Przeglądaj wg Słowo kluczowe "resocjalizacja"
Teraz wyświetlane 1 - 11 z 11
Wyników na stronę
Opcje sortowania
Pozycja Bezpieczeństwo Teoria i Praktyka nr specjalny, 2008(Oficyna Wydawnicza AFM, 2008) Otrębski, Michał; Hańderek, Andrzej; Ibek, Anna; Skorecki, Michał; Maciąg, Tadeusz; Bąk, Agnieszka; Penc, Józef; Galata, Stanisław; Konieczny, Jerzy; Widacki, Jan; Konieczny, Jerzy; Budzowski, KlemensZamieszczone w niniejszym tomie teksty ukazują złożoność i różnorodność problematyki, postulowanej jako przedmiot etyki bezpieczeństwa. Jest tak przede wszystkim dlatego, że dotyczą moralnych aspektów dwóch dziedzin o wielkiej doniosłości praktycznej – bezpieczeństwa państwa i bezpieczeństwa biznesu, z których każda ma bogate i stale rosnące zaplecze intelektualne, obejmujące także ogromną literaturę. Nieco rzadziej przedmiotem refleksji bywa działalność ekspertów sądowych (co nie znaczy, że nie jest ona obecna w dysputach wewnątrzśrodowiskowych), jeszcze rzadziej spotyka się wypowiedzi na temat wartości moralnych w systemach penitencjarnych. Spośród tych dziedzin największym dorobkiem może poszczycić się etyka policyjna, być może najważniejsza, ale – chociażby z powodu wspomnianych na początku zjawisk – ciągle stojąca przed nowymi wyzwaniami.Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2025, nr 2 (LIX) Znaczenie odporności dla bezpieczeństwa jednostek i społeczności(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Ziarko, Janusz; Mazur, Zofia; Sitarski, Michał; Grzesiak, Krystyna; Leśniak, Małgorzata; Piwowarczyk, Katarzyna; Zinkiewicz, Beata; Herman, Marceli; Sitarski, Michał; Ostrowska, Monika; Mazur, Sławomir; Kupiński, Jerzy; Keplin, Jarosław; Gut, Jerzy; Budziaszek, Wiktoria; Urban, MariuszWprowadzenie: "Współczesne społeczności bardzo często doświadczają niezwykle intensywnych klęsk żywiołowych – katastrof zagrażających zdrowiu i życiu ludzi, ich mieniu, środowisku przyrodniczemu i infrastrukturze gospodarczej. Sytuacje katastrofalne związane są ze zjawiskami naturalnymi (powodzie, lawiny, burze, ekstremalnie niskie i wysokie temperatury, susze, pożary lasów, epidemie chorób zakaźnych, aktywności wulkaniczne, trzęsienia ziemi), a także powodowane są przez człowieka – w tym zniszczenia będące wynikiem konfliktów i wojen, ataków terrorystycznych czy różnego rodzaju awarii przemysłowych. Chociaż zagrożenia są nieuniknione, a całkowite wyeliminowanie ryzyka jest niemożliwe, niezwykle ważne jest umożliwienie społecznościom uodpornienia się na skutki zagrożeń naturalnych i powodowanych przez ludzi. Odporność społeczna, czyli trwała zdolność społeczności do przetr wania i odbudowy po skutkach katastrof, staje się kluczowa dla zapewnienia społecznościom bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych. Polega ona na przewidywaniu, planowaniu i ograniczaniu ryzyka związanego z katastrofami w celu skutecznej ochrony osób, społeczności i krajów, ich źródeł utrzymania, zdrowia, dziedzictwa kulturowego, aktywów społeczno-gospodarczych i ekosystemów . Odporność jest z natury dynamiczna i opiera się na heraklitejskiej koncepcji „wszystko się zmienia, nic nie jest niezmienne”. Jej dynamizm obejmuje złożoność, niepewność, zmianę, kryzys jako normalne, a nie wyjątkowe warunki. Dlatego analiza odporności społecznej ukierunkowana jest na zrozumienie mechanizmów, dzięki którym społeczność może dostosować się nie tylko do wyzwań, z którymi ma do czynienia bezpośrednio, ale także do tych nieoczekiwanych i nieznanych. Odporność sprawia, że społeczności stają się przygotowane, że są chronione przed zagrożeniami kryzysowymi o negatywnych dla nich konsekwencjach oraz że są zdolne do reagowania na nie i szybkiego odzyskiwania sił po ich ustąpieniu. Obecnie wśród teoretyków i praktyków zarządzania kryzysowego panuje zgoda co do tego, że odporność społeczności ujmować można jako składającą się z trzech wymiarów : 1) zdolności radzenia sobie poprzez pokonywanie wszelkiego rodzaju przeciwności losu; 2) zdolności adaptacyjnej, jako zdolności do uczenia się na podstawie przeszłych doświadczeń i dostosowywania się do przyszłych wyzwań; 3) zdolności transformacyjnej, jako zdolności do reorganizacji instytucji, które wspierają indywidualny dobrobyt i zrównoważoną odporność społeczną w obliczu przyszłych kryzysów. Ale odporność uznawana jest także za koncepcję niejasną, niewyjaśniającą relacji między trzema wymiarami odporności społecznej. Nadal nie wiemy, w jakich warunkach wymiary odporności społecznej mogą się wzajemnie wzmacniać, a w jakich jedna zdolność może podważać inną, a także nie wiemy, na czym dokładnie polega proces budowania odporności. Odporność pozostaje ciągle pojęciem amorficznym, rozumianym i stosowanym w różny sposób przez różne grupy badaczy i praktyków. Brakuje nam dokładnej wiedzy na temat czynników determinujących odporność społeczności, nie wiemy, jak można czy należy te czynniki zmienić, ale także brak nam wiedzy na temat „dźwigni” działań, które umożliwiłyby społecznościom szybki rozwój zdolności odpornościowych. Odporność społeczna wymaga ujęcia w spójne ramy analityczne, opierające się na wiedzy naukowej i doświadczeniach praktycznych, które zaoferują właściwą perspektywę – adekwatną do dzisiejszych wyzwań związanych intensyfikacją zagrożeń i zmian, przed którymi stają społeczeństwa . Przegląd literatury pozwala zidentyfikować wiele czynników korelujących z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność. Rozpatrywane są one – bądź mogą być – w różnych kontekstach, np. w odniesieniu do rodzaju zagrożenia czy specyficznych cech charakteryzujących społeczność. Wskazuje się, że odporność społeczna jest głównie kształtowana przez instytucje oraz społeczne relacje i sieci, które umożliwiają ludziom dostęp do zasobów, uczenie się na podstawie doświadczeń, a także opracowywanie i testowanie konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze wspólnymi zagrożeniami. Mówi się także o rozwijaniu dostępu do kapitałów pozwalających nie tylko na radzenie sobie z niekorzystnymi warunkami i dostosowywanie się do nich (zdolność reaktywna), ale także na poszukiwanie i tworzenie opcji postępowania (zdolność proaktywna) i w ten sposób rozwijania zwiększonej kompetencji (czyli pozytywnych zdolności) w radzeniu sobie z zagrożeniami. Zaznaczyć też należy, że omawiane w literaturze zagadnienia związane np. z czynnikami korelującymi z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność, ze zmniejszeniem podatności społeczności na katastrofalne zagrożenia czy prowadzeniem działań zapobiegawczych ukierunkowanych na minimalizowanie negatywnych skutków katastrofy, są prezentowane dość ogólnie, za mało szczegółowo, co obniża przydatność tej wiedzy i możliwość jej praktycznego zastosowania. Odporność społeczności jest stosunkowo nowym terminem w odniesieniu do społecznego bezpieczeństwa. Obejmuje on i rozwija wiele tradycyjnych tematów związanych ze społeczną gotowością na wypadek sytuacji kryzysowych. Akcentuje się, że społeczności bardziej efektywnie przygotowują się, reagują i odzyskują siły po katastrofach, gdy są aktywnymi partnerami w procesach decyzyjnych i w działaniach zaradczych. Podkreśla się też, że społeczność potrafi łagodzić skutki katastrof, gdy stale rozwija swoje zdolności odpornościowe w następujących obszarach: 1) angażowania się, poprzez swoich przedstawicieli, w planowanie wydarzeń związanych z poprawą bezpieczeństwa i osobistym przygotowaniem do sytuacji kryzysowych, 2) rozwijania sieci i relacji społecznych i aktywnego w nich uczestnictwa, 3) promowania przedsięwzięć związanych z poprawą przygotowania społeczności do sprawnego uczestniczenia w reagowaniu kryzysowym, 4) dążenia do uwzględniania w planach i programach zarządzania kryzysowego sił i środków, które wspierają funkcjonalne potrzeby osób z grup ryzyka, 5) tworzenia planów skutecznego reagowania na potrzeby życiowe członków społeczności po katastrofie, 6) uczestniczenia w tworzeniu planów odbudowy mienia jednostkowego i społecznego, które należy uruchamiać natychmiast po katastrofie. Widzimy, że wzmacnianie odporności powinno opierać się na rzetelnej wiedzy, umiejętnościach i dobrych praktykach z zakresu uczestnictwa publicznego, zarządzania kryzysowego i ograniczania ryzyka katastrof. Wymaga też kompetencyjnego rozwoju społeczności, który : 1) uwzględnia międzyludzkie różnice związane z wiekiem, płcią, sprawnością psychofizyczną, pochodzeniem kulturowym i językowym, statusem społeczno-ekonomicznym bądź jakimkolwiek innym aspektem różnorodności, a także 2) implikuje podejścia włączające i angażujące różne grupy osób, społeczności i organizacji, wykorzystując ich mocne strony i uwzględniając słabości. Wzmacnianie odporności wymaga więc społecznego zaangażowania, gdyż odporności na katastrof y nie można rozwijać bez udziału społeczności ani w jej imieniu. Niezbędna jest aktywność osób, grup, organizacji – niezależnie od tego, czy związane są one z rządem, administracją samorządową, organizacjami pozarządowymi czy sektorem prywatnym. Społeczne zaangażowanie łączy wszystkich interesariuszy w dziele przygotowania i realizacji programów mających na celu zmniejszanie ryzyka katastrof oraz wspieranie odporności. Świadomość znaczenia odporności społeczności dla jej bezpieczeństwa staje się coraz bardziej powszechna, ale zrozumienie, jak przygotowywać i wykorzystywać różnorodne programy i zasoby do budowania odporności, stanowi poważne wyzwanie. Niezbędna staje się strategia – wyznaczająca kierunki działań i sposoby postępowania uwzględniające społeczną i terytorialną specyfikę – którą społeczności mogłyby sukcesywnie wdrażać z zamiarem wzmocnienia swojej odporności na katastrof y. Faktem jest, że społeczności wdrażają wiele różnych przedsięwzięć z zamiarem wzmocnienia swojej odporności, ale w tych działaniach trudno jest dostrzec społecznie aprobowaną myśl przewodnią. Wiązać to można z metodycznymi niedostatkami, które sprawiają, że zarówno podmioty rządowe i pozarządowe, jak i społeczności mają minimalne możliwości dzielenia się doświadczeniami z działań na rzecz budowania i/ lub wzmacniania swojej odporności na katastrof y czy omawiania, w jaki sposób angażować i integrować interesariuszy do wspólnych działań. Stąd lokalnym władzom, społecznościom i ich partnerom trudno jest syntetyzować informacje związane z własnymi doświadczeniami. Jeszcze trudniej jest im integrować te informacje z informacjami czerpanymi z zasobów literatury po to, by rozjaśniać problemy lokalnego bezpieczeństwa, co stanowiłoby podstawę lokalnego planowania kryzysowego. Z po-wyższego widać ogrom potrzeb w zakresie wiedzy wyjaśniającej uwarunkowania odporności lokalnej społeczności, którą lokalne władze i społeczności mogłaby wykorzystywać w planowaniu i realizacji przedsięwzięć włączających społeczności do działań służących poprawie bezpieczeństwa – poprzez czynienie tych społeczności bardziej odpornymi. Tematyka artykułów zebranych w niniejszym numerze „Bezpieczeństwa. Teorii i Praktyki” dotyczy uwarunkowań odporności społecznej na zagrożenia kryzysowe. Przyjęcie odporności jako podstawowego podejścia do przeciwdziałania klęskom żywiołowym oznacza określenie uwarunkowań i obszarów działań, w których różne zakresy naszej pracy mogą się wzajemnie uzupełniać i wzmacniać. W numerze prezentowane są wyniki dociekań badawczych autorów nad odpornością na naturalne klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka, które stanowić mogą punkt wyjścia do dalszych partnerskich dyskusji i prac badawczych. Autorzy rozpatrują odporność w odniesieniu do zdolności przetrwania trudnej sytuacji i/lub szybkiego wyjścia z niej, a także wyprzedzania ryzyka i stawiania czoła wyzwaniom, zanim się pojawią. Patrzą też na odporność jako na zdolność systemu, społeczności lub społeczeństwa narażonego na zagrożenia do przeciwstawiania się, absorbowania, przystosowywania się, adaptowania, przekształcania i odzyskiwania sił po ustąpieniu zagrożenia w odpowiednim czasie i w sposób efektywny, w tym poprzez zachowanie i przywrócenie podstawowych struktur i funkcji systemu. Autorzy z jednej strony prezentują teoretyczne i metodologiczne ujęcia oceny odporności państwa i społeczeństwa na zagrożenia kryzysowe, a z drugiej – praktyczne podejścia i narzędzia budowania odpornych społeczności. Uwaga autorów koncentruje się też na zdolności adaptacyjnej, którą traktują jako kluczową, bo odporność to nie tylko zdolność przetrwania kryzysowego zagrożenia, ale przede wszystkim adaptacyjna zdolność do radzenia sobie z nim. Z tej perspektywy analizują też przygotowanie jednostek i społeczności do właściwego reagowania na zagrożenia związane z dezinformacją i wskazują na znaczenie przeciwdziałania dezinformacji w budowaniu odporności państwa i jego instytucji na zagrożenia hybrydowe. Podkreślają wagę edukacji międzykulturowej i przygotowania strzeleckiego młodzieży w aspekcie budowania odporności społecznej. Ważnym elementem rozważań jest odporność jednostkowa i sposoby działania sprzyjające jej wzmacnianiu."(...)Pozycja Inkluzja: wybrane aspekty w teorii i praktyce pedagogicznej(Copyright by Krakowska Akademia im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego & Towarzystwo Naukowe „Societas Vistulana”, 2019) Grzesiak, Krystyna; Aksman, Joanna; Szyniec, Iwona; Bachowska, Monika; Misiuk, Agnieszka; Gugulska, Justyna; Bierówka, Joanna; Bednarz, Elżbieta; Giza, Teresa; Olearczyk, Teresa; Rokicki, Andrzej; Mirski, AndrzejZ wprowadzenia: "Jedną z istotnych cech współczesnego świata jest postępująca różnorodność. Zjawiskiem typowym – szczególnie dla dzisiejszej zglobalizowanej cywilizacji zachodniej – jest obecność w przestrzeni społecznej i współistnienie (przenikanie się) różnych trendów kulturowych, religijnych oraz – związany z nimi – wyraźnie zaznaczający się pluralizm w zakresie manifestowanych opcji światopoglądowych i wyznawanych systemów wartości. Społeczeństwo współczesne jest bardzo zróżnicowane pod wieloma względami. Ludzie różnią się od siebie poziomem wykształcenia, sytuacją zawodową i statusem materialnym, indywidualną filozofią życia, której pochodną są aspiracje, plany na przyszłość i preferowane sposoby spędzania czasu wolnego. Potrzeby społeczne – choć te same na poziomie elementarnym – również ewoluują w kierunku rosnącym, ponieważ rozbudzane są przez ogarniające nas ze wszystkich stron mass media, promujące z jednej strony kulturę konsumpcjonizmu, a z drugiej – szeroko rozumianego indywidualizmu w zakresie wybierania różnych dróg samorealizacji."(...)Pozycja Państwo i Społeczeństwo 2018, nr 4 (XVIII): Wykluczenie społeczne i marginalizacja a zdrowie psychiczne i somatyczne(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Leśniak, Małgorzata; Struzikowska-Seremak, Urszula; Lickiewicz, Jakub; Makara-Studzińska, Marta; Mirski, Andrzej; Mirska-Tomasz, Natalia; Zinkiewicz, Beata; Bocharova, Olena; Malczewska-Błaszczyk, Agnieszka; Leśniak, Małgorzata; Zinkiewicz, Beata; Witkowski, RobertZ wprowadzenia "Wykluczenie społeczne jest problemem niezwykle złożonym, a jego przyczyny i obszary są mocno zróżnicowane. Na sytuację osoby czy grupy wykluczonej mają wpływ różne niekorzystne czynniki, występujące łącznie i wzajemnie się wzmacniające. Zgodnie z defi nicją zaproponowaną przez Grupę Drugą Zespołu Zadaniowego ds. Reintegracji Społecznej (Narodowej Strategii Integracji Społecznej dla Polski 2004–2010) wykluczenie społeczne to sytuacja uniemożliwiająca lub znacznie utrudniająca jednostce lub grupie zgodne z prawem pełnienie ról społecznych, korzystanie z dóbr publicznych i infrastruktury społecznej, gromadzenie zasobów i zdobywanie dochodów w sposób godny. Zjawisko to nabrało wielowątkowego i interdyscyplinarnego charakteru, czego dowodem są między innymi liczne badania tego zagadnienia prowadzone na gruncie nauk humanistycznych, społecznych i ekonomicznych. Autorzy tych analiz często podkreślają istnienie tendencji do wzrostu społecznej ekskluzji, czyli wyłączania z głównego nurtu życia społecznego, co rodzi szereg niekorzystnych konsekwencji dla funkcjonowania jednostek, grup i społeczności."(...)Pozycja Państwo i Społeczeństwo 2021, nr 2 Edukacja i wychowanie w dobie pandemii – refleksje i inicjatywy(Oficyna Wydawnicza AFM, 2021) Aksman, Joanna; Grzesiak, Krystyna; Zinkiewicz, Beata; Bachowska, Monika; Cieślik, Marta; Pytel, Piotr; Dziurowicz-Trzos, Angelika; Wojnar-Płeszka, Anna; Cichocka, Renata; Cieciura, Katarzyna; Szyniec, Iwona; Leśniak, Małgorzata; Mazurkiewicz, JanZ wprowadzenia: "Pierwszy przypadek Covid-19 został zdiagnozowany w chińskim Wuhan w grudniu 2019 r. Dwa lata później na świecie odnotowano ponad 263 mln przypadków zachorowań oraz ponad 5 mln zgonów. Pandemia tej groźnej choroby nie tylko objęła cały świat, ale w znaczącym stopniu zmieniła obraz otaczającej nas rzeczywistości. Chcąc powstrzymać rozprzestrzenianie się wirusa, rządy państw wprowadziły szereg ograniczeń związanych z działalnością gospodarczą i aktywnością społeczną. „Oswajanie” nowej sytuacji polegało na wdrażaniu rozwiązań zapewniających bezpieczeństwo obywatelom. W ciągu kilku pierwszych miesięcy 2020 r. odczuliśmy co oznacza lockdown, dystans społeczny, praca zdalna. Od dwóch lat doświadczamy rekonstrukcji wielu aspektów życia codziennego i gospodarczego. Humanitarne i gospodarcze skutki pandemii mobilizowały naukowców na całym świecie do badań nad szczepionką przeciw Covid-19. Pierwsze prototypy szczepionek były gotowe do rozpoczęcia badań klinicznych na ludziach już w połowie marca 2020 r. W grudniu tego samego roku szczepionki wprowadzono do powszechnego użycia. Stały się one dla ludzi na całym świecie światełkiem nadziei, jednak pomimo szczepień wirus nadal się rozwija. W ostatnim czasie pojawiło się kilka jego mutacji, różniących się od wariantu podstawowego szybkością rozprzestrzeniania oraz większą zaraźliwością. Sytuacja ta budzi wśród nas niepokój, niepewność, pouczcie bezradności, frustrację. Obawiamy się o życie i zdrowie własne oraz bliskich, a także o realia ekonomiczne. Mamy też wiadomość, że wraz z rozwojem pandemii warunki życia mogą jeszcze ulec pogorszeniu. Jednocześnie próbujemy funkcjonować w tych trudnych okolicznościach, szukając sposobów przystosowania się do zaistniałej sytuacji. Nauczyliśmy się nowych rutyn, skumulowanych w popularnej obecnie zasadzie „dystans, dezynfekcja, maseczka”. Do języka publicznego weszły takie określenia jak: izolacja, samoizolacja, lockdown, kwarantanna, wirus, zamrożenie gospodarki, luzowanie obostrzeń, edukacja zdalna, system hybrydowy, edukacja bezpośrednia."(...)Pozycja Profilaktyczny wymiar działalności rodzinnych kuratorów sądowych(Oficyna Wydawnicza AFM, 2015) Zinkiewicz, BeataOpracowanie obejmuje dwie komplementarne warstwy: teoretyczną i empiryczną. W pierwszej zaprezentowano główne zagadnienia związane z funkcjonowaniem rodzinnych kuratorów sądowych w Polsce w świetle obecnych przepisów prawnych oraz współczesnych tendencji w profilaktyce. Najwięcej miejsca poświęcono charakterystyce zasad i metod pracy kuratorów. Warstwa empiryczna natomiast zawiera przesłanki metodologiczne oraz prezentację i ilościowo-jakościową analizę wyników badań własnych autorki, przeprowadzonych w 33 okręgach sądowych w Polsce, w grupie ponad 1000 kuratorów rodzinnych. Głównym zamierzeniem autorki było sprawdzenie, jakie przeobrażenia w obliczu kurateli sądowej nastąpiły od chwili wejścia w życie ustawy o kuratorach sądowych, pod której wpływem coraz wyraźniej artykułowana jest konieczność zmiany akcentów w funkcjonowaniu tej instytucji: z kontroli na wychowanie i profilaktykę, zgodnie z filozoficznymi założeniami case-worku. Podejmując badania, autorka odwołała się do popularnej na gruncie profilaktyki koncepcji resilience. W podjętej eksploracji zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem ankiety, wywiadu i analizy dokumentów. Główny problem badawczy sprowadzał się do dwóch komplementarnych pytań: Jakie oddziaływania profilaktyczne (poza czynnościami kontrolno-interwencyjnymi) podejmują kuratorzy w pracy z osobami nadzorowanymi? Jakie są uwarunkowania działalności profilaktycznej kuratora? Przedmiotem badań były opinie kuratorów sądowych (zawodowych, społecznych i okręgowych) koncentrujące się na następujących obszarach: miejsce kurateli w lokalnym systemie opieki, wychowania i profilaktyki; czynne zaangażowanie kuratorów rodzinnych w lokalne inicjatywy profilaktyczne oraz wykorzystywanie w sprawowaniu nadzorów czynności o charakterze prewencyjnym; efektywność podejmowanej działalności profilaktycznej i jej uwarunkowania. Wyniki eksploracji zostały poddane analizie ilościowej i jakościowej. W celu stwierdzenia istotnych zależności między zmiennymi, posłużono się kilkoma testami statystycznymi. Uzyskane rezultaty empiryczne dały podstawę do sformułowania wielu wniosków oraz postulatów dotyczących usprawnienia praktyki kuratorskiej. Stwierdzono m.in., iż badani są bardzo dobrze przygotowani pod względem merytoryczno-metodycznym i mają świadomość atrybutów profesjonalnego i kompetentnego zespołu.Pozycja Przestępczość - resocjalizacja - profilaktyka. Współczesne aspekty(Oficyna Wydawnicza AFM, 2020) Zinkiewicz, Beata; Kranc, Michał; Niedzielski, Mariusz; Śmigacz-Skawicka, Katarzyna; Czerwińska-Jakimiuk, Ewa; Malak, Małgorzata; Pułka, Jolanta; Grzesiak, Krystyna; Skulicz, DanutaZ wprowadzenia: "Zagadnienia współczesnej przestępczości (a zwłaszcza dostrzegalnych zmian w jej rozmiarach i coraz bardziej zróżnicowanym obrazie), społecznej reakcji na to zjawisko i związanych z nim prób instytucjonalnie zorganizowanej interwencji profilaktyczno-resocjalizacyjnej znajdują się w orbicie zainteresowań przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych. Specjaliści zwracają uwagę na kilka istotnych aspektów przestępczości. Jednym z nich są coraz bardziej odczuwane trudności w trafnym diagnozowaniu mechanizmów prowadzących do naruszania standardów prawnych, ponieważ wyjaśnianie przyczyn przestępczości jedynie w oparciu o ugruntowane w nauce teorie kryminologiczne wydaje się zabiegiem niewystarczającym."(...)Pozycja Resocjalizacja w czasach pandemii(Oficyna Wydawnicza AFM, 2021) Zinkiewicz, BeataTreść artykułu stanowią rozważania na temat problemów resocjalizacji w okresie pandemii Covid-19. W pierwszej części zostały zarysowane dylematy przeciętnego człowieka, który znalazł się w nowej, nieznanej dotąd sytuacji zagrożenia zdrowia i życia. Druga część koncentruje się na wyzwaniach współczesnej resocjalizacji w obliczu koronakryzysu. Zredagowano ją na podstawie kwerendy źródeł internetowych oraz rozmów przeprowadzonych z przedstawicielami instytucji penitencjarnych, placówek wychowawczych dla nieletnich i kuratorów sądowych. Ostatnia część tekstu, stanowiąca podsumowanie, zawiera rekomendacje metodologiczne, czyli wskazuje nowe aspekty badań w analizowanym obszarze.Pozycja Rola wartości moralnych w procesie resocjalizacji(Oficyna Wydawnicza AFM, 2008) Maciąg, TadeuszThe penitentiary system, whose chief goal is to correct individuals convicted for crimes and offences, has got no clear ethical regulations. It also has got no form of ethical guidelines which would apply to persons who professionally come in contact with the penitentiary system: doctors, teachers, legal advisers, priests, etc. The author seeks to reconstruct – on the basis of the prevalent legal system – the list of the moral values which bind a representative of the penitentiary system. It appears that, despite the lack of direct ethical regulations, the list of moral values of significance in the rehabilitation of convicts is relatively easy to establish, rather extensive and coherent.Pozycja Studia Prawnicze. Rozprawy i Materiały 2025, nr 2 (37)(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Stanek, Julia; Zbroja, Aleksandra; Babula, Maciej; Orzeł, Milena; Orzeł, Bartłomiej; Myślicka, Maria; Lissak, Karina; Włodarczyk, Klaudia; Brzoza, Martyna; Buras, Barbara; Józefowicz, Wiktoria; Stawińska-Dudek, Julia; Aboud, Ali; Pukal, Anna; Kłyś, Emilia; Poborski, Michał; Czachor, Rafał; Szajna, Arkadiusz P.; Głód, Adrianna; Zając, Bartosz; Skrzypulec, Henryk; Sznajder, Agnieszka; Maciejko, Wojciech; Myślińska, Katarzyna; Bednarczyk-Płachta, Agnieszka; Pawlik, Renata; Bałos, Iga; Jasińska, Katarzyna; Więzowska-Czepiel, Beata; Bar-Górska, Anna; Krzemień, Piotr; Witek-Mioduszewska, Katarzyna; Lelito, KatarzynaPozycja Terapeutyczny wymiar wolontariatu hospicyjnego osób pozbawionych wolności(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Witkowski, RobertAutor publikacji od ponad dwudziestu lat pracuje w Służbie Więziennej. Wśród jego zainteresowań naukowych oraz doświadczeń zawodowych szczególne miejsce zajmują te, które związane są z zagadnienie wolontariatu hospicyjnego osób pozbawionych wolności. Tematem artykułu jest ukazanie terapeutycznego wymiaru procesu, polegającego na przygotowaniu i kierowaniu więźniów do pomagania osobom terminalnie chorym, będącym pod opieką hospicjów. Hospicjum, praca z osobami terminalnie chorymi ma niewątpliwy aspekt terapeutyczny, który zmienia myślenie, zachowania i pozwala zweryfikować hierarchię wartości osobistych skazanych. Wolontariat hospicyjny jest sam w sobie terapią, która jest mocnym i zmieniającym doświadczeniem dla więźniów.