Przeglądaj wg Autor "Węcławowicz, Tomasz"
Teraz wyświetlane 1 - 10 z 10
Wyników na stronę
Opcje sortowania
Pozycja Chronotopos monasticus : the medieval clock and the rhythm of monastic life at the Mogiła Abbey near Krakow = Średniowieczny zegar i rytm monastycznego życia w klasztorze w Mogile koło Krakowa(AFM Publishing House = Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Węcławowicz, Tomasz; Czajkowski, Michael J.Pozycja Cocto latere nobilitavit: o ceglanych murach kościołów średniowiecznego Krakowa(Oficyna Wydawnicza AFM, 2013) Węcławowicz, TomaszPozycja Inspiracje twórcze a dzieło stworzone(Oficyna Wydawnicza AFM, 2009) Bieniasz, Wacław; Bojęś, Andrzej; Frodyma, Teresa B.; Jasiński, Artur; Juruś, Dariusz; Kaczmarska, Małgorzata; Korpal-Jakubec, Paulina; Kułakowska-Bojęś, Ewa; Kurkiewicz, Dariusz; Latała, Zbigniew; Łapińska, Joanna; Mirski, Andrzej; Szoska, Antoni; Tarnowska-Reszczyńska, Monika; Węcławowicz, Tomasz; Wróbel, Piotr; Hryń, StanisławPozycja Królewski kościół katedralny na Wawelu: w rocznicę konsekracji 1364-2014(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Węcławowicz, TomaszPozycja Krytyka pretensjonalnego historyzmu w twórczości Witkacego i Gruszczyńskiego na przykładzie ul. Retoryka w Krakowie(Oficyna Wydawnicza AFM, 2020) Węcławowicz, TomaszArtykuł omawia architekturę fin de siècle przy ulicy Retoryka w Krakowie i jej recepcję przez artystów awangardy lat dwudziestych następnego stulecia. U schyłku wieku XIX tekstualność historyzmu była aprobowana, ale pokolenie później uważano ją za pretensjonalną. Jednym z krytyków był Witkacy. Wspólnie z przyjaciółmi stworzył w Krakowie awangardową grupę artystyczną „Formiści”. Równocześnie kochał się w Jadwidze Unrug, która mieszkała na końcu ulicy Retoryka. W swej powieści Nienasycenie (wyd. 1930) nie opisywał co prawda architektury tych kamienic, ale wyobrażał sobie ich mieszkańców, śniących „krakowski sen o potędze”. Drugim krytykiem był Włodzimierz Gruszczyński, który „z modernizował” w roku 1929 tamtejszy Dom Egipski, ozdobiony motywami kwiatów lotosu, uskrzydlonego dysku słonecznego, fi gurkami Ozyrysa etc. Egzotyczno-historyzujące elewacje przemodelował na modne ówcześnie art deco. Postawy Witkacego i Włodzimierza Gruszczyńskiego względem fi n de siècle są spójne. Obie są negacją: dla Witkacego jest to negacja treści, a dla Gruszczyńskiego formy.Pozycja Państwo demokratyczne, prawne i socjalne: księga jubileuszowa dedykowana profesorowi Zbigniewowi Antoniemu Maciągowi. T. 4, Studia społeczne, polityczne i ekonomiczne(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Filipek, Józef; Kaźmierczyk, Stanisław; Jaskiernia, Jerzy; Merezhko, Oleksandr; Pieniążek, Marcin; Stadniczeńko, Stanisław L.; Krauz-Mozer, Barbara; Kubiak, Hieronim; Kilian, Stanisław; Kuciński, Jerzy; Stoczewska, Barbara; Leśniak, Małgorzata; Kurkiewicz, Jolanta; Sozańska, Dominika; Arnold, Udo; Szlachta, Bogdan; Włudyka, Tadeusz; Cziomer, Erhard; Grzybowski, Marian; Karp, Janusz; Bednarz, Andrzej; Bębenek, Marian; Chodyński, Andrzej; Smutek, Halina; Żabicka-Kłopotek, Monika; Ślęzak, Piotr; Szewczyk, Ryszard; Szumpich, Stanisław; Huczek, Marian; Szmyd, Jan; Poździoch, Stefan; Barnes, Pamela; Glušac, Danijela; Barnes, Ian; Cherino, Cristina; Molo, Beata; Paterek, Anna; Brataniec, Katarzyna; Bieniek, Mieczysław; Lasoń, Marcin; Hofreiter, Ladislav; Lelito, Ryszard; Stęplewski, Bogumił; Pluciński, Eugeniusz M.; Czermińska, Małgorzata; Drewry, David J.; Majchrowska, Elżbieta; Ostrowska, Barbara; Michalczyk, Tadeusz; Węcławowicz, Tomasz; Ryland, Diane; Krstić, Bojan; Paszek, Zbigniew; Grzybowski, MarianPozycja Państwo i Społeczeństwo 2020, nr 3 Architektura i sztuka(2020) Banasik-Petri, Katarzyna; Jasiński, Artur; Węcławowicz, Tomasz; Kronowski, Dariusz; Hryń, Stanisław; Malec-Zięba, Emilia; Urbańska, Marta A.; Pinto Perez, Blanca; Ingarden, Krzysztof; Wowczak, JerzyZe wstępu: "Czwarty już numer kwartalnika „Państwo i Społeczeństwo” Wydziału Architektury i Sztuk Pięknych, którego przewodnim tematem została „Architektura i sztuka”, jest wyjątkowy z racji jubileuszu dwudziestolecia Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Numer ten został poświęcony sztuce - dziedzinie najbliższej architekturze i urbanistyce. Synergia i wzajemne uzupełnianie się tych dyscyplin przyświecało pierwotnej idei utworzenia naszego Wydziału i od piętnastu lat towarzyszy procesowi kształcenia studentów na Wydziale Architektury i Sztuk Pięknych KAAFM."(...)Pozycja Sztuka tworzenia miejsc(Oficyna Wydawnicza AFM, 2007) Bieniasz, Wacław; Bojęś, Andrzej; Czechowicz, Jacek; Hapka, Tomasz; Ingarden, Krzysztof; Juruś, Dariusz; Kaczmarska, Małgorzata; Kułakowska-Bojęś, Ewa; Kurkiewicz, Dariusz; Latała, Zbigniew; Pawlicki, Bonawentura Maciej; Ponikiewska-Arct, Maria; Węcławowicz, Tomasz; Wróbel, Piotr; Hryń, StanisławPozycja Wawel i Rynek. Projekty konserwatorskie Włodzimierza Gruszczyńskiego(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Komorowski, Waldemar; Węcławowicz, TomaszProfesor Gruszczyński i jego fotel: "Jak mawiał profesor Włodzimierz Gruszczyński, „architekturę tworzy duch, nie kamienie…”. Często pytał także: „Dlaczego to, co tworzymy jest tak dalekie od tego, co chcielibyśmy widzieć? Czy jesteśmy gromadą głupców i nieuków? Wcale nie, tylko architektura jest taka trudna”. Profesor był wszechstronnie wykształconym architektem i wnikliwym, pewnym siebie intelektualistą. Urodził się w Krakowie, z którym to miastem związał większość życia zawodowego. W latach międzywojennych mieszkanie rodziny Gruszczyńskich przy ulicy Retoryka 10–12 było salonem towarzyskim skupiającym ówczesne elity Krakowa – przede wszystkim malarzy i muzyków. Wychowywanie się w takiej atmosferze pozwoliło Gruszczyńskiemu szybko opanować język francuski, podstawy muzyki klasycznej i gry na fortepianie. Szczególnie pasjonował się preludiami i tryptykami symfonicznymi Claude’a Debussy’ego, mazurkami Karola Szymanowskiego, poematami symfonicznymi Mieczysława Karłowicza, które, jak wspominał, kojarzyły mu się z przestrzenią, z otwartymi krajobrazami. W 1925 roku na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, dzięki ówczesnemu rektorowi Adolfowi Szyszko-Bohuszowi, powstał Wydział Architektury. Jego absolwentem po uzyskaniu tytułu architekta magistra sztuki w 1930 roku został Gruszczyński. Z czasów studenckich zachował się jego rysunek z 1925 roku, przedstawiający wieżę klasztoru ss. Norbertanek w Krakowie. Zwiastował on talent przyszłego artysty i późniejsze przymioty jego „nieomylnej kreski”: śmiałość, siłę, energię i dynamikę. Gruszczyński tytuł inżyniera uzyskał w roku 1933 po studiach uzupełniających na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Zetknął się tam z twórczością zmarłego w 1928 roku profesora Stanisława Noakowskiego. Zachwyt studenta twórczością Noakowskiego dotyczył zarówno tematyki prac – nostalgicznego, wyidealizowanego polskiego pejzażu z sylwetami zabytkowych budowli, jak też warsztatu, tj. silnej kreski konturowej oraz techniki akwareli i gwaszu. W Warszawie spotkał się ponownie z Szyszko-Bohuszem, który od 1932 roku kierował Katedrą Projektowania Monumentalnego Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Po dyplomie ASP wspólnie ze starszym bratem Mieczysławem Gruszczyńskim przez krótki czas prowadził firmę projektową. Wziął udział w konkursach Stowarzyszenia Architektów Rzeczpospolitej Polskiej na pomnik Zjednoczenia Ziem Polskich w Gdyni i na pomnik ku czci Poległych Żołnierzy 75. Pułku Piechoty w Królewskiej Hucie. Największy wpływ wywarł na niego Szyszko-Bohusz, który zwykle przez długie lata utrzymywał kontakty ze swoimi dyplomantami, i który zaprosił Gruszczyńskiego do współpracy przy pracach projektowych na Wawelu, a zapewne także zasugerował mu wyjazd do Paryża w roku 1937 na wystawę światową, gdzie Polska prezentowała swój pawilon9. W tym samym roku odbywał się w Paryżu V Międzynarodowy Kongres Architektury Nowoczesnej (Congrès international d’architecture moderne, CIAM). Gruszczyński mógł przysłuchiwać się obradom niektórych sekcji, gdyż dyskutowane tam treści przyszłej Karty Ateńskiej, m.in. oddziaływanie obiektów zabytkowych, odczytujemy w jego projektach Wawelu i krakowskiego Rynku, a koncepcje nowoczesnej architektury mieszkaniowej rozwinął w swoim projekcie „Miasta Wstęgowego Komunikacji Sprzężonej”. Po wojnie Szyszko-Bohusz włączył Gruszczyńskiego do zespołu organizującego Wydział Architektury przy Politechnicznych Wydziałach krakowskiej Akademii Górniczej, które następnie weszły w skład nowo powstałej Politechniki Krakowskiej, gdzie Gruszczyński objął Katedrę Projektowania Architektury w Regionie. W latach 1958–1963 profesor Wacław Taranczewski powierzył Gruszczyńskiemu wykłady z kompozycji architektonicznej i o znaczeniu koloru w architekturze na Wydziale Malarstwa w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Paradygmat swojej twórczości Gruszczyński nazywał zasadą wielości i sprzeczności. Był entuzjastą dzieł Le Corbusiera, Ludwiga Miesa van der Rohego, Franka Lloyda Wrighta i metabolistów japońskich. Pasjonował się gigantyzmem budowli inżynierskich, których skalę chciał odwzorowywać w architekturze miejskiej. Był zafascynowany technologią, co czyniło z niego technokratę architektury, superkonstruktywistę i modernistę. Najbardziej znany jest bowiem z teoretycznych projektów awangardowej architektury wielkoprzestrzennej o charakterystycznych rzeźbiarskich formach, nazywanych później często late modern architecture. Gruszczyński nazywał je architekturą wzruszeniową, ponieważ – jak mawiał na wykładach – „architekturą jest to, co nas wzrusza”."(...)Pozycja Włodzimierza Gruszczyńskiego kreacje, projekcje, utopie…(Oficyna Wydawnicza AFM, 2017) Kosiński, Wojciech; Węcławowicz, Tomasz(...)"…mawiał profesor Włodzimierz Gruszczyński – architekt, malarz, teoretyk urbanistyki i architektury. Często pytał: „Dlaczego to, co nas otacza jest tak dalekie od tego, co chcielibyśmy widzieć? Czy jesteśmy gromadą głupców i nieuków? Wcale nie, tylko architektura jest taka trudna”2. Wszelkie jego trafne i zwięzłe wypowiedzi były traktowane przez studentów i współpracowników jako credo."(...)