Przeglądaj wg Słowo kluczowe "NATO"
Teraz wyświetlane 1 - 20 z 94
Wyników na stronę
Opcje sortowania
Pozycja 10 lat Polski w NATO(Oficyna Wydawnicza AFM, 2009) Szymańska-Klich, Anna"Rok 2009 to dla Sojuszu Północnoatlantyckiego rok jubileuszowy. Ta licząca już 60 lat organizacja zachowała witalność, działa aktywnie, a tworzące ją państwa mają poczucie misji. Żaden z polityków krajów zachodnich nie wyobraża sobie dziś istnienia świata bez NATO. „Na przekór kryzysom, NATO pozostaje najpotężniejszą organizacją obronną na świecie, dysponującą unikatowym potencjałem politycznym i militarnym” – pisał o NATO Radosław Sikorski w przededniu 60. rocznicy jego powstania."(...)Pozycja Bałtycka "Zimna Wojna". Możliwe reakcje NATO i UE na rosyjską aktywność militarną na akwenie bałtyckim(Oficyna Wydawnicza AFM, 2015) Mickiewicz, PiotrBaltic Sea, as an area of strategic importance for Russia’s policy toward Europe, has become a place of showcase of Russia’s military might. Its primary purpose is to show the international community the level of determination Russian authorities express to make national interests of the Federation included in the global politics. The number of incidents which cannot be a ground for military action on a larger scale – even according to Russian conventions – requires a politico- military response by regional supranational organizations. The response should take the form of smart-power strategies and the formula of military involvement must go beyond purely defensive action in response to enemy action. Hence, it is necessary to determine the scope of comprehensive EU and NATO operations (due to the need to protect the territorial sovereignty of Sweden and Finland) to offset the forms of Russian incidental activities in a way that does not elevate political tension in the region. Such a reaction is possible through effective impact on forms of activities on the waters of the Baltic Sea, which are important for Russia, notably shipping. The European Union, and the European Maritime Safety Agency (EMSA) in particular, has appropriate instruments to create an effective impact. On the other hand, the role of the North Atlantic Treaty should be to prepare and conduct systematic and comprehensive operations which limit the possibility of encroaching on the treaty territory and protect the member states against Russia applying instruments of hybrid war. Key words: Baltic Sea, Russian national interests, NATO, The European UnionPozycja Bezpieczeństwo euroatlantyckie. Nowe zagrożenia, nowe wyzwania(Oficyna Wydawnicza AFM, 2004) Czaja, Jan"Europa wydaje się nadal patrzeć na bezpieczeństwo z perspektywy państwa narodowego, widzi w nim realizację interesów poszczególnych państw. Wszelkie odcienie tej optyki, czy to eksponujące wartości europejskie i jej historię, czy to chowanie się za zasłonę neutralności lub odwoływanie do pacyfizmu, są tylko różnymi odmianami tej samej percepcji, u podstaw której stoi stara zasada równowagi sił. Niektórzy twierdzą, że brytyjska (checąue and balance) inni, że głęboko europejska. Stąd też podejmowane próby odejścia od tej logiki nie są łatwe. Tak było w przypadku próby stworzenia Europejskiej Wspólnoty Obronnej w latach 1952- 1954, tak może być w przypadku Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO), o ile Europa przezwycięży syndrom iracki i zdobędzie się na minimum dyscypliny, strategicznego myślenia i współpracy wojskowej oraz wykaże zdolność zrozumienia natury zagrożeń dla bezpieczeństwa początków XXI wieku. Chodzi tu również o lepszy stan stosunków transatlantyckich, w tym o lepsze zrozumienie partnera zza Atlantyku, choć niekoniecznie o myślenie na tej samej militarnej częstotliwości, której wyrazem jest doktryna uderzenia prewencyjnego prezydenta Busha czy kontrowersyjna decyzja o interwencji w Iraku."(...)Pozycja Bezpieczeństwo Niemiec w kontekście konfliktu na wschodzie Ukrainy(Oficyna Wydawnicza AFM, 2017) Stolarczyk, MieczysławKonflikt na wschodzie Ukrainy spowodował największe „schłodzenie” w stosunkach niemiecko-rosyjskich od chwili zjednoczenia Niemiec w roku 1990. Wzmocnił on poczucie zagrożenia znacznej części społeczeństwa niemieckiego i wpłynął na przewartościowanie dotychczasowej polityki Niemiec wobec Rosji, na zdecydowanie bardziej krytyczną wobec władz tego państwa. Spowodował modyfikację polityki bezpieczeństwa Niemiec, w tym wzrost akceptacji władz RFN dla zaangażowania żołnierzy Bundeswehry na wschodniej flance NATO. Wydaje się, że mimo tych nowych akcentów, w najbliższych latach główne założenia dotychczasowej niemieckiej Ostpolitik, w tym Russladpolitik, zostaną utrzymane.Pozycja Bezpieczeństwo Teoria i Praktyka nr 1, 2011(Oficyna Wydawnicza AFM, 2011) Ciechanowski, Grzegorz; Rajchel, Jan; Załęski, Krzysztof; Paterek, Anna; Leszczyński, Tadeusz; Mucha, Mateusz; Potkański, Waldemar; Tłomacki, Andrzej; Chucherko, Justyna; Piziak-Rapacz, Anna; Paszek, Zbigniew; Saunders, Edmund; Budzowski, KlemensPozycja Bezpieczeństwo Teoria i Praktyka nr 3, 2012(Oficyna Wydawnicza AFM, 2012) Sendek, Łukasz; Dereń, Jerzy; Kraj, Kazimierz; Kusion, Mariusz; Kolaszyński, Mateusz; Woźniak, Marta; Maj, Bernard; Wybranowski, Dariusz; Chodyński, Andrzej; Wolańska, Diana; Budzowski, KlemensPozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2019, nr 1 (XXXIV) : Niemcy wobec problemów bezpieczeństwa i współpracy międzynarodowej w XXI wieku(Oficyna Wydawnicza AFM, 2019) Molo, Beata; Kruk, Aleksandra; Koszel, Bogdan; Kiwerska, Jadwiga; Malinowski, Krzysztof; Dobosz-Dobrowolska, Joanna; Morozowski, Tomasz; Ciesielska-Klikowska, Joanna; Bielawska, Agnieszka; Kubiak, Piotr; Trajman, Joanna; Świder, Małgorzata; Szołdra, Kamil; Gibas-Krzak, Danuta; Stępniewska, Paulina; Gawron, Dominika; Marcinkowski, DominikZ wprowadzenia: "Pierwsze ćwierćwiecze XXI wieku obfituje w dyskusje na temat wagi i znaczenia wyzwań międzynarodowych. Również niemieccy politycy prezentują strategie i programy osiągania przez Niemcy celów i interesów na arenie międzynarodowej. Ocena realizacji niemieckiej polityki bezpieczeństwa oraz poziomu współpracy międzynarodowej wymaga uwzględnienia wielu czynników o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Minister obrony Ursula von der Leyen proponowała „przywództwo z centrum”, a prezydent Joachim Gauck postulował zwiększenie „odpowiedzialności międzynarodowej” Niemiec. Podczas gdy minister spraw zagranicznych Guido Westerwelle opowiedział się za trwaniem przy „kulturze wstrzemięźliwości”, socjaldemokraci Sigmar Gabriel i Frank-Walter Steinmeier optowali za polityką zaangażowania Niemiec. Kanclerz Angela Merkel odnosząc się do dyskusji dotyczących rozbrojenia podkreślała, że odstraszanie stanowi istotny element stabilizacji środowiska międzynarodowego i postulowała realistyczne podejście do problematyki zbrojeń."(...)Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2021, nr 1 (XLII): Niemiecka polityka bezpieczeństwa w trudnych czasach(Oficyna Wydawnicza AFM, 2021) Molo, Beata; Kleinwächter, Lutz; Thielicke, Hubert; Larres, Klaus; Crome, Erhard; Koszel, Bogdan; Kosman, Michał M.; Kruk, Aleksandra; Paterek, Anna; Świder, Małgorzata; Bujwid-Kurek, Ewa; Piękoś, Karol; Zimmering, Raina; Handl, Vladimír; Hrušková, Eliška; Rendl, Adam; Staňková, Marie; Ženka, Ctirad; Elsenhans, Hartmut; Schilling, Walter; Gawron, Dominika; Stępniewska-Szydłowska, Paulina; Khmilevska, Polina; Grudzińska, AdriannaFrom Introduction: "Germany is economically the strongest country in Europe. As such, it is striving for leadership in the EU and keeps developing into a geo-economic power with global interests. The dynamism of the variety of international phenomena and processes forces Germany to modify or transform its previous security strategies and policies. The actions taken by the country’s authorities have resulted not only from their own interests and goals, but were the aftermath of the growing expectations of other external participants, which required greater financial, economic, political and military involvement in order to solve various crises and international conflicts."(...)Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2025, nr 2 (LIX) Znaczenie odporności dla bezpieczeństwa jednostek i społeczności(Oficyna Wydawnicza AFM Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2025) Ziarko, Janusz; Mazur, Zofia; Sitarski, Michał; Grzesiak, Krystyna; Leśniak, Małgorzata; Piwowarczyk, Katarzyna; Zinkiewicz, Beata; Herman, Marceli; Sitarski, Michał; Ostrowska, Monika; Mazur, Sławomir; Kupiński, Jerzy; Keplin, Jarosław; Gut, Jerzy; Budziaszek, Wiktoria; Urban, MariuszWprowadzenie: "Współczesne społeczności bardzo często doświadczają niezwykle intensywnych klęsk żywiołowych – katastrof zagrażających zdrowiu i życiu ludzi, ich mieniu, środowisku przyrodniczemu i infrastrukturze gospodarczej. Sytuacje katastrofalne związane są ze zjawiskami naturalnymi (powodzie, lawiny, burze, ekstremalnie niskie i wysokie temperatury, susze, pożary lasów, epidemie chorób zakaźnych, aktywności wulkaniczne, trzęsienia ziemi), a także powodowane są przez człowieka – w tym zniszczenia będące wynikiem konfliktów i wojen, ataków terrorystycznych czy różnego rodzaju awarii przemysłowych. Chociaż zagrożenia są nieuniknione, a całkowite wyeliminowanie ryzyka jest niemożliwe, niezwykle ważne jest umożliwienie społecznościom uodpornienia się na skutki zagrożeń naturalnych i powodowanych przez ludzi. Odporność społeczna, czyli trwała zdolność społeczności do przetr wania i odbudowy po skutkach katastrof, staje się kluczowa dla zapewnienia społecznościom bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych. Polega ona na przewidywaniu, planowaniu i ograniczaniu ryzyka związanego z katastrofami w celu skutecznej ochrony osób, społeczności i krajów, ich źródeł utrzymania, zdrowia, dziedzictwa kulturowego, aktywów społeczno-gospodarczych i ekosystemów . Odporność jest z natury dynamiczna i opiera się na heraklitejskiej koncepcji „wszystko się zmienia, nic nie jest niezmienne”. Jej dynamizm obejmuje złożoność, niepewność, zmianę, kryzys jako normalne, a nie wyjątkowe warunki. Dlatego analiza odporności społecznej ukierunkowana jest na zrozumienie mechanizmów, dzięki którym społeczność może dostosować się nie tylko do wyzwań, z którymi ma do czynienia bezpośrednio, ale także do tych nieoczekiwanych i nieznanych. Odporność sprawia, że społeczności stają się przygotowane, że są chronione przed zagrożeniami kryzysowymi o negatywnych dla nich konsekwencjach oraz że są zdolne do reagowania na nie i szybkiego odzyskiwania sił po ich ustąpieniu. Obecnie wśród teoretyków i praktyków zarządzania kryzysowego panuje zgoda co do tego, że odporność społeczności ujmować można jako składającą się z trzech wymiarów : 1) zdolności radzenia sobie poprzez pokonywanie wszelkiego rodzaju przeciwności losu; 2) zdolności adaptacyjnej, jako zdolności do uczenia się na podstawie przeszłych doświadczeń i dostosowywania się do przyszłych wyzwań; 3) zdolności transformacyjnej, jako zdolności do reorganizacji instytucji, które wspierają indywidualny dobrobyt i zrównoważoną odporność społeczną w obliczu przyszłych kryzysów. Ale odporność uznawana jest także za koncepcję niejasną, niewyjaśniającą relacji między trzema wymiarami odporności społecznej. Nadal nie wiemy, w jakich warunkach wymiary odporności społecznej mogą się wzajemnie wzmacniać, a w jakich jedna zdolność może podważać inną, a także nie wiemy, na czym dokładnie polega proces budowania odporności. Odporność pozostaje ciągle pojęciem amorficznym, rozumianym i stosowanym w różny sposób przez różne grupy badaczy i praktyków. Brakuje nam dokładnej wiedzy na temat czynników determinujących odporność społeczności, nie wiemy, jak można czy należy te czynniki zmienić, ale także brak nam wiedzy na temat „dźwigni” działań, które umożliwiłyby społecznościom szybki rozwój zdolności odpornościowych. Odporność społeczna wymaga ujęcia w spójne ramy analityczne, opierające się na wiedzy naukowej i doświadczeniach praktycznych, które zaoferują właściwą perspektywę – adekwatną do dzisiejszych wyzwań związanych intensyfikacją zagrożeń i zmian, przed którymi stają społeczeństwa . Przegląd literatury pozwala zidentyfikować wiele czynników korelujących z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność. Rozpatrywane są one – bądź mogą być – w różnych kontekstach, np. w odniesieniu do rodzaju zagrożenia czy specyficznych cech charakteryzujących społeczność. Wskazuje się, że odporność społeczna jest głównie kształtowana przez instytucje oraz społeczne relacje i sieci, które umożliwiają ludziom dostęp do zasobów, uczenie się na podstawie doświadczeń, a także opracowywanie i testowanie konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze wspólnymi zagrożeniami. Mówi się także o rozwijaniu dostępu do kapitałów pozwalających nie tylko na radzenie sobie z niekorzystnymi warunkami i dostosowywanie się do nich (zdolność reaktywna), ale także na poszukiwanie i tworzenie opcji postępowania (zdolność proaktywna) i w ten sposób rozwijania zwiększonej kompetencji (czyli pozytywnych zdolności) w radzeniu sobie z zagrożeniami. Zaznaczyć też należy, że omawiane w literaturze zagadnienia związane np. z czynnikami korelującymi z możliwościami osiągania odporności przez lokalną społeczność, ze zmniejszeniem podatności społeczności na katastrofalne zagrożenia czy prowadzeniem działań zapobiegawczych ukierunkowanych na minimalizowanie negatywnych skutków katastrofy, są prezentowane dość ogólnie, za mało szczegółowo, co obniża przydatność tej wiedzy i możliwość jej praktycznego zastosowania. Odporność społeczności jest stosunkowo nowym terminem w odniesieniu do społecznego bezpieczeństwa. Obejmuje on i rozwija wiele tradycyjnych tematów związanych ze społeczną gotowością na wypadek sytuacji kryzysowych. Akcentuje się, że społeczności bardziej efektywnie przygotowują się, reagują i odzyskują siły po katastrofach, gdy są aktywnymi partnerami w procesach decyzyjnych i w działaniach zaradczych. Podkreśla się też, że społeczność potrafi łagodzić skutki katastrof, gdy stale rozwija swoje zdolności odpornościowe w następujących obszarach: 1) angażowania się, poprzez swoich przedstawicieli, w planowanie wydarzeń związanych z poprawą bezpieczeństwa i osobistym przygotowaniem do sytuacji kryzysowych, 2) rozwijania sieci i relacji społecznych i aktywnego w nich uczestnictwa, 3) promowania przedsięwzięć związanych z poprawą przygotowania społeczności do sprawnego uczestniczenia w reagowaniu kryzysowym, 4) dążenia do uwzględniania w planach i programach zarządzania kryzysowego sił i środków, które wspierają funkcjonalne potrzeby osób z grup ryzyka, 5) tworzenia planów skutecznego reagowania na potrzeby życiowe członków społeczności po katastrofie, 6) uczestniczenia w tworzeniu planów odbudowy mienia jednostkowego i społecznego, które należy uruchamiać natychmiast po katastrofie. Widzimy, że wzmacnianie odporności powinno opierać się na rzetelnej wiedzy, umiejętnościach i dobrych praktykach z zakresu uczestnictwa publicznego, zarządzania kryzysowego i ograniczania ryzyka katastrof. Wymaga też kompetencyjnego rozwoju społeczności, który : 1) uwzględnia międzyludzkie różnice związane z wiekiem, płcią, sprawnością psychofizyczną, pochodzeniem kulturowym i językowym, statusem społeczno-ekonomicznym bądź jakimkolwiek innym aspektem różnorodności, a także 2) implikuje podejścia włączające i angażujące różne grupy osób, społeczności i organizacji, wykorzystując ich mocne strony i uwzględniając słabości. Wzmacnianie odporności wymaga więc społecznego zaangażowania, gdyż odporności na katastrof y nie można rozwijać bez udziału społeczności ani w jej imieniu. Niezbędna jest aktywność osób, grup, organizacji – niezależnie od tego, czy związane są one z rządem, administracją samorządową, organizacjami pozarządowymi czy sektorem prywatnym. Społeczne zaangażowanie łączy wszystkich interesariuszy w dziele przygotowania i realizacji programów mających na celu zmniejszanie ryzyka katastrof oraz wspieranie odporności. Świadomość znaczenia odporności społeczności dla jej bezpieczeństwa staje się coraz bardziej powszechna, ale zrozumienie, jak przygotowywać i wykorzystywać różnorodne programy i zasoby do budowania odporności, stanowi poważne wyzwanie. Niezbędna staje się strategia – wyznaczająca kierunki działań i sposoby postępowania uwzględniające społeczną i terytorialną specyfikę – którą społeczności mogłyby sukcesywnie wdrażać z zamiarem wzmocnienia swojej odporności na katastrof y. Faktem jest, że społeczności wdrażają wiele różnych przedsięwzięć z zamiarem wzmocnienia swojej odporności, ale w tych działaniach trudno jest dostrzec społecznie aprobowaną myśl przewodnią. Wiązać to można z metodycznymi niedostatkami, które sprawiają, że zarówno podmioty rządowe i pozarządowe, jak i społeczności mają minimalne możliwości dzielenia się doświadczeniami z działań na rzecz budowania i/ lub wzmacniania swojej odporności na katastrof y czy omawiania, w jaki sposób angażować i integrować interesariuszy do wspólnych działań. Stąd lokalnym władzom, społecznościom i ich partnerom trudno jest syntetyzować informacje związane z własnymi doświadczeniami. Jeszcze trudniej jest im integrować te informacje z informacjami czerpanymi z zasobów literatury po to, by rozjaśniać problemy lokalnego bezpieczeństwa, co stanowiłoby podstawę lokalnego planowania kryzysowego. Z po-wyższego widać ogrom potrzeb w zakresie wiedzy wyjaśniającej uwarunkowania odporności lokalnej społeczności, którą lokalne władze i społeczności mogłaby wykorzystywać w planowaniu i realizacji przedsięwzięć włączających społeczności do działań służących poprawie bezpieczeństwa – poprzez czynienie tych społeczności bardziej odpornymi. Tematyka artykułów zebranych w niniejszym numerze „Bezpieczeństwa. Teorii i Praktyki” dotyczy uwarunkowań odporności społecznej na zagrożenia kryzysowe. Przyjęcie odporności jako podstawowego podejścia do przeciwdziałania klęskom żywiołowym oznacza określenie uwarunkowań i obszarów działań, w których różne zakresy naszej pracy mogą się wzajemnie uzupełniać i wzmacniać. W numerze prezentowane są wyniki dociekań badawczych autorów nad odpornością na naturalne klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka, które stanowić mogą punkt wyjścia do dalszych partnerskich dyskusji i prac badawczych. Autorzy rozpatrują odporność w odniesieniu do zdolności przetrwania trudnej sytuacji i/lub szybkiego wyjścia z niej, a także wyprzedzania ryzyka i stawiania czoła wyzwaniom, zanim się pojawią. Patrzą też na odporność jako na zdolność systemu, społeczności lub społeczeństwa narażonego na zagrożenia do przeciwstawiania się, absorbowania, przystosowywania się, adaptowania, przekształcania i odzyskiwania sił po ustąpieniu zagrożenia w odpowiednim czasie i w sposób efektywny, w tym poprzez zachowanie i przywrócenie podstawowych struktur i funkcji systemu. Autorzy z jednej strony prezentują teoretyczne i metodologiczne ujęcia oceny odporności państwa i społeczeństwa na zagrożenia kryzysowe, a z drugiej – praktyczne podejścia i narzędzia budowania odpornych społeczności. Uwaga autorów koncentruje się też na zdolności adaptacyjnej, którą traktują jako kluczową, bo odporność to nie tylko zdolność przetrwania kryzysowego zagrożenia, ale przede wszystkim adaptacyjna zdolność do radzenia sobie z nim. Z tej perspektywy analizują też przygotowanie jednostek i społeczności do właściwego reagowania na zagrożenia związane z dezinformacją i wskazują na znaczenie przeciwdziałania dezinformacji w budowaniu odporności państwa i jego instytucji na zagrożenia hybrydowe. Podkreślają wagę edukacji międzykulturowej i przygotowania strzeleckiego młodzieży w aspekcie budowania odporności społecznej. Ważnym elementem rozważań jest odporność jednostkowa i sposoby działania sprzyjające jej wzmacnianiu."(...)Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka nr 1 (XXVI), 2017 (Regionalne i globalne uwarunkowania bezpieczeństwa Niemiec)(Oficyna Wydawnicza AFM, 2017) Molo, Beata; Koszel, Bogdan; Cziomer, Erhard; Morozowski, Tomasz; Ciesielska-Klikowska, Joanna; Stolarczyk, Mieczysław; Paterek, Anna; Trzcielińska-Polus, Aleksandra; Kruk, Aleksandra; Schöll-Mazurek, Kamila; Tomala. Magdalena; Kargol, Anna; Sękowski, Paweł; Bałamut, Anna; Stępniewska, Paulina; Gawron, Dominika; Furgacz, Przemysław; Malinowski, Krzysztof; Molo, Beata; Budzowski, KlemensZe wstępu: Dynamika zjawisk i procesów zachodzących w środowisku międzynarodowym implikuje konieczność ciągłej modyfikacji, względnie transformacji, dotychczasowych strategii i polityki bezpieczeństwa przez poszczególne państwa, w tym także Niemcy, ze względu na ich znaczącą pozycję i rolę na arenie międzynarodowej. Pomijając kwestie szczegółowe, należy odnotować, że przyjęta w lipcu 2016 r. przez rząd federalny Biała Księga 2016 (która zastąpiła podobny dokument z 2006 r.) zdefiniowała zasadnicze zagrożenia dla bezpieczeństwa wewnętrznego i międzynarodowego Niemiec, a także dla ich sojuszników. Katalog wymienionych w dokumencie zagrożeń obejmuje zarówno klasyczne zagrożenia dla suwerenności i integralności terytorialnej, jak i kwestię cyberbezpieczeństwa oraz terroryzmu, niekontrolowane migracje, proliferację broni masowego rażenia, nielegalny obrót bronią konwencjonalną i technologią wojskową, bezpieczeństwo energetyczne, państwa upadłe oraz zagrożenia dla zdrowia, a także życia w postaci epidemii i pandemii. W Białej Księdze 2016 podkreślono znaczenie NATO i Unii Europejskiej dla bezpieczeństwa Niemiec, wskazując przy tym na potrzebę współdziałania obu organizacji międzynarodowych. Ponadto zadeklarowano podjęcie działań przez Niemcy na rzecz wzmocnienia WPBiO. W dokumencie omówiono również kierunki rozwoju Bundeswehry. Uwzględniając powyższe, Autorzy niniejszego tomu podjęli w swoich opracowaniach zagadnienia związane z wybranymi aspektami bezpieczeństwa Niemiec w zmieniających się uwarunkowaniach regionalnych i globalnych.Pozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka nr 3 (XXIV), 2016(Oficyna Wydawnicza AFM, 2016) Lasoń, Marcin; Królikowski, Hubert; Borkowski, Robert; Orłowski, Piotr; Kręcikij, Janusz; Plażuk, Krzysztof; Goździewicz, Wiesław; Mickiewicz, Piotr; Kuśmirek, Karolina; Sadowski, Sławomir; Polończyk, Agnieszka; Pieróg, Iwona; Kraj, Kazimierz; Saskowski, Maciej; Kudzin-Borkowska, Małgorzata; Koźmic, Wojciech; Lewandowska, Klaudia; Lasoń, Marcin; Budzowski, KlemensPozycja Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka nr 3, 2013(Oficyna Wydawnicza AFM, 2013) Parlicki, Mariusz; Ziarko, Janusz; Szczepankiewicz-Rudzka, Ewa; Krzysztof, Jarosław; Woroń, Jarosław; Skowroński, Andrzej; Stęplewski, Bogumił; Elekes, Edit; Kordas, Jerzy; Fałowski, Janusz; Piziak-Rapacz, Anna; Molo, Beata; Budzowski, KlemensPozycja Deutsche Sicherheits- und Verteidigungspolitik zu Anfang des 21. Jahrhunderts(Oficyna Wydawnicza AFM, 2006) Sieg, Hans Martin"Seit Oktober 2006 liegt mit dem neuen WeiBbuch wieder ein zentrales Dokument der Bundesregierung zur Sicherheitspolitik Deutschlands vor\ Zuvor informierten vor allem die Verteidigungspolitischen Richtlinien von 2003 iiber die wahrgenommenen Bedrohungsszenarien und die darauf gegriindeten Planungen zur Umstrukturierung der Bundeswehr2. Der umfangreichere »Aktionsplan zivile Krisenpravention«, der von der Bundesregierung 2004 verabschiedet wurde3, vermittelt demgegeniiber nicht nur einen Eindruck von den zivilen Instrumenten, sondem auch von der Schwerpunktsetzung deutscher Sicherheitspolitik. Einen naheren Einstieg dazu bietet das von der Bundesakademie fur Sicherheitspolitik herausgegebene Kompendium zum »erweiterten Sicherheitsbegriff«4. Der »erweiterte Sicherheitsbegriff« beschreibt heute parteiiibergreifend das Leitbild deutscher Sicherheitspolitik und soli dereń vorrangig zivile Ausrichtung zum Ausdruck bringen."(...)Pozycja Deutschlands ost-und Sudosteuropapolitik: Zwischen Europaischem Einigungsauftrag, Institutioneller Stabilitat und Politischer Legitimitat(Oficyna Wydawnicza AFM, 2009) Pradetto, August; Lohrberg, David"Die deutsche Ost- und Stidosteuropapolitik versucht einen Ausgleich zwischen sehr unterschiedlichen 'Oberzeugungen, Interessen und Dynamiken im europaischen wie ira globalen Umfeld zu finden, Die Autoren argumentieren, dass die Perspektiven und Politiken Berlins gegeniiber Ost- und Sudosteuropa im Wesentlichen durch die bundesdeutsche Zivilmaęht- und Europaorientierung und dem Bekenntnis zum Multilateralismus determiniert werden."(...)Pozycja Die Bedeutung Der Deutschen Nato-Politik In Libyen Als Herausforderung Für Die Weiterentwicklung Der Transatlantischen Zusammenarbeit(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Zech, LukasThe present paper addresses the question whether in light of its security policy Germany is still to be considered an integral part of the NATO community. Furthermore, this essay analyzes which implications the German NATO policy will have on future transatlantic cooperation within the alliance. To this end, the experiences made in the surroundings of the international military mission in Libya will be exemplifi ed and drawn upon.Serving as the article’s theoretical background, the so called “Communities of Practice” approach permits to establish to what extent Germany is to be characterized as a member or a non-member of the transatlantic alliance. In this context, NATO is perceived as a community of practice, within which common discursive principles are being developed and joint actions are being executed by its members. In the course of this study, primarily Germany’s and NATO’s reasoning concerning Libya will be compared by conducting a discourse analysis. Subsequently, all concrete actions which have been taken by the entities in question will be contrasted with each other. Consequently, a light will be shone on the manifest differences between Germany and NATO with regard to both the discourse and their respective practical politics. Against the background of the Libyan case, Germany can no longer be considered a part of NATO as a community of practice which can in turn be taken as evidence for a tendency towards less dedication to multilateralism and less commitment in the field of military missions on the part of Germany. Thus, within the relation between NATO and Germany, a lacking sense of community can clearly be detected which potentially poses a threat to any future transatlantic cooperation.Pozycja Die Transatlantische Politikverflechtungsfalle: Deutsche Auβenpolitik Zwischen Strategischer Orientierungslosigkeit; Humanitärem Anspruch; Opportunitätsmaxime Und Prestigedenken(Oficyna Wydawnicza AFM, 2014) Pradetto, AugustThis contribution analyses the development of transatlantic relations focussing on German foreign policy and missions of the German Federal Armed Forces since the end of the Cold War. It tries to answer the question of why – 25 years after the fundamental geopolitical changes of 1989/90– the German foreign and security policy is still having difficulties fi nding a consistent strategy based on clear standards and plausible criteria, especially with regard to external commitments and military components as an integrated part of NATO strategies and forces. Methodologically, the focus lies on internal political structures processing external challenges and experiences made during the past two decades. In this framework, the so called interdependency trap (Politikverfl echtungsfalle (Scharpf)) is to be analyzed. That is to say the relationship of relevant German foreign policy elites with their NATO and EU partners is illuminated with their repercussions on internal political discourse formation.Pozycja Enhancing resilience: the state of play in NATO, European Union, and Poland(Oficyna Wydawnicza AFM, 2022) Lipert-Sowa, MonikaThis article presents the current state of play on resilience in NATO, the EU, and Poland. It argues that in the past couple of years, the international security environment has undergone dramatic transitions. On top of existing challenges, new threats (including hybrid) and large-scale crises (i.e., pandemics) are emerging. This complex security situation requires a whole-of-government and whole-of-society approach. Building resilience at state, local, and societal level is key. This notion is well understood both in the EU and NATO. Resilience is rooted in the Alliance’s founding Treaty. Article 3 of the Washington Treaty claims that each Ally must first take care of its individual security. Russia’s annexation of Crimea and, subsequently, the COVID-19 pandemic stressed – both in NATO and the EU – the need to be better prepared and able to respond to complex crisis. In the last couple of years, the EU’s approach to resilience has been more inward-looking. From building resilience by the EU, it has shifted to resilience of the EU. Russia’s invasion of Ukraine puts the West to a test, including a resilience test. Opening their homes to ca. 2 million Ukrainian refugees, the Polish people have passed the test and proved, inter alia, that they are able to deal effectively with uncontrolled movement of people.Pozycja Entropy versus adaptive dynamics: contemporary conflict and its implications for the nato doctrine evolution(Oficyna Wydawnicza AFM, 2015) Szymański, MarcinOstatnia dekada historii Sojuszu Północnoatlantyckiego wypełniona była wyzwaniami o niespotykanej dotąd skali różnorodności, co stało się przyczyną strategicznej debaty zainicjowanej na szczeblach polityczno-wojskowych struktur dowodzenia i kierowania NATO. Dyskusje oscylowały wokół złożoności natury współczesnych konfliktów oraz wpływu tego stanu rzeczy na doktryny sojuszu. Reagowanie kryzysowe w dobie XXI stulecia, zgodnie ze zidentyfikowanymi trendami, wymaga wirtuozerii w dziedzinie posługiwania się instrumentami siły. Kombinacja tak zwanej hard power i soft power w narracji teoretyków doktryn zyskała miano smart power. Termin odnoszący się do pojęcia wielowymiarowych kampanii reagowania kryzysowego wywołał liczne refl eksje, których skutkiem stały się konsultacje oraz studia współczesnych strategii NATO. Reformatorskie tendencje po raz pierwszy zostały formalnie zdefiniowane na szczycie Sojuszu w Rydze w 2006 r. Inspirowane naturą współczesnych konfl iktów badania zaowocowały powstaniem nurtu strategicznego zwanego comprehensive approach (CA). Jego geneza sięga korzeni teorii smart power oraz effects based operations, natura natomiast jest mocno osadzona w skoordynowanym aplikowaniu militarnych, cywilnych i ekonomicznych instrumentów siły. Autor poddaje analizie genezę oraz okoliczności powstania filozofi i CA; ukazuje strategiczny kontekst budowy nowego nurtu w dziedzinie reagowania kryzysowego i naturę CA, przytaczając różne perspektywy narodowe. Analizie poddano aparat pojęciowy funkcjonujący obecnie w Sojuszu. W celu ukazania stopnia implementacji strategii na grunt doktryn operacyjnych różnych szczebli NATO. Autor przytacza przykłady rozwiązań strukturalnych w systemie dowodzenia Sojuszu, wynikających z konieczności dostosowania kształtu instytucji do nowej fi lozofi i działania. Opracowanie ilustruje również praktyczne zastosowanie CA na podstawie wybranych przykładów koncepcji wdrażanych w ramach operacji NATO w Afganistanie. Podsumowanie to refleksja dotycząca adekwatności comprehensive approach do wyzwań, które zdefiniowano na szycie Sojuszu w Walii. Słowa kluczowe: kompleksowe podejście, reagowanie kryzysowe, NATO, bezpieczeństwo międzynarodowe, bezpieczeństwo globalne, bezpieczeństwo europejskie, doktryna, strategia.Pozycja Europejska polityka bezpieczeństwa i integracji(Oficyna Wydawnicza AFM, 2010) Zięba, Ryszard; Barcz, Jan; Barcz, Jan; Węc, Janusz Józef; Łastawski, Kazimierz; Wagner, Helmut; Goněc, Vladimir; Kastory, Andrzej; Sawczuk, Janusz; Potthoff, Heinrich; Stokłosa, Katarzyna; Kochnowski, Roman; Fedunyak, Sergiy; Kapuśniak, Tomasz; Paterek, Anna; Młynarski, Tomasz; Bainczyk, Magdalena; Piskorska, Beata; Malinowski, Krzysztof; Bujwid-Kurek, Ewa; Besier, Gerhard; Molo, Beata; Zając, Justyna; Molendowski, Edward; Budzowski, KlemensPozycja Geneza Wielonarodowego Korpusu Północ-Wschód(Oficyna Wydawnicza AFM, 2008) Ciechanowski, Grzegorz; Krawczuk, PiotrRozważania na temat historycznych przesłanek powołania Wielonarodowego Korpusu Północ-Wschód z siedzibą w Szczecinie. Pośrednią przyczyną jego powołania było nawiązanie po 1989 r. przyjaznych stosunków dyplomatycznych z Niemcami i Królestwem Danii. Powstałe w Szczecinie Dowództwo Wielonarodowego Korpusu Północ-Wschód nie miało jednak charakteru nowego zjawiska, ponieważ bazowano na doświadczeniach i rozwiązaniach innych jednostek, na przykład wielonarodowych korpusów funkcjonujących w ramach NATO czy Eurokorpusu w Strasbourgu.