Przeglądaj wg Słowo kluczowe "dzieci"
Teraz wyświetlane 1 - 20 z 25
Wyników na stronę
Opcje sortowania
Pozycja Analiza częstości występowania prób samobójczych wśród nastolatków zgłaszających się do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w czasie pandemii COVID-19(2023) Bielec, Ewa; Tomaszek, Lucyna; PielęgniarstwoWstęp: Z roku na rok systematycznie wzrasta liczba zamachów samobójczych wśród nastolatków, a także obniża się próg wiekowy osób podejmujących próby samobójcze. W Polsce samobójstwa są drugą po wypadkach przyczyną zgonów wśród dzieci i młodzieży. Wyraźnie negatywny wpływ na zdrowie psychiczne ludności na całym świecie wywarła pandemia COVID-19. Dzieci i młodzież odczuwają najwięcej psychospołecznych skutków z nią związanych. Cel pracy: Celem pracy było: (1) poznanie częstości hospitalizacji nastoletnich pacjentów z powodu prób samobójczych w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym (SOR) Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie w czasie pandemii COVID-19, (2) określenie profilu nastoletniego pacjenta podejmującego próbę samobójczą. Materiał i metoda: Analizą retrospektywną objęto, na podstawie elektronicznej dokumentacji medycznej w systemie CliniNet, dane socjodemograficzne i kliniczne pacjentów w wieku 10-18 lat z rozpoznaniem próby samobójczej. Okres obserwacji: od 20 marca 2020 roku do 16 maja 2023 roku. Wyniki: W czasie pandemii COVID-19 odnotowano 425 hospitalizacji pacjentów w wieku 11-17 lat z powodu próby samobójczej (0,7%), najwięcej (69%) w przedziale wiekowym 15-17 lat. 80% badanej grupy stanowiły dziewczynki, a 75,3% to mieszkańcy miast. Samozatrucie było najczęstszą przyczyną zamachów samobójczych (52,4%), następnie samookaleczenia (41%), powieszenie (3,2%) i skok z wysokości (2,1%). Najczęstszą substancją toksyczną w samozatruciach były leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne oraz paracetamol. Około 70% hospitalizacji powiązanych było z występowaniem zaburzeń psychicznych u nastolatków, spośród których najczęstsza była depresja. Co dziewiętnasty hospitalizowany pacjent wymagał leczenia na Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii. Śmiertelność w całej badanej grupie wynosiła 0,2%. Wnioski: W czasie pandemii COVID-19 przyczyną 0,7% hospitalizacji na SOR-ze były próby samobójcze. Hospitalizowane były najczęściej: osoby płci żeńskiej, w przedziale wiekowym 15-17 lat, będące mieszkańcami miast, leczone psychiatrycznie głównie z powodu depresji.Pozycja Balneoterapia w pediatrii(Oficyna Wydawnicza AFM, 2023) Krusiec-Świdergoł, Beata; Kamińska, MagdalenaBalneologia jest jedną z najstarszych gałęzi medycyny. W balneoterapii do leczenia, rehabilitacji i profilaktyki stosuje się naturalne surowce lecznicze, takie jak wody mineralne, gazy lecznicze, peloidy, oraz walory klimatyczne. Wpływ naturalnych bodźców klimatycznych i środowiskowych powoduje w organizmie rozwój korzystnych zmian i poprawę zdrowia. Najważniejsze zabiegi balneologiczne u dzieci to: kąpiele lecznicze, kuracja pitna i inhalacje. W artykule dokonano przeglądu piśmiennictwa z zakresu stosowania balneoterapii w leczeniu chorób dzieci oraz omówiono zasady korzystania z leczenia uzdrowiskowego. Obecnie dostępna jest zbyt mała liczba badań klinicznych potwierdzających skuteczność terapeutyczną balneoterapii u dzieci. Należy jednak pamiętać, że zabiegi balneologiczne charakteryzują się brakiem działań niepożądanych i dobrą tolerancją, a pojawiające się stopniowo efekty lecznicze są trwalsze niż w przypadku leczenia konwencjonalnego.Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2025, nr 2 (LIX) Znaczenie odporności dla bezpieczeństwa jednostek i społeczności(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Ziarko, Janusz; Mazur, Zofia; Sitarski, Michał; Grzesiak, Krystyna; Leśniak, Małgorzata; Piwowarczyk, Katarzyna; Zinkiewicz, Beata; Herman, Marceli; Sitarski, Michał; Ostrowska, Monika; Mazur, Sławomir; Kupiński, Jerzy; Keplin, Jarosław; Gut, Jerzy; Budziaszek, Wiktoria; Urban, MariuszWprowadzenie: "Współczesne społeczności bardzo często doświadczają niezwykle intensywnych klęsk żywiołowych – katastrof zagrażających zdrowiu i życiu ludzi, ich mieniu, środowisku przyrodniczemu i infrastrukturze gospodarczej. Sytuacje katastrofalne związane są ze zjawiskami naturalnymi (powodzie, lawiny, burze, ekstremalnie niskie i wysokie temperatury, susze, pożary lasów, epidemie chorób zakaźnych, aktywności wulkaniczne, trzęsienia ziemi), a także powodowane są przez człowieka – w tym zniszczenia będące wynikiem konfliktów i wojen, ataków terrorystycznych czy różnego rodzaju awarii przemysłowych. Chociaż zagrożenia są nieuniknione, a całkowite wyeliminowanie ryzyka jest niemożliwe, niezwykle ważne jest umożliwienie społecznościom uodpornienia się na skutki zagrożeń naturalnych i powodowanych przez ludzi. Odporność społeczna, czyli trwała zdolność społeczności do przetr wania i odbudowy po skutkach katastrof, staje się kluczowa dla zapewnienia społecznościom bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych. Polega ona na przewidywaniu, planowaniu i ograniczaniu ryzyka związanego z katastrofami w celu skutecznej ochrony osób, społeczności i krajów, ich źródeł utrzymania, zdrowia, dziedzictwa kulturowego, aktywów społeczno-gospodarczych i ekosystemów . Odporność jest z natury dynamiczna i opiera się na heraklitejskiej koncepcji „wszystko się zmienia, nic nie jest niezmienne”. Jej dynamizm obejmuje złożoność, niepewność, zmianę, kryzys jako normalne, a nie wyjątkowe warunki. Dlatego analiza odporności społecznej ukierunkowana jest na zrozumienie mechanizmów, dzięki którym społeczność może dostosować się nie tylko do wyzwań, z którymi ma do czynienia bezpośrednio, ale także do tych nieoczekiwanych i nieznanych. Odporność sprawia, że społeczności stają się przygotowane, że są chronione przed zagrożeniami kryzysowymi o negatywnych dla nich konsekwencjach oraz że są zdolne do reagowania na nie i szybkiego odzyskiwania sił po ich ustąpieniu. Obecnie wśród teoretyków i praktyków zarządzania kryzysowego panuje zgoda co do tego, że odporność społeczności ujmować można jako składającą się z trzech wymiarów : 1) zdolności radzenia sobie poprzez pokonywanie wszelkiego rodzaju przeciwności losu; 2) zdolności adaptacyjnej, jako zdolności do uczenia się na podstawie przeszłych doświadczeń i dostosowywania się do przyszłych wyzwań; 3) zdolności transformacyjnej, jako zdolności do reorganizacji instytucji, które wspierają indywidualny dobrobyt i zrównoważoną odporność społeczną w obliczu przyszłych kryzysów. Ale odporność uznawana jest także za koncepcję niejasną, niewyjaśniającą relacji między trzema wymiarami odporności społecznej. Nadal nie wiemy, w jakich warunkach wymiary odporności społecznej mogą się wzajemnie wzmacniać, a w jakich jedna zdolność może podważać inną, a także nie wiemy, na czym dokładnie polega proces budowania odporności. Odporność pozostaje ciągle pojęciem amorficznym, rozumianym i stosowanym w różny sposób przez różne grupy badaczy i praktyków. Brakuje nam dokładnej wiedzy na temat czynników determinujących odporność społeczności, nie wiemy, jak można czy należy te czynniki zmienić, ale także brak nam wiedzy na temat „dźwigni” działań, które umożliwiłyby społecznościom szybki rozwój zdolności odpornościowych. Odporność społeczna wymaga ujęcia w spójne ramy analityczne, opierające się na wiedzy naukowej i doświadczeniach praktycznych, które zaoferują właściwą perspektywę – adekwatną do dzisiejszych wyzwań związanych intensyfikacją zagrożeń i zmian, przed którymi stają społeczeństwa . Przegląd literatury pozwala zidentyfikować wiele czynników korelujących z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność. Rozpatrywane są one – bądź mogą być – w różnych kontekstach, np. w odniesieniu do rodzaju zagrożenia czy specyficznych cech charakteryzujących społeczność. Wskazuje się, że odporność społeczna jest głównie kształtowana przez instytucje oraz społeczne relacje i sieci, które umożliwiają ludziom dostęp do zasobów, uczenie się na podstawie doświadczeń, a także opracowywanie i testowanie konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze wspólnymi zagrożeniami. Mówi się także o rozwijaniu dostępu do kapitałów pozwalających nie tylko na radzenie sobie z niekorzystnymi warunkami i dostosowywanie się do nich (zdolność reaktywna), ale także na poszukiwanie i tworzenie opcji postępowania (zdolność proaktywna) i w ten sposób rozwijania zwiększonej kompetencji (czyli pozytywnych zdolności) w radzeniu sobie z zagrożeniami. Zaznaczyć też należy, że omawiane w literaturze zagadnienia związane np. z czynnikami korelującymi z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność, ze zmniejszeniem podatności społeczności na katastrofalne zagrożenia czy prowadzeniem działań zapobiegawczych ukierunkowanych na minimalizowanie negatywnych skutków katastrofy, są prezentowane dość ogólnie, za mało szczegółowo, co obniża przydatność tej wiedzy i możliwość jej praktycznego zastosowania. Odporność społeczności jest stosunkowo nowym terminem w odniesieniu do społecznego bezpieczeństwa. Obejmuje on i rozwija wiele tradycyjnych tematów związanych ze społeczną gotowością na wypadek sytuacji kryzysowych. Akcentuje się, że społeczności bardziej efektywnie przygotowują się, reagują i odzyskują siły po katastrofach, gdy są aktywnymi partnerami w procesach decyzyjnych i w działaniach zaradczych. Podkreśla się też, że społeczność potrafi łagodzić skutki katastrof, gdy stale rozwija swoje zdolności odpornościowe w następujących obszarach: 1) angażowania się, poprzez swoich przedstawicieli, w planowanie wydarzeń związanych z poprawą bezpieczeństwa i osobistym przygotowaniem do sytuacji kryzysowych, 2) rozwijania sieci i relacji społecznych i aktywnego w nich uczestnictwa, 3) promowania przedsięwzięć związanych z poprawą przygotowania społeczności do sprawnego uczestniczenia w reagowaniu kryzysowym, 4) dążenia do uwzględniania w planach i programach zarządzania kryzysowego sił i środków, które wspierają funkcjonalne potrzeby osób z grup ryzyka, 5) tworzenia planów skutecznego reagowania na potrzeby życiowe członków społeczności po katastrofie, 6) uczestniczenia w tworzeniu planów odbudowy mienia jednostkowego i społecznego, które należy uruchamiać natychmiast po katastrofie. Widzimy, że wzmacnianie odporności powinno opierać się na rzetelnej wiedzy, umiejętnościach i dobrych praktykach z zakresu uczestnictwa publicznego, zarządzania kryzysowego i ograniczania ryzyka katastrof. Wymaga też kompetencyjnego rozwoju społeczności, który : 1) uwzględnia międzyludzkie różnice związane z wiekiem, płcią, sprawnością psychofizyczną, pochodzeniem kulturowym i językowym, statusem społeczno-ekonomicznym bądź jakimkolwiek innym aspektem różnorodności, a także 2) implikuje podejścia włączające i angażujące różne grupy osób, społeczności i organizacji, wykorzystując ich mocne strony i uwzględniając słabości. Wzmacnianie odporności wymaga więc społecznego zaangażowania, gdyż odporności na katastrof y nie można rozwijać bez udziału społeczności ani w jej imieniu. Niezbędna jest aktywność osób, grup, organizacji – niezależnie od tego, czy związane są one z rządem, administracją samorządową, organizacjami pozarządowymi czy sektorem prywatnym. Społeczne zaangażowanie łączy wszystkich interesariuszy w dziele przygotowania i realizacji programów mających na celu zmniejszanie ryzyka katastrof oraz wspieranie odporności. Świadomość znaczenia odporności społeczności dla jej bezpieczeństwa staje się coraz bardziej powszechna, ale zrozumienie, jak przygotowywać i wykorzystywać różnorodne programy i zasoby do budowania odporności, stanowi poważne wyzwanie. Niezbędna staje się strategia – wyznaczająca kierunki działań i sposoby postępowania uwzględniające społeczną i terytorialną specyfikę – którą społeczności mogłyby sukcesywnie wdrażać z zamiarem wzmocnienia swojej odporności na katastrof y. Faktem jest, że społeczności wdrażają wiele różnych przedsięwzięć z zamiarem wzmocnienia swojej odporności, ale w tych działaniach trudno jest dostrzec społecznie aprobowaną myśl przewodnią. Wiązać to można z metodycznymi niedostatkami, które sprawiają, że zarówno podmioty rządowe i pozarządowe, jak i społeczności mają minimalne możliwości dzielenia się doświadczeniami z działań na rzecz budowania i/ lub wzmacniania swojej odporności na katastrof y czy omawiania, w jaki sposób angażować i integrować interesariuszy do wspólnych działań. Stąd lokalnym władzom, społecznościom i ich partnerom trudno jest syntetyzować informacje związane z własnymi doświadczeniami. Jeszcze trudniej jest im integrować te informacje z informacjami czerpanymi z zasobów literatury po to, by rozjaśniać problemy lokalnego bezpieczeństwa, co stanowiłoby podstawę lokalnego planowania kryzysowego. Z po-wyższego widać ogrom potrzeb w zakresie wiedzy wyjaśniającej uwarunkowania odporności lokalnej społeczności, którą lokalne władze i społeczności mogłaby wykorzystywać w planowaniu i realizacji przedsięwzięć włączających społeczności do działań służących poprawie bezpieczeństwa – poprzez czynienie tych społeczności bardziej odpornymi. Tematyka artykułów zebranych w niniejszym numerze „Bezpieczeństwa. Teorii i Praktyki” dotyczy uwarunkowań odporności społecznej na zagrożenia kryzysowe. Przyjęcie odporności jako podstawowego podejścia do przeciwdziałania klęskom żywiołowym oznacza określenie uwarunkowań i obszarów działań, w których różne zakresy naszej pracy mogą się wzajemnie uzupełniać i wzmacniać. W numerze prezentowane są wyniki dociekań badawczych autorów nad odpornością na naturalne klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka, które stanowić mogą punkt wyjścia do dalszych partnerskich dyskusji i prac badawczych. Autorzy rozpatrują odporność w odniesieniu do zdolności przetrwania trudnej sytuacji i/lub szybkiego wyjścia z niej, a także wyprzedzania ryzyka i stawiania czoła wyzwaniom, zanim się pojawią. Patrzą też na odporność jako na zdolność systemu, społeczności lub społeczeństwa narażonego na zagrożenia do przeciwstawiania się, absorbowania, przystosowywania się, adaptowania, przekształcania i odzyskiwania sił po ustąpieniu zagrożenia w odpowiednim czasie i w sposób efektywny, w tym poprzez zachowanie i przywrócenie podstawowych struktur i funkcji systemu. Autorzy z jednej strony prezentują teoretyczne i metodologiczne ujęcia oceny odporności państwa i społeczeństwa na zagrożenia kryzysowe, a z drugiej – praktyczne podejścia i narzędzia budowania odpornych społeczności. Uwaga autorów koncentruje się też na zdolności adaptacyjnej, którą traktują jako kluczową, bo odporność to nie tylko zdolność przetrwania kryzysowego zagrożenia, ale przede wszystkim adaptacyjna zdolność do radzenia sobie z nim. Z tej perspektywy analizują też przygotowanie jednostek i społeczności do właściwego reagowania na zagrożenia związane z dezinformacją i wskazują na znaczenie przeciwdziałania dezinformacji w budowaniu odporności państwa i jego instytucji na zagrożenia hybrydowe. Podkreślają wagę edukacji międzykulturowej i przygotowania strzeleckiego młodzieży w aspekcie budowania odporności społecznej. Ważnym elementem rozważań jest odporność jednostkowa i sposoby działania sprzyjające jej wzmacnianiu."(...)Pozycja Dobra rodzina jako wspólnota miłości, zaufania i odpowiedzialności(Oficyna Wydawnicza AFM, 2009) Kuźma, JózefPozycja Dojrzałość szkolna dziecka w świadomości rodziców i nauczycieli(Oficyna Wydawnicza AFM, 2005) Huget, Patrycja"Sukcesy dziecka w szkole w dużej mierze zależą od stanu, w jakim przystępuje ono do systematycznego kształcenia. Podstawa programowa wychowania przedszkolnego w bardzo ogólny sposób określa zadania przedszkoli w zakresie problematyki dojrzałości szkolnej, zobowiązując je wyłącznie do tworzenia warunków umożliwiających osiągnięcie gotowości szkolnej. Brakuje natomiast rozporządzeń określających jednoznacznie, kto (psycholog, pedagog, nauczyciel przedszkolny lub nauczyciel w szkole), kiedy (przed rozpoczęciem nauki w szkole czy w klasie pierwszej) oraz jakimi narzędziami powinien badać dojrzałość szkolną dziecka."(...)Pozycja Działalność ośrodka wspierania rodzin(Oficyna Wydawnicza AFM, 2003) Lumer, Agnieszka"W większości krajów całego świata obserwuje się dzisiaj ostry kryzys więzi społecznej. W krajach rozwiniętych i rozwijających się wciąż powiększają się nierówności związane ze zjawiskami ubóstwa i wykluczenia, powodując głębokie podziały między grupami społecznymi. Zanik tradycyjnej solidarności sąsiedzkiej, rozbicie rodzin oraz wzrost liczby konfliktów etnicznych przyczyniają się do izolacji i marginalizacji wielu grup i jednostek. Kryzysowi temu towarzyszy rozwój przemocy i przestępczości. Mnożące się niepowodzenia szkolne, takie jak: drugoroczność, odrzucenie, skazywanie na kierunki nie dające realnych perspektyw, kończenie nauki bez uznawanych kwalifikacji i kompetencji, dotykają wszystkich kategorii społecznych, a zwłaszcza młodzież ze środowisk defaworyzowanych."(...)Pozycja Dzieci i młodzież w kręgu oddziaływania mediów i grup rówieśniczych - "w" i "pomimo" czasów ponowoczesnych(Oficyna Wydawnicza AFM, 2012) Szewczyk-Zakrzewska, Agnieszka; Olearczyk, Teresa; Ziółkowska, Anna; Wnęk-Gozdek, Joanna; Juruś, Dariusz; Spychalska, Jolanta; Mikołajski, Bartosz; Kołacz, Marcin; Aksman, Joanna; Januszko-Szakiel, Aneta; Misiuk, Agnieszka; Pułka, Jolanta; Michel, Małgorzata; Ruszkowska, Małgorzata; Biel, Krzysztof; Aksman, JoannaPozycja Dzieci w rodzinie alkoholowej(Oficyna Wydawnicza AFM, 2012) Ławska, Wioletta; Dębska, Grażyna; Kadučáková, HelenaAlcoholism as a serious social problem is not a product of recent times, however the intensity of this phenomenon in the most European countries is very disturbing, also in Poland. Drinking alcohol is a commonly accepted element of cultural rituals associated with important life situations. Alcohol (changing the mental state) is very attractive because it creates and maintains hope that a man may directly control and regulate one’s emotional life. The whole current civilisation focuses on developing the conviction that people can control their personal life satisfaction. Every moment of pleasure experienced after drinking alcohol reinforces the need to repeat this experience. An alcoholic causes all kinds of problems i.e. living, financial, and emotional. As a result his/ her whole family has to cope with a broadly understood alcohol/drinking problem. According to Woronowicz, between 4 and 5 millions of Polish citizens abuse alcohol, and 15 millions of Poles have to manage the consequences of drinking habit directly or indirectly. There are between 1.5 and 2 millions of children in this group of people and 500 000 of these children experience dramatic situations threatening their health and lives, responsible for significant damage in various functioning domains and their development. The objective of this study was to draw attention to the difficult situation of children from alcoholic families in various functioning domains. This work is a review of literature concerning alcoholism and drinking problems in families with respect to children’s situation.Pozycja Integracja wsparcia społeczno-pedagogicznego dziecka i rodziny w środowisku wiejskim(Oficyna Wydawnicza AFM, 2006) Jordan, Maria"Pomyślne wychowanie i rozwój dzieci i młodzieży nie są możliwe bez zintegrowanych działań wspierających ze strony układów społecznych i środowisk lokalnych. Budując i rozwijając sieć wsparcia społeczno-wychowawczego, tworzy się spójne i komplementarne układy wychowawcze, w których najważniejsze miejsce zajmuje rodzina i wspomagające ją: szkoła, placówki kulturalno-oświatowe, opieka zdrowotna, socjalna i pedagogiczna, instytucje wyznaniowe, stowarzyszenia, organizacje, otoczenie przyrodnicze oraz więzi społeczne."(...)Pozycja Interdyscyplinarna opieka nad pacjentem z chorobą nowotworową(Oficyna Wydawnicza AFM, 2011) Zaborowska, Anna; Pasek, Małgorzata; Przywarta, Małgorzata; Szambelan, Anna; Tylińska, Anna; Dębska, Grażyna; Ciurka, Anna; Cepuch, Grażyna; Michalska, Gabriela; Szymańska, Anita; Szeremiota, Anna; Gronostaj, Iwona; Błoch, Jolanta; Gawlik, Małgorzata; Kubiak, Wioletta; Krajewski, Maciej; Borowiec-Trybulec, Katarzyna; Wolak, Zdzisław; Kulbaka, Ewa; Samardakiewicz, Marzena; Perek, Mieczysława; Krzeczowska, Bożena; Połaska, Krystyna; Lesiak, Aneta; Pyk, Marzena; Zdziebło, Kazimiera; Toporek, Wanda; Łon, Paulina; Lizak, Dorota; Jaśkiewicz, Jerzy; Gołkowski, Filip; Sokołowski, Grzegorz; Zyznawska, Joanna; Wojciechowska, Małgorzata; Antos, Elżbieta; Kopański, Zbigniew; Goździalska, Anna; Drąg, Jagoda; Gawędzka, Anna; Brzewski, Paweł; Wojas-Pelc, Anna; Dębska, Grażyna; Pasek, MałgorzataZ przyjemnością przekazujemy Państwu kolejny tom monografii Interdyscyplinarna opieka nad pacjentem z chorobą nowotworową, która powstała przy współpracy Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Onkologicznych z Wydziałem Zdrowia i Nauk Medycznych Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Problematyka przedstawiona w publikacji dotyczy wieloaspektowej opieki nad chorym na nowotwór. Opracowania są doniesieniami z badań naukowych, w których autorzy przedstawiają wnioski i kierunki działań dla praktyków. Równie dużą wartość mają rozdziały, w których praktycy dzielą się swoją wiedzą i doświadczeniem z pracy z chorymi i ich rodzinami. Tematyka monografi i dotyczy m.in.: edukacji zdrowotnej, komunikowania się, opieki nad chorym poddawanym chemioterapii, leczeniu chirurgicznemu, radioterapii i rehabilitacji. Pragniemy, aby ta książka swoją merytoryczną zawartością stała się istotnym wkładem w uczczenie tak ważnych dla pielęgniarstwa rocznic, obchodzonych w 2011 r.Pozycja Ku dobrej szkole skoncentrowanej na uczniach T. 2(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Morbitzer, Janusz; Bierówka, Joanna; Sajdak, Anna; Musiał, Emilia; Darasz-Szuba, Marta; Boczarowa, Ołena; Giza, Teresa; Pułka, Jolanta; Dobijański, Mariusz; Brańka, Zofia; Zinkiewicz, Beata; Jagodziński, Waldemar; Kuc, Maria; Szwarc, Alina; Adamowicz, Michał; Piekarski, Marian; Hejmej, Angelika; Perończyk, Kamil; Rusnak, Zbigniew; Gajęcka, Jolanta; Kuźma, Józef; Pułka, JolantaPozycja Opieka hospicyjna nad dzieckiem w domu. Proces pielęgnowania dziecka z dystrofią mięśniową pod opieką hospicjum domowegoSzczęsna, Jadwiga; Cepuch, Grażyna; PielęgniarstwoZe wstępu: "W Polsce od 1994r. rozwija się pediatryczna domowa opieka paliatywna, polega ona na zapewnieniu całościowej opieki dzieciom z nieuleczalnymi chorobami prowadzącymi do przedwczesnej śmierci w miejscu ich zamieszkania. Taka forma opieki ma na celu ochronę godności dziecka, poprawę jakości jego życia oraz ochronę przed uporczywą terapia. Pediatryczna opieka paliatywna realizowana jest przez hospicja domowe. Hospicjum stwarza możliwość powrotu nieuleczalnie choremu dziecku do domu, gdzie pod opieka najbliższych i zespołu specjalistów może spędzić najtrudniejszy okres swojego często krótkiego życia. Pomocą zostaje otoczona cała rodzina w czasie trwania choroby, śmierci i okresie żałoby. Opieka hospicyjna jest alternatywa dla stresującego i długotrwałego pobytu dziecka w szpitalu w sytuacji kiedy leczenie przyczynowe zostało zakończone. "(...)Pozycja Powikłania ostre cukrzycy u dzieciPalacz, Anna; Grażyna DębskaPraca, którą opracowałam dotyczy powikłań ostrych cukrzycy u dzieci. W badaniach epidemiologicznych z ostatnich lat ukazano, że jest coraz więcej przypadków zachorowań na cukrzycę w grupie najmłodszych dzieci . Najczęściej rozpoznawana jest cukrzyca typu 1, lecz z rozwojem badań immunologicznych i genetycznych pojawia się oraz więcej przypadków cukrzycy typu 2. Bardzo ważna jest prawidłowa diagnostyka tej choroby, ponieważ wpływa ona na sposób dalszego leczenia, a także na jakość życia pacjenta. Do najczęstszych objawów choroby zaliczamy: wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu, utrata wagi, senność, osłabienie. Rodzaj prowadzonego leczenia, zależy od typu cukrzycy, wieku pacjenta, jak również jego możliwości i potrzeb. Najczęstszą metodą leczenie jest, stosowanie substancji insuliny, bądź doustnych leków przeciwcukrzycowych . Ważne jest również monitorowanie glikemii, dieta oraz prowadzenie aktywnego tryby życia. Do częsty powikłań cukrzycy zaliczamy hipoglikemie oraz hiperglikemie. Dziecko chore na cukrzycę wraz z rodzicami powinno być objęte zespołem specjalistów, którzy mają doświadczenie i rozumieją jego potrzeby.Pozycja Problemy rodzin dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym(Oficyna Wydawnicza AFM, 2012) Dębska, Grażyna; Goździalska, Anna; Jaśkiewicz, Jerzy; Cepuch, GrażynaCerebral palsy is a syndrome of many symptoms resulting from damage to the central nervous system. In children with this disorder occurs in addition to movement disorders such as mental retardation also other problems. The primary goal of treatment of children with cerebral palsy is to alleviate the symptoms, taking into account the damage to the brain and the individual child’s potential. Parents behave differently with respect to their disabled child. You can extract the different stages of parenting: shock, emotional crisis, virtual and constructive adaptation to the situation. Parents can show negative or positive attitudes towards their disabled children. A positive attitude is the meaning of the child’s needs, acceptance of his physical and mental capabilities. However, a negative attitude is characterized by avoidance or rejection of the child, which is most common in families pathological or disturbed in families with emotional ties. The family as a basic unit of society, is of great importance in the process of raising a child, which may affect the subsequent relationship with the environment and the possibility of a child with disabilities to overcome their weaknesses, and thus success in improving. Understanding the nature of parental attitudes towards the disabled child is, therefore, particularly important for the development of the child being with cerebral palsy.Pozycja Reakcje dzieci i ich rodziców na spotkanie dr. Clownów (terapia śmiechem)(Oficyna Wydawnicza AFM, 2005) Moszner, Katarzyna"Mój referat składa się z dwóch części. W pierwszej części definiuję terapię śmiechem oraz jej zakres; w części drugiej przedstawiam wnioski z badań przeprowadzanych w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym. Jedną z wielu sytuacji życiowych, w których może znaleźć się rodzina jest hospitalizacja dziecka. W ostatnich latach coraz częściej można spotkać się z opinią, że równie ważne jak dbałość o zdrowie fizyczne, jest dbanie o zdrowie psychiczne małego pacjenta i jego rodziców. Zgodnie z tą myślą zmienia się wygląd dziecięcych sal szpitalnych. Stają się one coraz bardziej kolorowe, jest w nich mniej pacjentów. Równocześnie coraz częściej na oddziałach znajdują się sale, w których rodzice mogą przebywać ze swoimi dziećmi przez całą dobę."(...)Pozycja Reasons for alienation leading to anti-social and delinquent behaviour among juveniles, according to the juveniles themselves(Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Burdek, Anna; Ławska, WiolettaIntroduction: The problem of alienation and delinquency among juveniles still exists. This is not only a social problem, but also a health problem. Through participation in antisocial behaviour, juveniles may experience various diffi culties later in adult life. The aim of this paper is to investigate reasons for alienation and delinquency among juveniles and their infl uence on said health and functioning in society. Materials and methods: The research dealt with here was carried out in 2015 among children and teenagers from The Silesian Centre for Rehabilitation and Health in Rabka- Zdrój by means of a questionnaire designed by the author. Conclusions: The participants defi ned alienated anti-social behaviour, or alienation leading to anti-social and delinquent behaviour. Children aged 16–18 showed symptoms of anti-social alienation mostly by using bad language, drinking alcohol, smoking and vandalism. The respondents were aff ected by the antisocial behaviour of parents, family framework and the Internet.Pozycja Szkoła jako środowisko wspierające kształtowanie prozdrowotnych postaw - kontekst pedagogiczno-zdrowotny(Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, 2014) Lizak, DorotaRodzina i szkoła to środowiska, które odgrywają kluczową rolę dla rozwoju i funkcjonowania człowieka. Socjalizacja pierwotna i edukacja nieformalna mogą stanowić i/lub stanowią wstęp do socjalizacji wtórnej i edukacji formalnej, dlatego też zwraca się szczególną uwagę na współpracę tych dwóch siedlisk. Artykuł nawiązuje do zadań i roli szkoły, jakie powinny być przez nią realizowane i jaką odgrywa w kształtowaniu prozdrowotnych postaw uczniów. Podkreśla również znaczenie szkoły jako instytucji, na której spoczywa największy ciężar, a zarazem odpowiedzialność za efekty edukacji zdrowotnej. Każda poprawnie zaplanowana edukacja nie może być pozbawiona ewaluacji, dzięki której uzyskuje się informację zwrotną na temat jakości zrealizowanej edukacji. Bez wątpienia edukacja zdrowotna prowadzona w szkole, może być wstępem do budowania świadomości zdrowotnej młodych ludzi, a zarazem całego społeczeństwa, gdyż to siedlisko z różnych względów sprzyja realizowaniu działań edukacyjnych. Zmniejszenie kontroli rodziców i osób znaczących dla dziecka jest pewnego rodzaju pułapką na zagrożenia współczesnego świata, gdyż umiejętność dokonywania racjonalnych wyborów kształtuje się wraz z wiekiem, zatem w okresie dzieciństwa nie jest jeszcze wystarczająco utrwalona. W związku z powyższym, zarówno rodzina jak i szkoła powinny być siedliskami wspierającymi umacnianie zdrowia i realizowanie procesu edukacyjnego, bowiem tylko spójność i współpraca ww. środowisk może dziecko utwierdzić w przekonaniu co do słuszności podejmowanych działań prozdrowotnych. Wszelkie sprzeczności będą budziły niepokój i wątpliwości, co może stanowić zagrożenie i być punktem wyjścia do zachowań inicjacyjnych.Pozycja Turystyka i rekreacja: współczesne zagrożenia oraz możliwości rozwoju(Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Kapera, Izabela; Kühn, Gabriela; Alejziak, Bożena; Prylińska, Monika; Bajgier-Kowalska, Małgorzata; Tracz, Mariola; Uliszak, Radosław; Ostrowska, Barbara; Wójtowicz, Bożena; Gmyrek-Gołąb, Katarzyna; Krauz, Krystyna; Mroczka, Adam; Kapera, Izabela; Bajgier-Kowalska, MałgorzataPozycja Wgłobienie jelit, jako najczęstsza przyczyna niedrożności przewodu pokarmowego u dzieci, w grupie wiekowej od 3 miesięcy do 3 lat(Oficyna Wydawnicza AFM, 2015) Drabik, Bogusława; Goździalska, AnnaWprowadzenie: Wgłobienie jelit polega na teleskopowym przemieszczeniu odcinka bliższego w część dalszą jelita, doprowadzając do uciśnięcia naczyń krezki bliższego odcinka. Następstwem tego procesu często jest martwica, która może stać się przyczyną perforacji jelita, wywołując zapalenie otrzewnej i wstrząs septyczny. Materiał i metody: Celem pracy było ustalenie płci i wieku dzieci, u których wystąpiło wgłobienie jelit, miesiąca w roku, w którym wgłobienie powstało, czasu wystąpienia pierwszych objawów oraz określenie częstości wdrożenia leczenia zachowawczego lub operacyjnego, mającego na celu odgłobienie. Badanie przeprowadzono na grupie 176 dzieci z wgłobieniem jelit, hospitalizowanych w Klinice Chirurgii Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie, w latach 2010–2014. Wyniki i wnioski: Z analizy dokumentów medycznych wynika, że częściej chorują chłopcy między pierwszym a trzecim rokiem życia, w okresie letnim i jesiennym. Najczęściej występującą postacią było wgłobienie krętniczo-kątnicze. Leczenie zachowawcze za pomocą wlewu odgłobiającego było częściej stosowane niż operacyjne.Pozycja Wspólnota i przyszli obywatele(Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, 2010) Gałkowski, Stanisław