Przeglądaj wg Słowo kluczowe "lęk"
Teraz wyświetlane 1 - 7 z 7
Wyników na stronę
Opcje sortowania
Pozycja Blaski i cienie życia – Perspektywa psychologiczna(Oficyna Wydawnicza AFM, 2020) Ostrowski, Tadeusz M.; Kubacka-Jasiecka, Dorota; Nęcki, Zbigniew; Nęcki, Szymon; Stach, Ryszard; Donesch-Jeżo, Ewa; Czerniak, Anna; Mirski, Andrzej; Mirska-Tomasz, Natalia; Widlarz, Natalia; Siemiginowska, Patrycja; Sikorska, Iwona; Osikowska, Wanda; Iskra-Golec, IrenaZ wprowadzenia: "Książka zatytułowana Blaski i cienie życia – perspektywa psychologiczna wpisuje się w badania dotyczące uwarunkowań zachowania człowieka w wymiarze biologicznym, psychicznym i społecznym. Poszczególne rozdziały tej publikacji powiązane są z różnorodną problematyką, ale mają pewną wspólną właściwość – wszystkie dotyczą psychologicznych problemów życia współczesnego człowieka, jakże złożonych i interesujących z perspektywy badań i praktyki zawodowej."(...)Pozycja Ocena bólu u pacjentów po operacji w obrębie jelita grubegoKusek, Magdalena; Lucyna, Tomaszek; PielęgniarstwoWprowadzenie: Każdy pacjent ma prawo do skutecznego leczenia bólu pooperacyjnego. Ból pooperacyjny warunkują różnorakie czynniki. Cel pracy: Ocena natężenia bólu u pacjentów po operacji w obrębie jelita grubego oraz zależności pomiędzy natężeniem bólu a czynnikami demograficznymi i klinicznymi. Metoda i materiał: Badanie przeprowadzono w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie na Oddziale Chirurgii Ogólnej, Onkologicznej i Gastroenterologicznej wśród 143 pacjentów w wieku od 22 do 90 lat, którzy zakwalifikowani zostali do zabiegu operacyjnego w obrębie jelita grubego. Natężenie bólu przed- i pooperacyjnego oraz satysfakcję z analgezji pooperacyjnej oceniano skalą numeryczną (zakres: 0-10), a natężenie lęku przedoperacyjnego Zmodyfikowaną Skalą HADS (zakres: 0-21). Badano zależność pomiędzy natężeniem bólu pooperacyjnego, a wiekiem, płcią, rodzajem dostępu operacyjnego, rodzajem analgezji pooperacyjnej, liczbą interwencji podjętych przez pielęgniarki w celu uśmierzenia bólu. Analizę statystyczną przeprowadzono z użyciem testów: Szapiro-Wilka, U Manna-Whitneya, Kruskala-Wallisa, współczynnika korelacji lub rang Spearmana. Wyniki: Najsilniejsze dolegliwości bólowe w spoczynku chorzy zgłaszali w 1. godzinie po operacji - 69,2% badanych oceniło ból jako umiarkowany, a 14% chorych odczuwało ból silny. W 4. godzinie po operacji ból umiarkowany domi-nował tylko przy pomiarze w ruchu. Ponad 85% badanych odczuwało ból słaby w 24. godzinie po operacji zarówno w spoczynku jak i w ruchu. Satysfakcja z analgezji była wysoka (mediana 7/10). Większe dolegliwości bólowe odczu-wali mężczyźni niż kobiety (p<0,05) oraz pacjenci po operacji metodą laparoskopową niż laparotomii (p<0,05), otrzy-mujący analgezję dożylną + regionalną niż tylko dożylną (p<0,05). Stosowanie znieczulenia regionalnego jako dodat-kowego znieczulenia do znieczulenia ogólnego wykazało odczuwanie mniejszych dolegliwości bólowych (p<0,05). Odnotowano dodatnią korelację pomiędzy natężeniem bólu pooperacyjnego i natężeniem lęku przedoperacyjnego (p<0,05) oraz liczbą interwencji podjętych przez pielęgniarki w celu uśmierzenia bólu (p<0,05). Wnioski: Najsilniejsze dolegliwości bólowe chorzy odczuwali w pierwszych czterech godzinach po operacji, a najsłab-sze 24. godziny po operacji. Satysfakcja z analgezji była wysoka. Natężenie bólu pooperacyjnego warunkowały płeć, poziom lęku przedoperacyjnego, rodzaj dostępu operacyjnego, rodzaj analgezji pooperacyjnej oraz liczba interwencji podjętych przez pielęgniarki w celu uśmierzenia bólu.Pozycja Ocena jakości życia, natężenia lęku i objawów depresji u pacjentów przed i po wszczepieniu pomostów aortalno-wieńcowych (CABG)(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2024) Cygnarowicz, Bożena; Milaniak, IrenaWprowadzenie: Celem zabiegu rewaskularyzacji mięśnia sercowego jest minimalizacja rezydualnego niedokrwienia i poprawa jakości życia pacjenta. Pacjenci zakwalifikowani do operacji pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG) przejawiają objawy lęku i stanów depresyjnych oraz złą jakość życia. Edukacja przedoperacyjna może zmniejszyć poziom lęku oraz wpłynąć na poprawę jakości życia. Celem pracy była ocena jakości życia oraz poziomu lęku i depresji u pacjentów przed i po wszczepieniu pomostów aortalno-wieńcowych, a także ocena wpływu programu edukacyjnego realizowanego w okresie przedoperacyjnym na jakość życia oraz symptomy depresji i lęku. Materiał metody: Grupę badaną stanowiło 189 pacjentów podzielonych na grupę interwencyjną (n = 96) i kontrolną (n = 93). Do oceny jakości życia wykorzystano kwestionariusz MacNew, do oceny poziomu lęku i depresji skalę HADS. Wyniki: Wiek pacjentów w obydwu grupach wynosił średnio 63 lata, dominującą w nich płcią była płeć męska (n = 79 i n = 74). Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic pomiędzy grupami. W okresie przed zabiegiem w obydwu grupach najniższą jakość życia odnotowano w dziedzinie fizycznej, a najlepszą w dziedzinie emocjonalnej. Po zabiegu stwierdzono istotnie statystycznie poprawę jakości życia we wszystkich dziedzinach w obu grupach. Nie stwierdzono objawów lęku, a ok. 12% badanych przejawiało symptomy depresji. Po zabiegu operacyjnym nasilenie lęku i depresji było istotnie statystycznie mniejsze. Udział w edukacji nie różnicował jakości życia oraz nasilenia lęku i depresji. Wnioski: Pacjenci poddani CABG odczuwają poprawę jakości życia i redukcję symptomów lęku i depresji w porównaniu z okresem sprzed zabiegu operacyjnego. Program edukacyjny wdrażany przed zabiegiem może się przyczynić do redukcji lęku po jego przeprowadzeniu i wzmocnić efektywną współpracę z zespołem terapeutycznym.Pozycja Państwo i Społeczeństwo 2018, nr 4 (XVIII): Wykluczenie społeczne i marginalizacja a zdrowie psychiczne i somatyczne(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Leśniak, Małgorzata; Struzikowska-Seremak, Urszula; Lickiewicz, Jakub; Makara-Studzińska, Marta; Mirski, Andrzej; Mirska-Tomasz, Natalia; Zinkiewicz, Beata; Bocharova, Olena; Malczewska-Błaszczyk, Agnieszka; Leśniak, Małgorzata; Zinkiewicz, Beata; Witkowski, RobertZ wprowadzenia "Wykluczenie społeczne jest problemem niezwykle złożonym, a jego przyczyny i obszary są mocno zróżnicowane. Na sytuację osoby czy grupy wykluczonej mają wpływ różne niekorzystne czynniki, występujące łącznie i wzajemnie się wzmacniające. Zgodnie z defi nicją zaproponowaną przez Grupę Drugą Zespołu Zadaniowego ds. Reintegracji Społecznej (Narodowej Strategii Integracji Społecznej dla Polski 2004–2010) wykluczenie społeczne to sytuacja uniemożliwiająca lub znacznie utrudniająca jednostce lub grupie zgodne z prawem pełnienie ról społecznych, korzystanie z dóbr publicznych i infrastruktury społecznej, gromadzenie zasobów i zdobywanie dochodów w sposób godny. Zjawisko to nabrało wielowątkowego i interdyscyplinarnego charakteru, czego dowodem są między innymi liczne badania tego zagadnienia prowadzone na gruncie nauk humanistycznych, społecznych i ekonomicznych. Autorzy tych analiz często podkreślają istnienie tendencji do wzrostu społecznej ekskluzji, czyli wyłączania z głównego nurtu życia społecznego, co rodzi szereg niekorzystnych konsekwencji dla funkcjonowania jednostek, grup i społeczności."(...)Pozycja Państwo i Społeczeństwo 2025, nr specjalny Pedagogiczno-psychologiczne aspekty współczesności(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Aksman, Joanna; Majczyna, Marek; Grzesiak, Krystyna; Misiuk, Agnieszka; Bachowska, Monika; Rokicki, Andrzej; Skulicz, Danuta; Nęcki, Zbigniew; Ostrowski, Tadeusz Marian; Majka, Rafał; Korab, Maciej; Franczyk, Joanna Agata; Kępiński, JanWprowadzenie: "Współczesność i dynamika zachodzących w niej zmian powodują, że spektrum problemów pedagogicznych bardzo się poszerza. Z tego powodu zarówno naukowcy, jak i praktycy, biorąc pod uwagę coraz to nowsze wyzwania edukacyjno-wychowawcze, podejmują wiele wątków badawczych, przedstawiając je – co charakterystyczne – za pomocą różnych mediów, a także podczas szkoleń, konferencji czy webinarów. Choć świat popandemiczny (po 2020 r.) charakteryzuje się rozkwitem nowych technologii i sposobów elektronicznego komunikowania się, a także nowym rodzajem relacji wirtualnych, to jednak człowiek (dziecko, młodzież, dorośli: w tym nauczyciele, seniorzy) w niesamowicie obfitym elektronicznie świecie coraz częściej czuje się samotny, a nawet – jak prezentują to najnowsze badania – zagrożone staje się jego zdrowie fizyczne i psychiczne. Na potwierdzenie powyższej tezy warto przytoczyć wnioski z wykonanego w 2023 r. dużego badania jakości życia dzieci i młodzieży w Polsce, dokonanego na próbie ponad 4,6 tys. osób. Zbadano jakość życia w następujących aspektach: aktywność fizyczna, samopoczucie psychiczne, życie rodzinne i osobiste, wsparcie społeczne i rówieśnicy, środowisko szkolne oraz – co związane z migracją wojenną na Ukrainie – relacje z dziećmi i młodzieżą z Ukrainy. Co symptomatyczne, samopoczucie fizyczne dzieci wraz z wiekiem obniża się, podobne dane dotyczą dobrostanu psychicznego, który jest znacznie wyższy u dzieci niż u młodzieży. Jak twierdzą badacze, niepokój w aspekcie samopoczucia psychicznego budzą przede wszystkim dane dotyczące własnej samooceny. Wraz z wiekiem wzrasta także niechęć dzieci do szkoły. W aspekcie kontaktów z rówieśnikami z Ukrainy polscy uczniowie twierdzą, że nie mają możliwości wspólnych kontaktów, bowiem często uczniowie ci tworzą oddzielne grupy, jeśli chodzi o zajęcia pozalekcyjne. Budujące jest to, że relacje z rodzicami oraz rówieśnikami oceniane są dobrze, choć zarówno dzieci, jak i młodzież wskazują na zbyt mało czasu, który rodzice im poświęcają. Na obniżenie dobrostanu psychicznego uczniów w 2020 r. wskazywały także autorki raportu Wypalenie szkolne u adolescentów będącego podsumowaniem polsko-amerykańskich badań. W szczególności potwierdzono tezę, że „ryzyko pojawienia się wypalenia szkolnego rośnie w sytuacji niekorzystnej psychospołecznej charakterystyki jednostki i jej środowiska oraz występujących deficytów w zakresie globalnej zdolności do walki ze stresem”. W opisywanych badaniach dotyczących uczniów szkół ponadpodstawowych zwrócono szczególną uwagę na ich chroniczne poczucie przeciążenia psychicznego, wyczerpanie sił, nadmierne obowiązki szkolne, presję otoczenia dotyczącą wysokich wyników i sukcesów edukacyjnych, zawiedzenie wiedzą przekazywaną w szkole. Autorki badania twierdzą, że niezdolność młodych ludzi do korzystania z posiadanych zasobów osobistych oraz presja środowiska (rodziny, szkoły, rówieśników) są bezpośrednimi przyczynami utraty pozytywnego nastawienia do szkoły i powodem rezygnacji z dalszego kształcenia. Badania te wskazywały wyraźnie na potrzebę wygenerowania strategii zaradczych obejmujących: szczebel indywidualny w placówce konkretnego ucznia, szczebel budowania bliskich relacji ze środowiskiem pozaszkolnym oraz szczebel kompleksowych zmian systemowych o charakterze ogólnopolskim, uwzględniający oddziaływania prozdrowotne. Postulaty te znajdują odzwierciedlenie w dzisiejszych działaniach polityki edukacyjnej, bowiem w roku szkolnym 2025/2026 wprowadzony zostanie nowy przedmiot: edukacja zdrowotna, obejmujący także znaczenie budowania więzi, poznawania swoich słabych i mocnych stron, budowania pozytywnego klimatu współdziałania, samorozwoju i motywacji do nabywania wiedzy przez uczniów. Na bardzo ciekawe zjawisko związane ze współczesnymi problemami pedagogicznymi, w wydanej w 2021 r. publikacji pod znamiennym tytułem Samotne ciało. Doświadczenie cielesności przez dzieci i ich rodziców, zwróciła uwagę Katarzyna Schier, która od wielu lat prowadzi liczne badania nad zapisem doświadczeń interpersonalnych nie tylko w umysłach danych osób, ale także w ich ciałach. W publikacji zawarte są teksty różnych zaproszonych do debaty naukowczyń, które podjęły się rozważań nad postawioną przez Schier tezą, iż „dziecko z trudną historią rodzinną, czyli wychowywane przez «poranionych» dorosłych, staje się SAMOTNE – nie tylko w sensie funkcjonowania psychicznego, lecz także cielesnego”. Autorka tych badań z biegiem lat zmodyfikowała tezę, którą przyjęła za Susan Grogan, że obraz ciała to myśli, uczucia i spostrzeżenia danej osoby na temat jej ciała. Schier rozszerzyła tę definicję o obszar działania w odniesieniu do ciała – skłoniły ją do tego powszechne w naszej kulturze modyfikacje ciała, szczególnie w odniesieniu do osób w okresie dorastania, które przecież pozostają w trakcie kształtowania tożsamości w wymiarze psychicznym i cielesnym. Autorka uważa, że ogromną rolę odgrywają wczesnodziecięce doświadczenia w relacji dziecko–opiekun. Współwystępująca samotność dziecka na poziomie cielesnym i psychicznym wiązać się może z zaniedbywaniem relacji z opiekunem, m.in. w sytuacji różnego rodzaju przemocy – fizycznej, psychicznej, seksualnej, a także przemocy ukrytej, o której możemy mówić np. w sytuacji odwrócenia ról w rodzinie, kiedy dziecko, przykładowo, z powodu uzależnienia jednego z rodziców musi pełnić rolę rodzica. Bezpieczna więź z opiekunem i jego empatia w stosunku do dziecka to – jak określił to Simon Baron-Cohen – „wewnętrzny garniec złota”, jeden z najcenniejszych zasobów występujących na naszym świecie."(...)Pozycja Psychologiczne determinanty wykluczenia społecznego kobiet-ofiar przemocy w rodzinie(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Struzikowska-Seremak, Urszula; Lickiewicz, Jakub; Makara-Studzińska, MartaW artykule poruszono problematykę wchodzenia, a następnie podtrzymywania roli ofiary przemocy w rodzinie w kontekście próby stworzenia portretu psychologicznego kobiet doświadczających przemocy w swoim środowisku rodzinnym. Składowymi portretu psychologicznego – zdaniem autorów artykułu – jest osobowość, styl radzenia sobie ze stresem, lęk i sytuacja socjoekonomiczna. Badania własne wskazały, że cechami charakteryzującymi kobiety doświadczające wielokrotnej przemocy w środowisku domowym są: neurotyczność, introwersja, niska otwartość na doświadczenia, styl radzenia sobie ze stresem skoncentrowany na emocjach oraz gorsza niż w grupie kontrolnej sytuacja na rynku pracy i niższe wykształcenie. Pozwala to na wysunięcie wniosków o prawdopodobnych cechach osób narażonych na wykluczenie społeczne z powodu przemocy w rodzinie.Pozycja Style wychowania w rodzinie a zadowolenie z siebie młodych kobiet wkraczających w dorosłe życie(Oficyna Wydawnicza AFM, 2006) Wasilewska, Monika; Kuleta, MałgorzataZe wstępu: "Znaczenie rodziny dla rozwoju i funkcjonowania jej członków budziło zainteresowanie badaczy od początku XX stulecia. Prowadzone badania dotyczyły takich zagadnień, jak wpływ stosunków w rodzinie na rozwój intelektualny dziecka, jego osiągnięcia szkolne, myślenie twórcze, skłonności do zaburzeń emocjonalnych, depresji, schizofrenii, narkomanii, zachowań aspołecznych i agresywnych. Przeprowadzone badania dostarczają wielu ważnych danych i dają możliwość wyciągnięcia interesujących wniosków. Jednakże zmiany społeczno-gospodarcze zachodzące w ostatnich latach skłaniają do spojrzenia na ten problem pod innym kątem. Przeobrażenia w świecie zewnętrznym wpływają na kształtowanie się nowych postaw i światopoglądów. Zmienia się struktura rodziny i sposoby jej funkcjonowania. Wszechobecny pośpiech i pogoń za sukcesem, w powiązaniu z ideologią konsumpcjonizmu i propagowaniem ideologii hedonistycznej, stwarzają sytuację, w której zmniejsza się częstotliwość kontaktów interpersonalnych, coraz mniej jest okazji do wspólnego spędzania czasu i wzajemnych rozmów. Wzrastają przy tym wymagania rodziców względem dzieci, zmusza się je do realizowania „rodzinnych skryptów”. Wszystko to razem tworzy nieznaną dotychczas sytuację rodzinną, w której znane - „stare” - style wychowania natrafiają na nowy grunt społeczno-kulturowy."(...)