa bądź uzupełnienie obowiązującej wciąż jeszcze sprawiedliwości odwetowej. Wyrasta bowiem z przeświadczenia, że to interes pokrzywdzonego przestępstwem (lub innym szkodliwym działaniem), a nie państwo i społeczeństwo są centralnym punktem postępowania.Pozycja Młodzież ukraińska w Polsce. Problemy integracji(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Malczewska-Błaszczyk, Agnieszka; Leśniak, MałgorzataAutorki w swoim artykule opisują sytuację młodzieży ukraińskiej, która po przyjeździe do Polski podejmuje naukę w polskich szkołach średnich. Jak wyglądają ich pierwsze dni w Polsce? Jak wypada konfrontacja wyobrażeń na temat Polski z rzeczywistością? Na co narzekają? Co im się w Polsce podoba? Na jakie problemy związane z obecnością młodych Ukraińców wskazują ich polscy opiekunowie – wychowawcy w jednej z krakowskich placówek edukacyjnych? Jak te problemy są rozwiązywane? Co należałoby zrobić, aby poprawić sytuację młodych Ukraińców w Polsce, którzy, kończąc tu szkoły średnie, za chwilę staną się studentami polskich uczelni? To tylko kilka z wielu pytań, na które starają się odpowiedzieć, analizując wyniki swoich badań zrealizowanych na terenie jednej z placówek opiekuńczych (internatu szkolnego) w Krakowie.Pozycja Państwo demokratyczne, prawne i socjalne: księga jubileuszowa dedykowana profesorowi Zbigniewowi Antoniemu Maciągowi. T. 4, Studia społeczne, polityczne i ekonomiczne(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Filipek, Józef; Kaźmierczyk, Stanisław; Jaskiernia, Jerzy; Merezhko, Oleksandr; Pieniążek, Marcin; Stadniczeńko, Stanisław L.; Krauz-Mozer, Barbara; Kubiak, Hieronim; Kilian, Stanisław; Kuciński, Jerzy; Stoczewska, Barbara; Leśniak, Małgorzata; Kurkiewicz, Jolanta; Sozańska, Dominika; Arnold, Udo; Szlachta, Bogdan; Włudyka, Tadeusz; Cziomer, Erhard; Grzybowski, Marian; Karp, Janusz; Bednarz, Andrzej; Bębenek, Marian; Chodyński, Andrzej; Smutek, Halina; Żabicka-Kłopotek, Monika; Ślęzak, Piotr; Szewczyk, Ryszard; Szumpich, Stanisław; Huczek, Marian; Szmyd, Jan; Poździoch, Stefan; Barnes, Pamela; Glušac, Danijela; Barnes, Ian; Cherino, Cristina; Molo, Beata; Paterek, Anna; Brataniec, Katarzyna; Bieniek, Mieczysław; Lasoń, Marcin; Hofreiter, Ladislav; Lelito, Ryszard; Stęplewski, Bogumił; Pluciński, Eugeniusz M.; Czermińska, Małgorzata; Drewry, David J.; Majchrowska, Elżbieta; Ostrowska, Barbara; Michalczyk, Tadeusz; Węcławowicz, Tomasz; Ryland, Diane; Krstić, Bojan; Paszek, Zbigniew; Grzybowski, MarianPozycja Państwo i Społeczeństwo 2018, nr 4 (XVIII): Wykluczenie społeczne i marginalizacja a zdrowie psychiczne i somatyczne(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Leśniak, Małgorzata; Struzikowska-Seremak, Urszula; Lickiewicz, Jakub; Makara-Studzińska, Marta; Mirski, Andrzej; Mirska-Tomasz, Natalia; Zinkiewicz, Beata; Bocharova, Olena; Malczewska-Błaszczyk, Agnieszka; Leśniak, Małgorzata; Zinkiewicz, Beata; Witkowski, RobertZ wprowadzenia "Wykluczenie społeczne jest problemem niezwykle złożonym, a jego przyczyny i obszary są mocno zróżnicowane. Na sytuację osoby czy grupy wykluczonej mają wpływ różne niekorzystne czynniki, występujące łącznie i wzajemnie się wzmacniające. Zgodnie z defi nicją zaproponowaną przez Grupę Drugą Zespołu Zadaniowego ds. Reintegracji Społecznej (Narodowej Strategii Integracji Społecznej dla Polski 2004–2010) wykluczenie społeczne to sytuacja uniemożliwiająca lub znacznie utrudniająca jednostce lub grupie zgodne z prawem pełnienie ról społecznych, korzystanie z dóbr publicznych i infrastruktury społecznej, gromadzenie zasobów i zdobywanie dochodów w sposób godny. Zjawisko to nabrało wielowątkowego i interdyscyplinarnego charakteru, czego dowodem są między innymi liczne badania tego zagadnienia prowadzone na gruncie nauk humanistycznych, społecznych i ekonomicznych. Autorzy tych analiz często podkreślają istnienie tendencji do wzrostu społecznej ekskluzji, czyli wyłączania z głównego nurtu życia społecznego, co rodzi szereg niekorzystnych konsekwencji dla funkcjonowania jednostek, grup i społeczności."(...)Pozycja Państwo i Społeczeństwo 2021, nr 2 Edukacja i wychowanie w dobie pandemii – refleksje i inicjatywy(Oficyna Wydawnicza AFM, 2021) Aksman, Joanna; Grzesiak, Krystyna; Zinkiewicz, Beata; Bachowska, Monika; Cieślik, Marta; Pytel, Piotr; Dziurowicz-Trzos, Angelika; Wojnar-Płeszka, Anna; Cichocka, Renata; Cieciura, Katarzyna; Szyniec, Iwona; Leśniak, Małgorzata; Mazurkiewicz, JanZ wprowadzenia: "Pierwszy przypadek Covid-19 został zdiagnozowany w chińskim Wuhan w grudniu 2019 r. Dwa lata później na świecie odnotowano ponad 263 mln przypadków zachorowań oraz ponad 5 mln zgonów. Pandemia tej groźnej choroby nie tylko objęła cały świat, ale w znaczącym stopniu zmieniła obraz otaczającej nas rzeczywistości. Chcąc powstrzymać rozprzestrzenianie się wirusa, rządy państw wprowadziły szereg ograniczeń związanych z działalnością gospodarczą i aktywnością społeczną. „Oswajanie” nowej sytuacji polegało na wdrażaniu rozwiązań zapewniających bezpieczeństwo obywatelom. W ciągu kilku pierwszych miesięcy 2020 r. odczuliśmy co oznacza lockdown, dystans społeczny, praca zdalna. Od dwóch lat doświadczamy rekonstrukcji wielu aspektów życia codziennego i gospodarczego. Humanitarne i gospodarcze skutki pandemii mobilizowały naukowców na całym świecie do badań nad szczepionką przeciw Covid-19. Pierwsze prototypy szczepionek były gotowe do rozpoczęcia badań klinicznych na ludziach już w połowie marca 2020 r. W grudniu tego samego roku szczepionki wprowadzono do powszechnego użycia. Stały się one dla ludzi na całym świecie światełkiem nadziei, jednak pomimo szczepień wirus nadal się rozwija. W ostatnim czasie pojawiło się kilka jego mutacji, różniących się od wariantu podstawowego szybkością rozprzestrzeniania oraz większą zaraźliwością. Sytuacja ta budzi wśród nas niepokój, niepewność, pouczcie bezradności, frustrację. Obawiamy się o życie i zdrowie własne oraz bliskich, a także o realia ekonomiczne. Mamy też wiadomość, że wraz z rozwojem pandemii warunki życia mogą jeszcze ulec pogorszeniu. Jednocześnie próbujemy funkcjonować w tych trudnych okolicznościach, szukając sposobów przystosowania się do zaistniałej sytuacji. Nauczyliśmy się nowych rutyn, skumulowanych w popularnej obecnie zasadzie „dystans, dezynfekcja, maseczka”. Do języka publicznego weszły takie określenia jak: izolacja, samoizolacja, lockdown, kwarantanna, wirus, zamrożenie gospodarki, luzowanie obostrzeń, edukacja zdalna, system hybrydowy, edukacja bezpośrednia."(...)Pozycja Państwo i Społeczeństwo nr 1, 2016 : Stereotypy w procesie integracji akademickiej(Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Czerniak, Anna; Frątczak, Anna; Grzonka, Dariusz; Brataniec, Katarzyna; Konieczna-Sałamatin, Joanna; Baran, Dariusz; Majorek, Marta; du Vall, Marta; Gawron, Mateusz; Wojtulewski, Romuald; Leśniak, Małgorzata; Bierówka, Joanna; Sprengel, Mieczysław; Wilczyńska, Agnieszka; Konik, Agnieszka; Leśniak, Małgorzata; Majchrowski, Jacek M.Pozycja Państwo i Społeczeństwo nr 2, 2015 : Służby mundurowe: organizacja pracy, stres i wypalenie zawodowe(Oficyna Wydawnicza AFM, 2015) Leśniak, Małgorzata; Szaszkiewicz, Maciej; Czekaj, Katarzyna; Malczewska-Błaszczyk, Agnieszka; Wach, Ewa; Tomasz, Witold; Hejmej, Angelika; Krystyan, Tomasz M.; Jasińska, Anna; Lickiewicz, Jakub; Szymańska, Jolanta; Burkiewicz, Łukasz; Czerwińska-Jakimiuk, Ewa; Lizak, Zygmunt; Leśniak, Małgorzata; Majchrowski, Jacek M.Pozycja Prostytucja. Studium zjawiska(Oficyna Wydawnicza AFM, 2013) Kowalczyk, Robert; Leśniak, Małgorzata; Grzonka, Dariusz; Waszyńska, Katarzyna; Kowalczyk-Jamnicka, Małgorzata H.; Potaczek, Tomasz P.; Charkowska-Giedrys, Katarzyna; Pospiszyl, Irena; Pietras, Tadeusz; Skrzypulec-Plinta, Violetta; Jagieła, Magdalena; Długołęcka, Alicja; Fornalik, Izabela; Ronatowicz, Wojciech; Porembska, Marta; Kowalczyk, Robert; Merk, Wojciech; Więckiewicz, KarolinaZe wstępu: "Nickie Roberts – autorka wydanej w Polsce w 1997 r. książki Dziwki w historii. Prostytucja w społeczeństwie zachodnim – jak sama o sobie pisze – weteranka handlu seksem, zauważa, że historia społeczeństw, głównie zachodnich, dowodzi nie tylko niemożliwości wykorzenienia prostytucji, ale nawet ograniczenia jej skali. Wszystkie zmierzające w tym kierunku próby, podejmowane przez monarchie, ruchy czystości moralnej lub państwa policyjne, kończyły się niepowodzeniem. Istnieje bowiem zbyt wiele czynników skłaniających kobiety do handlowania swoim ciałem. Spośród nich dwa wydają się najważniejsze – potrzeby ekonomiczne i chęć zachowania niezależności osobistej, dlatego też dyskusja na temat moralności prostytucji, sądzi Roberts, pozbawiona jest głębszego sensu, jeśli nie weźmie się pod uwagę fundamentalnej sprawy: zdecydowanie gorszej sytuacji ekonomicznej kobiet czy wręcz ich ubóstwa. Przez lata komentatorzy i badacze, różnego rodzaju moraliści o zdecydowanie religijnej proweniencji, nie brali pod uwagę kontekstu finansowego zjawiska, za to skupiali się na rzekomej amoralności seksualnej kobiet jako czynniku skłaniającym je do prostytucji. Tymczasem w społeczeństwie zdominowanym przez rynek, w społeczeństwie, w którym większość ludzi musi sprzedawać swoją pracę, żeby zarobić na życie, niektóre kobiety, a także niektórzy mężczyźni, nadal będą świadczyć usługi seksualne – jest to po prostu nieuniknione1. Trudno nie zgodzić się z większością tez autorki, choć zdaje się ona czasami zapominać, że prostytutki rekrutują się nie tylko z upośledzonych warstw ekonomicznych społeczeństw, że często amatorkami świadczenia usług seksualnych za pieniądze (lub inne dobra) zostają te, które pochodzą z tak zwanych dobrych, zasobnych ekonomicznie, domów."(...)Pozycja Romowie - bliscy czy dalecy?: realizacja zadań w ramach Rządowego Programu na Rzecz Społeczności Romskiej w Polsce(Oficyna Wydawnicza AFM, 2009) Leśniak, MałgorzataNiniejszy raport jest pokłosiem dwóch projektów badawczych zrealizowanych na zlecenie Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie w ramach Pilotażowego programu na rzecz społeczności romskiej w województwie małopolskim oraz Programu na rzecz społeczności romskiej w Polsce. Głównym celem badań było uzyskanie odpowiedzi na szereg pytań, które pojawiły się w związku z podejmowaniem przez policję działań w ramach obu programów. Jednakże ocena tych działań nie była możliwa bez odniesienia do innych obszarów, w których były i są podejmowane działania na rzecz Romów przez stosowne instytucje i urzędy województwa małopolskiego.Pozycja Seniorzy w przestrzeni nowego miasta. Tyski Uniwersytet Trzeciego Wieku i jego słuchacze(Oficyna Wydawnicza AFM, 2020) Leśniak, Małgorzata; Lipok-Bierwiaczonek, Maria; Zimoń, MagdalenaZe wstępu: "Starość – jak zauważył Jan Szczepański w swoim zbiorze esejów Sprawy ludzkie – kojarzy się zazwyczaj z siwymi włosami, zmarszczkami i powolnością ruchów. Uważamy ją za nieuchronną konieczność rozwoju – „jest jego etapem, zamknięciem, od którego nie ma powrotu”. Rzadko o niej myślimy, dopóki nie przyjdzie, a przychodzi powoli, stopniowo. Starość jest przede wszystkim zjawiskiem świata zewnętrznego i ma wiele postaci, sądzi Szczepański. Jest także problemem osobistym."(...)Pozycja Więzienie jako instytucja opresyjna i sytuacja depresyjna(Oficyna Wydawnicza AFM, 2015) Leśniak, Małgorzata; Szaszkiewicz, MaciejThe starting point for the authors of this article is a statement that prison is an oppressive institution and the incarcerated suff er from negative emotions such as anger, fury or aggression. Those emotions result in a prison inmate feeling distress, which, among others, involves his lack of security from the side of other inmates as well as from prison offi cers. The omnipresent emotional state of aggressive or depressive character does not solely apply to the incarcerated. The correctional offi cers suff er from it, too, although with less severity. It results from the atmosphere and the conditions of their work. To illustrate this, the article presents the search results of a work atmosphere study carried out in selected correctional facilities in Kraków region. It ends with some deliberations on the possible forms of support for prison offi cers suff ering from stress and professional burnout.Pozycja Wizerunek Polski i Polaków w oczach studentów ukraińskich. Ukraińcy w oczach studentów polskich(Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Leśniak, MałgorzataFor a couple of years already Andrzej Frycz Modrzewski Cracow University has been hosting students from various parts of the world; and Ukrainian students are the most numerous . The growing number can bring, beside the undoubted benefits, not only of financial kind, conflicts on the grounds of culture differences, language, customs and traditions. This problem does not only apply to potential conflicts between Polish students and those coming from such exotic countries as African or Arabic ones but also con- flicts with students from more familiar cultures. This article presents close analysis of the study carried out among Polish and Ukrainian students of Cracow university by means of qualitative and quantitative methods. The study shows the mutual image and stereotypes of both groups which may have infl uence on the process of academic integration of the above mentioned respondents.