Przeglądaj wg Autor "Zinkiewicz, Beata"
Teraz wyświetlane 1 - 16 z 16
Wyników na stronę
Opcje sortowania
Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2025, nr 2 (LIX) Znaczenie odporności dla bezpieczeństwa jednostek i społeczności(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Ziarko, Janusz; Mazur, Zofia; Sitarski, Michał; Grzesiak, Krystyna; Leśniak, Małgorzata; Piwowarczyk, Katarzyna; Zinkiewicz, Beata; Herman, Marceli; Sitarski, Michał; Ostrowska, Monika; Mazur, Sławomir; Kupiński, Jerzy; Keplin, Jarosław; Gut, Jerzy; Budziaszek, Wiktoria; Urban, MariuszWprowadzenie: "Współczesne społeczności bardzo często doświadczają niezwykle intensywnych klęsk żywiołowych – katastrof zagrażających zdrowiu i życiu ludzi, ich mieniu, środowisku przyrodniczemu i infrastrukturze gospodarczej. Sytuacje katastrofalne związane są ze zjawiskami naturalnymi (powodzie, lawiny, burze, ekstremalnie niskie i wysokie temperatury, susze, pożary lasów, epidemie chorób zakaźnych, aktywności wulkaniczne, trzęsienia ziemi), a także powodowane są przez człowieka – w tym zniszczenia będące wynikiem konfliktów i wojen, ataków terrorystycznych czy różnego rodzaju awarii przemysłowych. Chociaż zagrożenia są nieuniknione, a całkowite wyeliminowanie ryzyka jest niemożliwe, niezwykle ważne jest umożliwienie społecznościom uodpornienia się na skutki zagrożeń naturalnych i powodowanych przez ludzi. Odporność społeczna, czyli trwała zdolność społeczności do przetr wania i odbudowy po skutkach katastrof, staje się kluczowa dla zapewnienia społecznościom bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych. Polega ona na przewidywaniu, planowaniu i ograniczaniu ryzyka związanego z katastrofami w celu skutecznej ochrony osób, społeczności i krajów, ich źródeł utrzymania, zdrowia, dziedzictwa kulturowego, aktywów społeczno-gospodarczych i ekosystemów . Odporność jest z natury dynamiczna i opiera się na heraklitejskiej koncepcji „wszystko się zmienia, nic nie jest niezmienne”. Jej dynamizm obejmuje złożoność, niepewność, zmianę, kryzys jako normalne, a nie wyjątkowe warunki. Dlatego analiza odporności społecznej ukierunkowana jest na zrozumienie mechanizmów, dzięki którym społeczność może dostosować się nie tylko do wyzwań, z którymi ma do czynienia bezpośrednio, ale także do tych nieoczekiwanych i nieznanych. Odporność sprawia, że społeczności stają się przygotowane, że są chronione przed zagrożeniami kryzysowymi o negatywnych dla nich konsekwencjach oraz że są zdolne do reagowania na nie i szybkiego odzyskiwania sił po ich ustąpieniu. Obecnie wśród teoretyków i praktyków zarządzania kryzysowego panuje zgoda co do tego, że odporność społeczności ujmować można jako składającą się z trzech wymiarów : 1) zdolności radzenia sobie poprzez pokonywanie wszelkiego rodzaju przeciwności losu; 2) zdolności adaptacyjnej, jako zdolności do uczenia się na podstawie przeszłych doświadczeń i dostosowywania się do przyszłych wyzwań; 3) zdolności transformacyjnej, jako zdolności do reorganizacji instytucji, które wspierają indywidualny dobrobyt i zrównoważoną odporność społeczną w obliczu przyszłych kryzysów. Ale odporność uznawana jest także za koncepcję niejasną, niewyjaśniającą relacji między trzema wymiarami odporności społecznej. Nadal nie wiemy, w jakich warunkach wymiary odporności społecznej mogą się wzajemnie wzmacniać, a w jakich jedna zdolność może podważać inną, a także nie wiemy, na czym dokładnie polega proces budowania odporności. Odporność pozostaje ciągle pojęciem amorficznym, rozumianym i stosowanym w różny sposób przez różne grupy badaczy i praktyków. Brakuje nam dokładnej wiedzy na temat czynników determinujących odporność społeczności, nie wiemy, jak można czy należy te czynniki zmienić, ale także brak nam wiedzy na temat „dźwigni” działań, które umożliwiłyby społecznościom szybki rozwój zdolności odpornościowych. Odporność społeczna wymaga ujęcia w spójne ramy analityczne, opierające się na wiedzy naukowej i doświadczeniach praktycznych, które zaoferują właściwą perspektywę – adekwatną do dzisiejszych wyzwań związanych intensyfikacją zagrożeń i zmian, przed którymi stają społeczeństwa . Przegląd literatury pozwala zidentyfikować wiele czynników korelujących z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność. Rozpatrywane są one – bądź mogą być – w różnych kontekstach, np. w odniesieniu do rodzaju zagrożenia czy specyficznych cech charakteryzujących społeczność. Wskazuje się, że odporność społeczna jest głównie kształtowana przez instytucje oraz społeczne relacje i sieci, które umożliwiają ludziom dostęp do zasobów, uczenie się na podstawie doświadczeń, a także opracowywanie i testowanie konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze wspólnymi zagrożeniami. Mówi się także o rozwijaniu dostępu do kapitałów pozwalających nie tylko na radzenie sobie z niekorzystnymi warunkami i dostosowywanie się do nich (zdolność reaktywna), ale także na poszukiwanie i tworzenie opcji postępowania (zdolność proaktywna) i w ten sposób rozwijania zwiększonej kompetencji (czyli pozytywnych zdolności) w radzeniu sobie z zagrożeniami. Zaznaczyć też należy, że omawiane w literaturze zagadnienia związane np. z czynnikami korelującymi z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność, ze zmniejszeniem podatności społeczności na katastrofalne zagrożenia czy prowadzeniem działań zapobiegawczych ukierunkowanych na minimalizowanie negatywnych skutków katastrofy, są prezentowane dość ogólnie, za mało szczegółowo, co obniża przydatność tej wiedzy i możliwość jej praktycznego zastosowania. Odporność społeczności jest stosunkowo nowym terminem w odniesieniu do społecznego bezpieczeństwa. Obejmuje on i rozwija wiele tradycyjnych tematów związanych ze społeczną gotowością na wypadek sytuacji kryzysowych. Akcentuje się, że społeczności bardziej efektywnie przygotowują się, reagują i odzyskują siły po katastrofach, gdy są aktywnymi partnerami w procesach decyzyjnych i w działaniach zaradczych. Podkreśla się też, że społeczność potrafi łagodzić skutki katastrof, gdy stale rozwija swoje zdolności odpornościowe w następujących obszarach: 1) angażowania się, poprzez swoich przedstawicieli, w planowanie wydarzeń związanych z poprawą bezpieczeństwa i osobistym przygotowaniem do sytuacji kryzysowych, 2) rozwijania sieci i relacji społecznych i aktywnego w nich uczestnictwa, 3) promowania przedsięwzięć związanych z poprawą przygotowania społeczności do sprawnego uczestniczenia w reagowaniu kryzysowym, 4) dążenia do uwzględniania w planach i programach zarządzania kryzysowego sił i środków, które wspierają funkcjonalne potrzeby osób z grup ryzyka, 5) tworzenia planów skutecznego reagowania na potrzeby życiowe członków społeczności po katastrofie, 6) uczestniczenia w tworzeniu planów odbudowy mienia jednostkowego i społecznego, które należy uruchamiać natychmiast po katastrofie. Widzimy, że wzmacnianie odporności powinno opierać się na rzetelnej wiedzy, umiejętnościach i dobrych praktykach z zakresu uczestnictwa publicznego, zarządzania kryzysowego i ograniczania ryzyka katastrof. Wymaga też kompetencyjnego rozwoju społeczności, który : 1) uwzględnia międzyludzkie różnice związane z wiekiem, płcią, sprawnością psychofizyczną, pochodzeniem kulturowym i językowym, statusem społeczno-ekonomicznym bądź jakimkolwiek innym aspektem różnorodności, a także 2) implikuje podejścia włączające i angażujące różne grupy osób, społeczności i organizacji, wykorzystując ich mocne strony i uwzględniając słabości. Wzmacnianie odporności wymaga więc społecznego zaangażowania, gdyż odporności na katastrof y nie można rozwijać bez udziału społeczności ani w jej imieniu. Niezbędna jest aktywność osób, grup, organizacji – niezależnie od tego, czy związane są one z rządem, administracją samorządową, organizacjami pozarządowymi czy sektorem prywatnym. Społeczne zaangażowanie łączy wszystkich interesariuszy w dziele przygotowania i realizacji programów mających na celu zmniejszanie ryzyka katastrof oraz wspieranie odporności. Świadomość znaczenia odporności społeczności dla jej bezpieczeństwa staje się coraz bardziej powszechna, ale zrozumienie, jak przygotowywać i wykorzystywać różnorodne programy i zasoby do budowania odporności, stanowi poważne wyzwanie. Niezbędna staje się strategia – wyznaczająca kierunki działań i sposoby postępowania uwzględniające społeczną i terytorialną specyfikę – którą społeczności mogłyby sukcesywnie wdrażać z zamiarem wzmocnienia swojej odporności na katastrof y. Faktem jest, że społeczności wdrażają wiele różnych przedsięwzięć z zamiarem wzmocnienia swojej odporności, ale w tych działaniach trudno jest dostrzec społecznie aprobowaną myśl przewodnią. Wiązać to można z metodycznymi niedostatkami, które sprawiają, że zarówno podmioty rządowe i pozarządowe, jak i społeczności mają minimalne możliwości dzielenia się doświadczeniami z działań na rzecz budowania i/ lub wzmacniania swojej odporności na katastrof y czy omawiania, w jaki sposób angażować i integrować interesariuszy do wspólnych działań. Stąd lokalnym władzom, społecznościom i ich partnerom trudno jest syntetyzować informacje związane z własnymi doświadczeniami. Jeszcze trudniej jest im integrować te informacje z informacjami czerpanymi z zasobów literatury po to, by rozjaśniać problemy lokalnego bezpieczeństwa, co stanowiłoby podstawę lokalnego planowania kryzysowego. Z po-wyższego widać ogrom potrzeb w zakresie wiedzy wyjaśniającej uwarunkowania odporności lokalnej społeczności, którą lokalne władze i społeczności mogłaby wykorzystywać w planowaniu i realizacji przedsięwzięć włączających społeczności do działań służących poprawie bezpieczeństwa – poprzez czynienie tych społeczności bardziej odpornymi. Tematyka artykułów zebranych w niniejszym numerze „Bezpieczeństwa. Teorii i Praktyki” dotyczy uwarunkowań odporności społecznej na zagrożenia kryzysowe. Przyjęcie odporności jako podstawowego podejścia do przeciwdziałania klęskom żywiołowym oznacza określenie uwarunkowań i obszarów działań, w których różne zakresy naszej pracy mogą się wzajemnie uzupełniać i wzmacniać. W numerze prezentowane są wyniki dociekań badawczych autorów nad odpornością na naturalne klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka, które stanowić mogą punkt wyjścia do dalszych partnerskich dyskusji i prac badawczych. Autorzy rozpatrują odporność w odniesieniu do zdolności przetrwania trudnej sytuacji i/lub szybkiego wyjścia z niej, a także wyprzedzania ryzyka i stawiania czoła wyzwaniom, zanim się pojawią. Patrzą też na odporność jako na zdolność systemu, społeczności lub społeczeństwa narażonego na zagrożenia do przeciwstawiania się, absorbowania, przystosowywania się, adaptowania, przekształcania i odzyskiwania sił po ustąpieniu zagrożenia w odpowiednim czasie i w sposób efektywny, w tym poprzez zachowanie i przywrócenie podstawowych struktur i funkcji systemu. Autorzy z jednej strony prezentują teoretyczne i metodologiczne ujęcia oceny odporności państwa i społeczeństwa na zagrożenia kryzysowe, a z drugiej – praktyczne podejścia i narzędzia budowania odpornych społeczności. Uwaga autorów koncentruje się też na zdolności adaptacyjnej, którą traktują jako kluczową, bo odporność to nie tylko zdolność przetrwania kryzysowego zagrożenia, ale przede wszystkim adaptacyjna zdolność do radzenia sobie z nim. Z tej perspektywy analizują też przygotowanie jednostek i społeczności do właściwego reagowania na zagrożenia związane z dezinformacją i wskazują na znaczenie przeciwdziałania dezinformacji w budowaniu odporności państwa i jego instytucji na zagrożenia hybrydowe. Podkreślają wagę edukacji międzykulturowej i przygotowania strzeleckiego młodzieży w aspekcie budowania odporności społecznej. Ważnym elementem rozważań jest odporność jednostkowa i sposoby działania sprzyjające jej wzmacnianiu."(...)Pozycja Działania profilaktyczne podejmowane przez rodzinnych kuratorów sądowych w obszarze zdrowia(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Zinkiewicz, BeataArtykuł ma charakter teoretyczno-empiryczny i składa się z trzech części. Pierwsza z nich to teoretyczne rozważania skoncentrowane na problematyce zdrowia w ujęciu interdyscyplinarnym, przyjmującym holistyczną perspektywę funkcjonowania człowieka. Szczególną uwagę zwrócono na znaczenie wartości zdrowia w środowiskach zmarginalizowanych, narażonych na ryzyko wykluczenia społecznego. W drugiej, metodologicznej warstwie opracowania zaprezentowano przyjętą koncepcję i procedurę badawczą. Celem eksploracji była próba diagnozy działań profilaktycznych dotyczących obszaru zdrowia, podejmowanych przez kuratorów sądowych w rodzinach dysfunkcjonalnych objętych nadzorami. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem ankiety, wywiadu i analizy dokumentów. Badania miały charakter ogólnopolski i przeprowadzono je w reprezentatywnej grupie rodzinnych kuratorów zawodowych, społecznych i okręgowych. Część trzecią artykułu stanowi szczegółowa analiza konkretnych działań prewencyjnych podejmowanych przez kuratorów we wspomnianym obszarze. Obejmowały one promowanie zdrowego stylu życia, przypominanie o obowiązku szczepień i badaniach profilaktycznych, kontakt z podmiotami ochrony zdrowia, kierowanie do ośrodków terapii uzależnień. W konkluzji końcowej stwierdzono przeciętne zainteresowanie obszarem zdrowia na tle innych działań podejmowanych przez kuratorów w codziennej pracy. Badani najczęściej wykorzystywali strategię interwencyjną oraz strategię redukcji szkód. Działalność kuratorów zawodowych była bardziej nacechowana profilaktyką w porównaniu do pracy kuratorów społecznych. Najwięcej okazji do wdrażania projektów profilaktycznych mieli kuratorzy pracujący w ośrodkach kuratorskich. Większe przekonanie na temat sensu wykorzystywania zabiegów profilaktycznych w codziennej pracy wyrażały kobiety, z ponadprzeciętnym poczuciem sprawstwa i świadomością wysokiej skuteczności własnej pracy.Pozycja Kompetencje absolwenta pedagogiki resocjalizacyjnej(Oficyna Wydawnicza AFM, 2013) Zinkiewicz, BeataThis study focuses on theoretical reflections on Social Pedagogy Studies graduates. The term „competencies” here means both adaptative and transgressive potential of a subject. This potential is comprised of knowledge, skills and personal capacities (in its dynamic grasp). In its essence this study aims to find the answer to the question of the extent to which Social Pedagogy Studies prepare its graduates substantially and methodically and shape the subjective properties responsible for the will and readiness to constantly raise qualifications (lifelong learning). The essay attempts to specify (closely define) personal qualities that should characterize the future social pedagogue (e.g. probation officer, streetworker, correctional officer) in a changing educational reality.Pozycja Konteksty wychowania i edukacji a kształcenie nauczycieli w rzeczywistości ponowoczesnej(Oficyna Wydawnicza AFM, 2012) Mirski, Andrzej; Szyszko-Bohusz, Andrzej; Zinkiewicz, Beata; Górniok-Naglik, Alina; Augustyniak, Ewa; Guzik, Agnieszka; Simoncini, Gabriele; Kožuh, Anna; Kroflič, Robi; Niemirowski, Tomasz; Gaweł, Anna; Bocharova, Elena; Шаталова, Людмила; Stachowicz-Piotrowska, Monika; Pułka, Jolanta; Litawa, Aleksandra; Miko-Giedyk, Justyna; Krysakowska-Budny, Ewa; Jodłowiec, Maria; Willim, Ewa; Хитрюк, Вера; Grytsai, Natalia; Pelekh, Yurii; Levshin, Mykola; Aksman, Joanna; Pułka, JolantaPozycja Kształcenie kompetencji w biegu życia człowieka(Oficyna Wydawnicza AFM, 2013) Szyszko-Bohusz, Andrzej; Karpińska-Ochałek, Małgorzata; Obrzud, Magdalena; Skrzyp, Magdalena; Kliś, Maria; Żyłkiewicz, Emilia; Tomaszewski, Jarosław; Zinkiewicz, Beata; Pałka, Ewa; Matuska, Ewa; Figurska, Irena; Figurska, Irena; Maj, Bernard; Woźniak, Marta; Aksman, Joanna; Nieciuński, StanisławPrezentowana monografia składa się z trzech części. Jej pierwszą część, Rozwijanie kompetencji dzieci i młodzieży, otwiera tekst Andrzeja Szyszko-Bohusza, w którym autor precyzuje ogólne warunki przygotowania młodzieży do samokształcenia oraz kształtowania kompetencji w trakcie ludzkiego życia. Zdaniem autora, najważniejsze jest wytworzenie potrzeby całościowego (respective holistycznego samodoskonalenia). W następnych tekstach zamieszczonych w tej części monografi i Małgorzata Karpińska-Ochałek, Magdalena Obrzud oraz Magdalena Skrzyp poddają analizie rolę kompetencji komunikacyjnych w przygotowaniu uczniów do całożyciowego uczenia się. W pierwszym artykule autorki badają i oceniają edukacyjną wagę procesu stymulacji rozwoju mowy małych dzieci. Koncentrują się na prezentacji zagrożeń i zalet związanych z posługiwaniem się tzw. językiem nianiek. W drugim tekście autorka analizuje dydaktyczne znaczenie wprowadzonej w Polsce, eksperymentalnie, nowej metody nauczania języków obcych (Content and Language Integrated Learning). Tak M. Karpińska- Ochałek i M. Obrzud, jak i M. Skrzyp podkreślają fundamentalne znaczenie kształcenia językowego w procesie opanowywania innych niezbędnych człowiekowi kompetencji, a zarazem w dalszym rozwoju specyficznie ludzkich form psychicznej regulacji zachowania się. Na drugą część monografii, Kluczowe Kompetencje w procesie kształcenia współczesnych studentów, składa się pięć tekstów. Pierwszy z nich autorstwa Marii Kliś omawia rolę językowej komunikacji w procesie edukacji akademickiej przy czym dostarcza ważkich argumentów uzasadniających tezę, że umiejętność werbalnego porozumiewania się warunkuje rozwój wielu innych sprawności i osiągnięć jednostek. Autorzy kolejnych tekstów, Ewa Pałka, Emilia Żyłkiewicz i Jarosław Tomaszewski, rozważają dwie pedagogiczne tezy akcentujące, że w dobie globalizacji szczególne znaczenie w procesie kształcenia studentów należy przypisywać:rozwijaniu ich umiejętności sprawnego posługiwania się językiem obcym, b. formowaniu innych kompetencji międzykulturowych. Tę część monografi i zamykają teksty Beaty Zinkiewicz, która omawia zagadnienie kompetencji absolwentów pedagogiki resocjalizacyjnej, oraz Ewy Matuskiej, prezentującej wyniki swoich badań empirycznych nad wizjami zawodowych karier studentów prowincjonalnych wyższych uczelni w rejonie Pomorza. Trzecia część przedstawianego czytelnikom opracowania Doskonalenie kompetencji pracowników składa się z tekstów poświęconych procesowi doskonalenia zawodowego oraz innym warunkom osiągania wysokiej wydajności i jakości pracy w przedsiębiorstwie. W pierwszym z nich Irena Figurska analizuje rolę rywalizacji w realizacji zadań i celów przyświecających zakładowi pracy. Ujawnia, że rywalizacja – z jednej strony – motywuje jednostki realizujące powierzone im zadania do podejmowania twórczych działań, lecz – z drugiej – w jakimś stopniu obniża wzajemną komunikacyjną otwartość pracowników i w efekcie przeszkadza we współpracy. W artykule autorka skupia się na analizie rywalizacji między pracownikami w ramach organizacji, chociaż – jak podkreśla – współzawodniczyć mogą ze sobą także jej poszczególne komórki, zespoły oraz wydziały. Dwa teksty kończące książkę, autorstwa Marty Woźniak i Bernarda Maja, poświęcono problematyce dokształcania pracowników. Autorzy rozważają w nich: 1. kwestię posługiwania się w procesie edukacji, alternatywnymi względem tradycyjnych, internetowymi formami kształcenia. 2. problemy podaży i ewaluacji jakości szkoleń antykryzysowych, zgłaszanych na polskim rynku edukacyjnym w ostatnich latach.Pozycja Ku dobrej szkole skoncentrowanej na uczniach T. 2(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Morbitzer, Janusz; Bierówka, Joanna; Sajdak, Anna; Musiał, Emilia; Darasz-Szuba, Marta; Boczarowa, Ołena; Giza, Teresa; Pułka, Jolanta; Dobijański, Mariusz; Brańka, Zofia; Zinkiewicz, Beata; Jagodziński, Waldemar; Kuc, Maria; Szwarc, Alina; Adamowicz, Michał; Piekarski, Marian; Hejmej, Angelika; Perończyk, Kamil; Rusnak, Zbigniew; Gajęcka, Jolanta; Kuźma, Józef; Pułka, JolantaPozycja Państwo i Społeczeństwo 2018, nr 4 (XVIII): Wykluczenie społeczne i marginalizacja a zdrowie psychiczne i somatyczne(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Leśniak, Małgorzata; Struzikowska-Seremak, Urszula; Lickiewicz, Jakub; Makara-Studzińska, Marta; Mirski, Andrzej; Mirska-Tomasz, Natalia; Zinkiewicz, Beata; Bocharova, Olena; Malczewska-Błaszczyk, Agnieszka; Leśniak, Małgorzata; Zinkiewicz, Beata; Witkowski, RobertZ wprowadzenia "Wykluczenie społeczne jest problemem niezwykle złożonym, a jego przyczyny i obszary są mocno zróżnicowane. Na sytuację osoby czy grupy wykluczonej mają wpływ różne niekorzystne czynniki, występujące łącznie i wzajemnie się wzmacniające. Zgodnie z defi nicją zaproponowaną przez Grupę Drugą Zespołu Zadaniowego ds. Reintegracji Społecznej (Narodowej Strategii Integracji Społecznej dla Polski 2004–2010) wykluczenie społeczne to sytuacja uniemożliwiająca lub znacznie utrudniająca jednostce lub grupie zgodne z prawem pełnienie ról społecznych, korzystanie z dóbr publicznych i infrastruktury społecznej, gromadzenie zasobów i zdobywanie dochodów w sposób godny. Zjawisko to nabrało wielowątkowego i interdyscyplinarnego charakteru, czego dowodem są między innymi liczne badania tego zagadnienia prowadzone na gruncie nauk humanistycznych, społecznych i ekonomicznych. Autorzy tych analiz często podkreślają istnienie tendencji do wzrostu społecznej ekskluzji, czyli wyłączania z głównego nurtu życia społecznego, co rodzi szereg niekorzystnych konsekwencji dla funkcjonowania jednostek, grup i społeczności."(...)Pozycja Państwo i Społeczeństwo 2021, nr 2 Edukacja i wychowanie w dobie pandemii – refleksje i inicjatywy(Oficyna Wydawnicza AFM, 2021) Aksman, Joanna; Grzesiak, Krystyna; Zinkiewicz, Beata; Bachowska, Monika; Cieślik, Marta; Pytel, Piotr; Dziurowicz-Trzos, Angelika; Wojnar-Płeszka, Anna; Cichocka, Renata; Cieciura, Katarzyna; Szyniec, Iwona; Leśniak, Małgorzata; Mazurkiewicz, JanZ wprowadzenia: "Pierwszy przypadek Covid-19 został zdiagnozowany w chińskim Wuhan w grudniu 2019 r. Dwa lata później na świecie odnotowano ponad 263 mln przypadków zachorowań oraz ponad 5 mln zgonów. Pandemia tej groźnej choroby nie tylko objęła cały świat, ale w znaczącym stopniu zmieniła obraz otaczającej nas rzeczywistości. Chcąc powstrzymać rozprzestrzenianie się wirusa, rządy państw wprowadziły szereg ograniczeń związanych z działalnością gospodarczą i aktywnością społeczną. „Oswajanie” nowej sytuacji polegało na wdrażaniu rozwiązań zapewniających bezpieczeństwo obywatelom. W ciągu kilku pierwszych miesięcy 2020 r. odczuliśmy co oznacza lockdown, dystans społeczny, praca zdalna. Od dwóch lat doświadczamy rekonstrukcji wielu aspektów życia codziennego i gospodarczego. Humanitarne i gospodarcze skutki pandemii mobilizowały naukowców na całym świecie do badań nad szczepionką przeciw Covid-19. Pierwsze prototypy szczepionek były gotowe do rozpoczęcia badań klinicznych na ludziach już w połowie marca 2020 r. W grudniu tego samego roku szczepionki wprowadzono do powszechnego użycia. Stały się one dla ludzi na całym świecie światełkiem nadziei, jednak pomimo szczepień wirus nadal się rozwija. W ostatnim czasie pojawiło się kilka jego mutacji, różniących się od wariantu podstawowego szybkością rozprzestrzeniania oraz większą zaraźliwością. Sytuacja ta budzi wśród nas niepokój, niepewność, pouczcie bezradności, frustrację. Obawiamy się o życie i zdrowie własne oraz bliskich, a także o realia ekonomiczne. Mamy też wiadomość, że wraz z rozwojem pandemii warunki życia mogą jeszcze ulec pogorszeniu. Jednocześnie próbujemy funkcjonować w tych trudnych okolicznościach, szukając sposobów przystosowania się do zaistniałej sytuacji. Nauczyliśmy się nowych rutyn, skumulowanych w popularnej obecnie zasadzie „dystans, dezynfekcja, maseczka”. Do języka publicznego weszły takie określenia jak: izolacja, samoizolacja, lockdown, kwarantanna, wirus, zamrożenie gospodarki, luzowanie obostrzeń, edukacja zdalna, system hybrydowy, edukacja bezpośrednia."(...)Pozycja Praca jako środek resocjalizacji nieletnich w historycznych i współczesnych instytucjach poprawczych(Oficyna Wydawnicza AFM, 2019) Zinkiewicz, BeataThe article includes theoretical reflections on the importance of work as one of the methods of rehabilitation of juveniles placed in juvenile detention centers throughout the history. At the beginning the author paid attention to the legislative changes and the related evolution in the treatment of juvenile offenders in countries recognized as pioneers in the rehabilitation thought and practice. The issues regarding alleviating juvenile policy (such as advocated dejuridisation and decriminalization while dealing with perpetrators of minor punishable acts), as well as the necessity to tighten sanctions against persons committing serious crimes were mentioned herein as well. The central part of the paper is an analysis of the functioning of various foreign and Polish juvenile correctional institutions from the evolutionary perspective, in which work was used as a key method of rehabilitation. At first the author concentrated on the characteristics of foreign institutions organized as part of historical social rehabilitation systems (the progressive and the family system, and the system of children’s republics and villages). Subsequently, the author drew attention to the functioning of Polish correctional facilities and rehabilitation institutions, in which work performed by juveniles was an important contribution to their development and translated into the educational success observed both in the individual and social dimension. The final parts of the article describe contemporary solutions applied by correctional institutions, in which juveniles take advantage of the constantly widening range and off er of vocational education, acquire necessary competences and qualifications, and are thus becoming increasingly competitive on the labour market.Pozycja Profilaktyczny wymiar działalności rodzinnych kuratorów sądowych(Oficyna Wydawnicza AFM, 2015) Zinkiewicz, BeataOpracowanie obejmuje dwie komplementarne warstwy: teoretyczną i empiryczną. W pierwszej zaprezentowano główne zagadnienia związane z funkcjonowaniem rodzinnych kuratorów sądowych w Polsce w świetle obecnych przepisów prawnych oraz współczesnych tendencji w profilaktyce. Najwięcej miejsca poświęcono charakterystyce zasad i metod pracy kuratorów. Warstwa empiryczna natomiast zawiera przesłanki metodologiczne oraz prezentację i ilościowo-jakościową analizę wyników badań własnych autorki, przeprowadzonych w 33 okręgach sądowych w Polsce, w grupie ponad 1000 kuratorów rodzinnych. Głównym zamierzeniem autorki było sprawdzenie, jakie przeobrażenia w obliczu kurateli sądowej nastąpiły od chwili wejścia w życie ustawy o kuratorach sądowych, pod której wpływem coraz wyraźniej artykułowana jest konieczność zmiany akcentów w funkcjonowaniu tej instytucji: z kontroli na wychowanie i profilaktykę, zgodnie z filozoficznymi założeniami case-worku. Podejmując badania, autorka odwołała się do popularnej na gruncie profilaktyki koncepcji resilience. W podjętej eksploracji zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem ankiety, wywiadu i analizy dokumentów. Główny problem badawczy sprowadzał się do dwóch komplementarnych pytań: Jakie oddziaływania profilaktyczne (poza czynnościami kontrolno-interwencyjnymi) podejmują kuratorzy w pracy z osobami nadzorowanymi? Jakie są uwarunkowania działalności profilaktycznej kuratora? Przedmiotem badań były opinie kuratorów sądowych (zawodowych, społecznych i okręgowych) koncentrujące się na następujących obszarach: miejsce kurateli w lokalnym systemie opieki, wychowania i profilaktyki; czynne zaangażowanie kuratorów rodzinnych w lokalne inicjatywy profilaktyczne oraz wykorzystywanie w sprawowaniu nadzorów czynności o charakterze prewencyjnym; efektywność podejmowanej działalności profilaktycznej i jej uwarunkowania. Wyniki eksploracji zostały poddane analizie ilościowej i jakościowej. W celu stwierdzenia istotnych zależności między zmiennymi, posłużono się kilkoma testami statystycznymi. Uzyskane rezultaty empiryczne dały podstawę do sformułowania wielu wniosków oraz postulatów dotyczących usprawnienia praktyki kuratorskiej. Stwierdzono m.in., iż badani są bardzo dobrze przygotowani pod względem merytoryczno-metodycznym i mają świadomość atrybutów profesjonalnego i kompetentnego zespołu.Pozycja Przestępczość - resocjalizacja - profilaktyka. Współczesne aspekty(Oficyna Wydawnicza AFM, 2020) Zinkiewicz, Beata; Kranc, Michał; Niedzielski, Mariusz; Śmigacz-Skawicka, Katarzyna; Czerwińska-Jakimiuk, Ewa; Malak, Małgorzata; Pułka, Jolanta; Grzesiak, Krystyna; Skulicz, DanutaZ wprowadzenia: "Zagadnienia współczesnej przestępczości (a zwłaszcza dostrzegalnych zmian w jej rozmiarach i coraz bardziej zróżnicowanym obrazie), społecznej reakcji na to zjawisko i związanych z nim prób instytucjonalnie zorganizowanej interwencji profilaktyczno-resocjalizacyjnej znajdują się w orbicie zainteresowań przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych. Specjaliści zwracają uwagę na kilka istotnych aspektów przestępczości. Jednym z nich są coraz bardziej odczuwane trudności w trafnym diagnozowaniu mechanizmów prowadzących do naruszania standardów prawnych, ponieważ wyjaśnianie przyczyn przestępczości jedynie w oparciu o ugruntowane w nauce teorie kryminologiczne wydaje się zabiegiem niewystarczającym."(...)Pozycja Płynność granic normy w rzeczywistości ponowoczesnej – refleksje pedagogiczne(Oficyna Wydawnicza AFM, 2012) Zinkiewicz, BeataThe article considers theoretically the standards of human behaviour and pathology in the area of interpersonal relations in the reality of the post modern era. The author presents the thesis that the perception of normality (acting according to some accepted standards and moral rules) has changed negatively as the images of behavioural standards tend to be more and more relative. On the basis of some criteria, such as biological, pedagogical, psychological, social etc., the article illustrates the very process which, in consequence, leads to dramatic changes in the interpersonal relations in general. According to the author these changes are a real threat to the concepts of modern upbringing and a real challenge for anti-social behavior prevention as well.Pozycja Resocjalizacja w czasach pandemii(Oficyna Wydawnicza AFM, 2021) Zinkiewicz, BeataTreść artykułu stanowią rozważania na temat problemów resocjalizacji w okresie pandemii Covid-19. W pierwszej części zostały zarysowane dylematy przeciętnego człowieka, który znalazł się w nowej, nieznanej dotąd sytuacji zagrożenia zdrowia i życia. Druga część koncentruje się na wyzwaniach współczesnej resocjalizacji w obliczu koronakryzysu. Zredagowano ją na podstawie kwerendy źródeł internetowych oraz rozmów przeprowadzonych z przedstawicielami instytucji penitencjarnych, placówek wychowawczych dla nieletnich i kuratorów sądowych. Ostatnia część tekstu, stanowiąca podsumowanie, zawiera rekomendacje metodologiczne, czyli wskazuje nowe aspekty badań w analizowanym obszarze.Pozycja Social Aspects of Management: personal development, cultural changes, economic progress(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Rákó, Erzsébet; Zinkiewicz, Beata; Pucek, Zbigniew; Szabó, Gyula; Pułka, Jolanta; Bácsné Bába, Éva; Bocsi, Veronika; Ibolya, Tomory; Szilágyi, Barnabás; Móré, Mariann; Kozák, Anita; Láczay, Magdolna; Makieła, Zbigniew; Oláh, Judit; Láczay, Magdolna; Fatuła, DariuszPozycja Studia Prawnicze. Rozprawy i materiały nr 1 (24), 2019(Oficyna Wydawnicza AFM, 2019) Zięba-Załucka, Halina; Czaja-Hliniak, Irena; Kohutek, Konrad; Duminică, Ramona; Pirvu, Adriana; Wolak, Grzegorz; Więzowska-Czepiel, Beata; Bednarczyk-Płachta, Agnieszka; Jakimiec, Daniel; Zinkiewicz, Beata; Maślanka, Mateusz; Śmiałek, Paweł; Laskowski, Rafał; Szaplonczay, AleksandraPozycja Znaczenie pracy osób pozbawionych wolności na przestrzeni dziejów(Oficyna Wydawnicza AFM, 2018) Zinkiewicz, BeataTreść artykułu stanowią teoretyczne rozważania na temat pracy osób pozbawionych wolności w różnych okresach historycznych. W pierwszej części opracowania zwrócono uwagę na znaczenie pracy jako wartości przypisanej naturze człowieka, będącej zarówno prawem, jak i obowiązkiem. Wspomniano o kluczowych funkcjach pracy: ekonomicznej, dochodowej i społecznej. Uwzględniono trzy zasadnicze konteksty pracy: uniwersalistyczny, chrześcijański i pragmatyczny. Szczególnie zaakcentowano pedagogiczno-psychologiczny wymiar pracy ludzkiej i jej znaczenie wychowawcze, prezentując różne postawy człowieka wobec jej wykonywania (nastawienie punitywne, instrumentalne i autoteliczne). W dalszej części analizowano rolę pracy osób pozbawionych wolności w ujęciu ewolucyjnym – od starożytności po czasy współczesne. Nawiązano do problemu niewolnictwa, pracy przymusowej i jej materialnych wytworów. Centralną część artykułu stanowi próba przeglądu różnych instytucji penitencjarnych (zagranicznych i polskich) dla osób odbywających karę pozbawienia wolności, w których wykonywanie pracy przez skazanych stało się podstawowym elementem przyjętej filozofii i działania i wynikającej stąd strategii resocjalizacyjnej. Końcowe rozważania dotyczą sytuacji polskiego więziennictwa w okresie transformacji ustrojowej i współczesnych rozwiązań programowych wiążących się z pracą osób osadzonych.