There was no legal norm or custom which prohibited the royals from asking the nobility to enact extraordinary financial aid in the form of tax. His demands were always well-founded. As a reason the king quoted: a) the purchase of land or castles; b) the marriage of the ruler or his daughter; c) the cost of war or payment of wages. The taxes collected were usually spent for this purpose, but there were times when they were spent for purposes other than those that the nobility at the time agreed for to establish them. The king did not differentiate between private and public expenditure, he had free disposal of tax money. There were no institutionalised forms of control of the ruler’s expenditure. The fact that the tax was intended for a specific purpose in a tax resolution did not mean that it had to be spent for that purpose, it was merely a matter of justifying its enacting.

Nie było normy prawnej ani zwyczaju, które zabraniałby monarsze zwracać się do szlachty o uchwalenie nadzwyczajnej pomocy finansowej w postaci podatku. Jego żądania były zawsze odpowiednio uzasadnione. Jako przyczynę król podawał: a) wykup ziem lub zamków; b) małżeństwo władcy lub jego córki, c) koszty prowadzonej wojny lub spłatę zaciężnych. Zebrane podatki zazwyczaj wydawał on zgodnie z ich przeznaczeniem, jednakże zdarzały się sytuacje wydatkowania ich na inne cele niż ten, który przyświecał szlachcie w chwili wyrażania zgody na ich ustanowienie. Król nie rozróżniał wydatków prywatnych od publicznych, swobodnie dysponował pieniędzmi pochodzącymi z podatków. Nie istniały żadne zinstytucjonalizowane formy kontroli, które czuwałyby nad wydatkami władcy. Fakt, że podatek przeznaczony został w uchwale podatkowej na określony cel, nie oznaczał, że musiał być na ten cel wydatkowany, chodziło jedynie o uzasadnienie jego uchwalenia.